Winter

“De winter komt eraan”, zei Abdelkarim.

Ik keek door het raam naar buiten. Het was donker geworden. Onder een straatlantaarn zat een donkere man op een berustende ezel. Even leek het, of hij op mij wachtte. Ik huiverde.  Vanuit de vlakte aan de rand van de stad woei een kille wind, die door de kieren van het provisorisch dichtgemaakte raam kroop. Ik voelde onmiddellijk de rilling op mijn borst. Ik sloot het raam zo goed en zo kwaad als het ging. Het dunne hout viel niet goed in de sponning en toen ik wat kracht op het raam zette, bewoog de hele wand mee. Ik liet het maar zo, want ik zag dat Abdelkarim zijn jas had aangetrokken.

“Waar ga je naartoe?”, vroeg ik.

“Naar het Hilton”.

“O. Ga je een hamburger eten?”

“Ja”, zei hij. “Een hamburger. Waarom ga je niet even mee?”

We reden door de donkere stad die zo vreemd was maar voor mij vertrouwd. Maar voor Abdelkarim was de stad helemaal niet vreemd.  Hij kende werkelijk iedereen. Hij wist waar je veilig geld kon wisselen en waar je sterke drank kon kopen. Maar het was niet zozeer dat hij overal schijt aan had. Hij had gewoon, in die stad van miljoenen, zijn eigen ruimte bevochten zonder geweld. Een glimlach hier, een vriendelijk woordje daar, een cadeautje voor de pasgeborene van een bevriende taxichauffeur…… Hij was zo nadrukkelijk subtiel aanwezig, dat iedereen op hem wachtte.

“He Abdelkarim, waar was je al die tijd?” De hotelmanager begroette hem hartelijk. Ondertussen keek ik om mij heen. Abdelkarim was niet naar de restaurantingang gelopen. Wij stonden aan de zijkant van de lobby, bij de deur die naar het trappenhuis voor het personeel leidde. Abdelkarim zei: “ik heb een verrassing voor je. Iets dat je zal opvrolijken. Kom maar mee”  Hij liep voor mij uit, de donkere trap af en we kwamen bij een houten deur. Hij zwaaide die met een hoffelijk  gebaar voor me open, maar wat ik zag bewerkstelligde bij mij het tegenovergestelde van vrolijkheid.

“Wat is dit hier?”, vroeg ik ongerust.

“De sauna van het Hilton”, antwoordde hij trots. Met die woorden sloot hij de deur achter zich en draaide hem op slot.

“Sauna? Ik begrijp het niet……”

“Dit is een sauna. Een sauna voor mensen zoals wij.”

“Mensen zoals wij? Wat voor mensen bedoel je?  Ambtenaren? Rijke mensen? Moslims? Muziekliefhebbers?”

“Mannen”.

“Mannen?”

“Ja, mannen. We doen daar niet moeilijk over hoor. Zolang je er maar niet over praat. Want datgene waar niet over gepraat wordt, bestaat niet. En alles wat niet bestaat kan niet slecht zijn en is dus goed.”

Ik bevond me in een betegelde ruimte met twee houten bankjes, een stapeltje kleine grijzige handdoeken en een soort massagematras die op de grond lag. En ik was alleen met een Afrikaanse reus die bezig was om zich, kalm en zonder haast, uit te kleden. Het rook er naar zeep en eucalyptus.

“Doe je kleren maar uit, het geeft niks, de deur is voorlopig op slot. Ik heb Hassan een leuke tip gegeven. Dan stoort hij ons niet, die lastpak”. Hij lachte voluit en keek me uitdagend aan. Blijkbaar wilde hij weten of ik hem begrepen had.

“Ons?”

Ik stelde de vragen nu alleen nog maar aan mijzelf, in mijn hoofd. Ik keek toe hoe hij de jalabiya over zijn hoofd uittrok en hoe hij uit zijn sandalen stapte. Zijn donkere huid glom van het zweet. Hij had een wijde, gestreepte boxer aan. Hij stapte op mij af. “Kom, ik zal je helpen. Sauna is goed voor je”.

De witte badkamertegels gaven me een associatie met bloed, dood, slagers en vleeshaken. Ik was bang en wilde weg.  Maar zijn reusachtige gestalte stond tussen mij en de deur. Misschien om die reden liet ik hem zijn gang gaan. Hij knoopte voorzichtig mijn overhemd los en hing het aan een haak aan de muur. Hij maakte mijn riem los. Hij trok mijn broek naar beneden. Nu stonden we allebei in onze boxershort. 

“Je bent gespannen. Zie ik dat goed?”

“Ja, ik ben gespannen”, fluisterde ik met een half-stem.

“Ga even liggen daar. Dan zal ik je masseren, Dat deed ik vroeger ook bij onze worstelaars.”

Ik vlijde me op de groezelige matras. Die rook muf en schimmelig. Abdelkarim knielde achter me. Ik keek nog een keer naar hem om. Hij glimlachte bemoedigend en begon mijn rug te strelen. Met lange halen bewerkte hij mijn rug- en schouderspieren.  Op een of andere manier leek het of hij het zelf ook nodig had en net toen ik dat begon te denken, voelde ik zijn boxer tegen mijn billen en hij drukte zijn grote geslachtsdeel tegen mij aan. Ik schrok. Ik wilde me oprichten maar hij dwong me ineens met enorme kracht tegen de matras. Hij had zijn boxer uitgetrokken en ik voelde zijn erectie hard tegen me aan prikken. Ineens was hij geil en ongeduldig. Ruw trok hij mijn boxer uit. Hij deed me pijn. Ik hoorde hem sneller gaan ademen. Ik voelde zijn hart kloppen.

“Rustig , rustig, rustig, fluisterde, hij hijgend in mijn oor. Ik doe je geen kwaad, niet bang zijn, ik heb dit nodig, ik heb je nodig.”

Ik spartelde tegen maar het was lachwekkend. Ik was nog nooit door zo´n sterk mens beetgepakt. Hij tilde me op en drukte mij tegen zich aan. Ik voelde hoe zijn harde geslacht naar mijn zachte opening zocht en ik ontspande – ik kon niet anders dan hem ter wille zijn. Nadat ik mij aan hem had overgegeven voelde ik hoe hij mij, voorzichtig en met heel veel aandacht, begon te vullen. Het was eerst een zwaar, drukkend, daarna vol gevoel op de rand van pijn en lust. Ik had eigenlijk verwacht dat hij mij ruw en egoïstisch zou verkrachten, maar niet dat hij mij teder zou vasthouden in zijn reusachtige handen als een kostbaar, breekbaar kleinood.

Hij duwde zijn enorme piemel nu zo diep bij me binnen dat ik de droge huid van zijn donkere scrotum kon voelen. Hij kuste me in mijn nek. Toen haalde hij terug en stootte niet wild, maar toch wel met enige kracht, toe. Ik voelde hoe zijn ronde ballen tegen mijn perineum aankletsten. Dat gevoel bracht me onmiddellijk in een staat van volledige onderwerping. Tot in zijn ballen was hij als man vele malen sterker dan ik. Ik liet nu alles toe en ik stond helemaal voor hem open. Toen hij dat merkte, begon hij mij hard te neuken. Heel diep in mijn ingewanden voelde ik steken, elke keer als hij stootte. Bij elke stoot ademde hij grommend uit. Ik kromde mijn rug, bood mijn kont nog meer aan, en met holle rug werd ik pijnlijk door hem bereden zoals een teefje door een geile reu. Hij tilde me van de matras en draaide me om. Ik trok mijn benen op en ik zag zijn vurige ogen, ik voelde zijn hangende zak, ik lekte mijn eigen zilte vocht en kuste hem, liet mijn tong bij hem naar binnen glijden, mijn vingers knepen in zijn sterke rug en toen stootte hij hard en doeltreffend al zijn zaad in mij uit, waarbij hij zijn hoofd in triomf in zijn nek gooide. Schokkend lag hij bovenop mij. Toen ik zijn draderige sperma niet meer binnen kon houden en moest laten weglekken, ving hij het op met zijn vingers en hoewel ik mij hevig verzette, dwong hij mij het op te likken. Verdwaasd en onderworpen lag ik nog een tijdje in zijn veilige, sterke armen.

Samen douchten we . Hij waste mij, tilde me speels op, zoals de wind met een klein blaadje speelt.

Wat later klonk bij mij thuis de oproep voor het gebed. Hij rolde zijn matje uit en ik liet hem even alleen. In de keuken maakte ik wat etensrestjes warm. Toen ik terugkwam in de kamer zag ik dat Abdelkarim tranen in zijn ogen had. Hij veegde ze van zijn wang. De reus die mij een uur geleden nog in een ijzeren greep had gehouden en mij als zijn wijfje met warm zaad had gevuld,  was nu klein en kwetsbaar.

“Wat is er? Komt het door mij?”

“Nee, jij bent helemaal ok”, snikte hij.

Ik streelde zijn kaalgeschoren hoofd, kuste hem erop.

“Je hebt toch geen spijt?”vroeg ik bezorgd.

“Nee, nee”. Hij schudde zijn hoofd heftig.

“Wat is er dan?”

“God”, stamelde hij. “God.”

Ik schrok. Had hij nu gezondigd? Was ik de oorzaak van zijn verwarring, zijn verdriet?

“God heeft mij een vriend gegeven”. “الحمد لله

En terwijl de winter eraan kwam en het buiten steeds kouder werd, bleef Abdelkarim op visite komen en ik was de hele lange winter lang zijn kleine dienstbare teefje. En nog steeds, elke keer als de koude wind door de ramen waait, denk ik aan de eerste keer dat hij mij bevruchtend aan zich onderwierp.

Het ga je goed Abdelkarim.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.