De Witte Japon

Wacht, hoorde hij daar iets?  Een kleine onregelmatigheid? Een minieme verstoring? Een ander ritme misschien? Hoe meer hij luisterde, hoe harder en onregelmatiger het gebonk werd.  “Ik hoor je hart kloppen, Lukas” had Mieke vroeger altijd tegen hem gezegd als ze na de seks uitgeput in elkaars armen lagen. Maar dat was toen en lang geleden. Nu was hij alleen en luisterde angstig naar het gebonk en gebons in zijn borstkas. Het was om gek van te worden. Hij trok zijn schoenen en zijn jas aan en stapte in zijn auto.  Hij begon zomaar te rijden zonder plan, zonder bestemming. Maar een doel had hij wel: het gekmakend gebonk in zijn borst moest stoppen.

Aan het einde van de dag reed hij door een herfstig woud toen er aan de bosrand een donkere schim verscheen. Eerst dacht hij aan een ree maar dichterbij zag hij dat het silhouet van een vrouw was. De vrouw was naakt. Ze had een prachtig zandloperfiguur met grote ronde borsten en brede heupen. Haar lange donkerbruine haar hing in slierten voor haar gezicht en plakte aan haar boezem. Ze was vuil en vies, kluitjes aarde kleefden aan haar lichte huid. Met haar natuurlijke, naakte schoonheid zag ze eruit alsof ze uit een popfestivalfilm uit de jaren zestig was gestapt. Ze rende de weg op en liep hem hevig met haar armen zwaaiend tegemoet. De schrik deed hem twijfelen: moest hij nu vaart minderen of juist gas geven en doorrijden? Geile nieuwsgierigheid won het van zijn gezond verstand. Hij stopte en liet het raam van het portier een stukje zakken.

“Help me hier weg te komen. Alsjeblieft, neem me mee!” riep ze, terwijl ze verwoed probeerde het portierraampje verder naar beneden te duwen.
“Wat is er? Zit iemand je achterna?” riep hij benauwd door het spleetje van het raam.
“Alsjeblieft neem me mee, alsjeblieft” smeekte ze hem met grote ogen. Die ogen waren dierlijk wild en haar blik was bezwerend. Hij voelde alle gedachten verdampen in zijn hoofd. Hij hoorde honden woedend blaffen in het bos.
“Neem me met je mee,” zei ze. “Alsjeblieft!”
Hij keek naar haar rechtopstaande tepels en de grote lichtbruine tepelhoven daaromheen. Een willoze vaagheid nam bezit van hem en zonder te spreken deed hij het portier open.  Nat en naakt kwam ze rillend van de kou naast hem zitten. “Heb je misschien een dekentje voor me?,” vroeg ze aan hem. Hij keek terloops naar de spikkels van het kippenvel op haar prachtige gave huid. Ze zat strak in het vel en vol en veerkrachtig in het vlees.
“Ik heb een dekentje op de achterbank liggen” zei hij. “Kun je erbij?” Ze sloeg de plaid om en dook erin weg. “Sorry, ik ben ongesteld,” zei ze verlegen. Ze schoof een beetje naar achteren en opende haar dijen zodat Lukas goed kon zien dat zij Miekes plek met een donkere bloedvlek had besmeurd.
“Het geeft niet,” zei hij discreet. Hij dacht eigenlijk dat zij haar hart bij hem zou uitstorten en hem tot in alle gruwelijke details zou vertellen wat zij had doorgemaakt, maar dat deed ze niet. Ze zweeg alleen maar en keek naar de voorbijschietende bomen. “Honger”, zei ze. “Honger en dorst”

Bij hem thuis verwarmde hij twee magnetronmaaltijden en ze aten die zwijgend op, ieder aan een kant van de grote houten tafel. Maar nog dezelfde avond zat zij naast hem achter de computer en kroelde in zijn nek terwijl hij kleding voor haar bestelde. Twee setjes lingerie, een mantelpakje, een spijkerbroek, twee witte bloesjes, een rode coltrui, een leren jack en drie paar schoenen. Het was alles bij elkaar toch nog wel een heel bedrag geworden, maar omdat zij in zijn badjas warm naast hem zat, leek dat even niet meer zo belangrijk.
“Dank je wel Lukas”, zei ze. Ze keek hem lang aan, net zo lang tot hij moest wegkijken. Toen ze hem met zo haar ogen bedwongen had, glimlachte ze tevreden. “Heb je misschien wat voor me te drinken?”, vroeg ze. Haar vriendelijk verzoek klonk hem als een opdracht in de oren. Hij stond op en liep naar het buffetkastje waar hij zijn wijnflessen bewaarde. Terwijl hij een mooie fles voor haar uitzocht hoorde hij haar schuiven op de bank.

Ze lag achterover geleund op de zwarte driezitter van kunstleer en sloeg haar badjas open. Daaronder was ze nog steeds naakt en hoewel ze heel lang in zijn bad had gelegen, rook ze nog steeds wild en primitief naar het bos waar ze uit was gerend. Ze spreidde haar dijen en zei: “Je weet dat ik ongesteld ben, toch? Kom je je beloning niet halen? Je mag me likken.”
Het was lang, heel lang geleden dat Lukas een vrouw had gelikt. Sinds Mieke hem het huis had uitgezet had het hem niet meegezeten. Vier, vijf jaar geleden misschien? Hij wist het niet meer. Mieke had hem trouwens nooit gevraagd of hij haar wilde likken als zij ongesteld was, maar nu deze vrouw het aan hem vroeg voelde hij zich bevrijd en rebels. Hij knielde tussen haar opgetrokken benen in de kleine ruimte tussen bank en glazen salontafel, drukte zijn mond tegen haar ongelooflijk geurige kut en stak zijn tong er in. Ze zuchtte verheugd en kreunde zachtjes.  Terwijl hij haar romige vulva likte als een hond sprak zij zwijgend tot hem met de opwindendste vrouwelijke geuren en smaken die zij in zich had.  Nadat zij, naar adem happend, onder zijn smakkende tongbewegingen was klaargekomen duwde ze hem van zich af. Hij stond bedwelmd op, tollend op zijn benen als iemand die door de zwaveldampen uit een vulkaan is beneveld.
Ze kuste hem op zijn naar haar eigen sappen smakende mond. “Het is genoeg geweest. Nu wil ik slapen,” zei ze. “Slaap jij maar op de bank,” voegde ze er aan toe. Zijn hart bonsde nog even hard als anders. Maar het verontrustte hem niet meer. Kijkend naar een kookprogramma op de televisie viel hij, alleen in zijn woonkamer, om kwart over een in slaap.

De volgende ochtend ging de wekker om kwart over zes. Verward werd hij wakker. Verschrikt realiseerde hij zich dat hij naar zijn werk moest. En die vrouw dan? Hij wist niet eens hoe zij heette. Shit! Nu proefde hij ook weer die sterke smaak in zijn mond, een complexe melange van bloed, urine, geil, koffie, rode wijn en andere zaken. Hij zette het koffieapparaat in de keuken aan en rende naar boven om zijn kleren te pakken, zijn tanden te poetsen en te douchen. Toen hij de deur van zijn slaapkamer voorzichtig op een kiertje opende zag hij haar klaarwakker en actief op de rand van zijn bed zitten. Zij had zijn witte badjas om zich heen geslagen en een glas warme thee op het nachtkastje gezet. Ze was druk bezig op zijn tablet te werken. Hoewel zij wel had gemerkt dat hij binnen was gekomen, keek zij hem niet aan. Besluiteloos bleef hij in de deuropening dralen. “Goedemorgen,” sprak hij zo zachtjes mogelijk. Is alles goed? Ik wil mijn kleren pakken. Ik moet naar mijn werk.”

Nu pas keek ze op.

“Vandaag worden mijn kleren bezorgd. Als ik die heb, ga ik eventjes weg, wat dingetjes regelen.  Maar dan heb ik wel wat geld nodig, zei ze. “Geld? Waarom? Hoeveel dan?”, vroeg hij bezorgd, met de rekening van de internetaankopen nog in gedachten.
“Waarom? Omdat ik mijn portemonnee even niet bij me had toen ik naakt het bos in vluchtte, duh! Vijfhonderd Euro is voorlopig wel genoeg,” zei ze. “O nog iets; je hebt me tot nu toe niet gevraagd hoe ik heet. Het interesseert je blijkbaar dus niet. Daarom houd ik dat graag zo. Noem me maar mevrouw of verzin iets anders wat respectvol klinkt, verras me maar met je creativiteit.”

De werkdag van Lukas was een nachtmerrie. Zijn hart bonsde in zijn keel en het bloed suisde aan zijn slapen. In de lunchpauze belde hij naar huis, maar er werd niet opgenomen. Met welke naam moest hij haar voortaan aanspreken? Zou ze er eigenlijk nog wel zijn? Zou ze met het geld al boodschappen zijn gaan doen?  Of zou ze heel zijn huis hebben leeggehaald? Je hoorde tegenwoordig toch van die rare dingen…
Toen hij thuiskwam, zat zij nog steeds gewoon op zijn tablet te werken. Alleen had zij nu een wit bloesje en een mantelpakje aangetrokken. Zo te zien waren de kleren die hij gisteren voor haar had besteld, bezorgd. Ze had bruine laarsjes met blokhakjes aan en ook vermoedde hij het spannende lingeriesetje onder het keurige pakje, maar daar durfde hij niet naar te vragen.

“Ben je er nu pas? ” zei ze, opkijkend van haar tablet. “Trouwens – en ze pakte de rode lingeriesetjes – stuur deze twee maar terug. Ze zijn te groot. Ik denk dat mijn borsten de afgelopen jaren wat zijn geslonken door een gebrek aan mannen om me heen” zei ze met een eigenaardige spiegeling in haar ogen.

Ze ging naar boven om zich te baden en beneden zette hij het nieuws aan. Al direct bij het eerste nieuwsitem verscheen haar gezicht op het scherm. Zijn hart sloeg over en zijn adem stokte. Het was een politiefoto, een van voren en en eentje en profil. Zelfs op die stomme foto zag zij er nog oogverblindend uit en haar vrouwelijke sensualiteit spatte van het scherm. Hij luisterde ontzet mee: een spoor van extreem gewelddadige overvallen … uit detentie ontsnapt … vuurwapengevaarlijk …
Hij hoorde boven het water in het bad lopen. Moest hij nu de politie bellen? Hij had de telefoon in zijn hand. Hij dacht aan de geur van haar kut. Zoet en ziltig. Hij dacht ook aan de dag dat Mieke hem het huis had uitgezet. Bitter. En toen zij binnenkwam met een zwart pistool in haar hand, had hij nog steeds geen besluit genomen.

“Ik weet wat je denkt,” zei ze. Je denkt: moet ik ze bellen of niet? Maar maak je geen zorgen. Je hoeft niet meer te denken of te kiezen. Dat doe ik voortaan wel voor je.” Ze zette hem het pistool op het voorhoofd.  “Kleed je eerst maar helemaal uit”, zei ze en ging in de leunstoel bij het tafeltje in de hoek zitten.
Nadat hij zich trillend van angst helemaal had uitgekleed wees ze met het pistool naar de driezitsbank. “Ga daar op handen en knieën knielen met je hoofd in het kussen en je kont omhoog. En omdat je geen respectvolle naam voor me hebt kunnen verzinnen wil ik dat je me Moordenares noemt. Ik ben daar erg trots op. Vraag het maar aan mijn ex.”
Hij hoorde aan het zachte gekraak van de leunstoel dat zij opstond en aan het geluid van de laarsjes op het parket dat zij dichterbij kwam. Toen voelde hij dat ze de lange knaldemper van het pistool in zijn anus schoof.  Het koude metaal was hard en hij voelde haar hand verkennend over zijn ballen gaan. “Weet je, kutlikker,” zei ze zachtjes. “Ik vind het leuk als ik zie dat je piemeltje klein van angst wordt, daar kan ik echt van genieten.”  Ze liet twee vingers zachtjes strelend van zijn anus naar zijn balzak gaan. Onder een loden deken van doodsangst begon het diep in zijn strakgetrokken scrotum toch te kriebelen.  Met de koude knaldemper van het pistool drukte ze hard tegen zijn prostaat. Teder krabde ze hem plagend over de achterkant van zijn balzak. Toen zij aan de ritmische golfbewegingen van zijn perineum zag dat hij er een zaadlozing van kreeg, schoof ze de loop zo diep mogelijk zijn endeldarm in. Heel dichtbij hoorde hij haar diepe ademhaling en trouwens ook de klik van de veiligheidspal. Hij voelde zelfs de warmte van haar huid en net toen hij dacht dat ze ging afdrukken, trok ze het doorgeladen wapen uit zijn kont.

“Ik wilde het doen,” zei ze. “Een kogel door je reet heen schieten. Gewoon, voor de fun. Ik had willen zien hoe je gillend en krijsend van de pijn crepeerde. Het had me zo geil geleken om je schoppend en stuiptrekkend op de vloer rondjes te zien draaien in je eigen bloed. Ik had willen zien of jij ook een stijve zou krijgen als je doodging.” Ze keek sip en teleurgesteld en zei:  “Dat wilde ik allemaal doen. Eigenlijk wil ik het nog steeds. Maar bij jou kan ik het niet.” Ineens kuste ze hem hartstochtelijk op de mond.
Lukas was natuurlijk verschrikkelijk geschrokken en helemaal in de war. Maar hij was nu niet meer bang voor haar. Integendeel, doodgelukkig liet hij zich door haar slanke, elegante handen strelen als een lief hondje en langzaam voelde hij zich, huilend met gesloten ogen, wegzakken in een diepe roes van totale overgave aan haar. Veilig en geborgen lag hij nu in de schoot van een vrouw die hij Moordenares moest noemen.

-/\-

“Vooruit opstaan,” zei ze. Ik heb de hele dag de tijd gehad om na te denken en ik heb zo´n geweldig idee!” Laten we gaan spelen! Laten we gaan spelen met elkaars dromen! Ik ben eerst! Eerst mijn droom. Eerst die van mij!” Ze rende naar boven en daar bleef alles heel lang stil. Na drie kwartier durfde hij pas: “Moordenares, is alles goed?” te roepen.

De deur van de slaapkamer ging open en toen verscheen zij aan hem op de overloop. Plechtig en indrukwekkend begon zij de trap af te schrijden. Ze hield een boeket witte rozen in haar gehandschoende handen en droeg een doorschijnende witte jurk maar daaronder was zij naakt.  “O mijn god, je hebt Miekes bruidsjapon aan”, zei hij geschrokken. “Alleen had Mieke rode rozen toen we trouwden,” flapte hij er nog onhandig uit. Ze glimlachte blij onder de witte bruidssluier. “Ja, maar dit is een nieuw begin, daarom heb ik deze witte rozen uitgekozen. O, ik ben zo dol op die symboliek, dat vind ik zo romantisch!”

Lukas begon zich er ongemakkelijk bij te voelen. Het ging nu allemaal zo snel, dat hij het niet bij kon houden. “Hoe kom je aan haar japon?”, vroeg hij zo voorzichtig mogelijk, ervoor zorg dragend dat geen enkel woord te zwaar, te nadrukkelijk, te gewichtig of zelfs verwijtend op haar over zou komen. Geschrokken van zijn eigen vrijmoedigheid wachtte hij ademloos op haar reactie.

“Boodschappen gedaan in het dorp”, zei ze eenvoudig. “Alles stond op je tablet, adressen, tot die van Mieke toe, alles,…”Maar laten we nu gaan,” zei ze. “Naar het bos!”

Onder het rijden greep ze zichzelf in het kruis en wreef de witte japon genietend tussen haar benen. “O god, wat lekker…kreunde ze hijgend. Ik ben nog steeds ongesteld Lukas, kijk, mijn bloed op Miekes bruidsjapon….ze sloeg de rok op, vingerde zich zuchtend naar een snel hoogtepunt en veegde haar kut schoon met het dure witte kant. “Zie je hoe geil ze mij maakt Lukas? En ik ken haar niet eens!”

Het voelde voor Lukas alsof hij in het spookhuis van de kermis in een karretje zat waar hij tijdens de rit niet meer uit kon stappen. Maar wat was het een geweldige rit! Hij voelde zich overweldigd door haar, door een duistere rush die zo geil en lekker was dat hij niet eens meer voelde hoe zijn hart doodsbang bonsde in zijn borst. Aan de rand van het bos stopten ze bij een tankstation dat Lukas heel goed kende.

“Blijf hier,” zei ze tegen hem. Je mag niet met me meekomen en je mag niet kijken.” Ze keek hem met grote verliefde ogen aan. “Dit is altijd mijn droom geweest, zo´n mooie japon. Dank je wel lieve Lukas!”

Lukas wist niet goed waarvoor hij bedankt moest worden. Hij begreep ook niet waarom zij de japon uit Miekes huis had gestolen.

Hij had zelfs geen idee wat de Moordenares vlak voor sluitingstijd nog van plan was te gaan doen in het afgelegen tankstation waar Mieke werkte.  

Unsafe – by Hydralore

Tekst: Ⓒ luckyman 2016

Photomanipulation: hydralore: Ⓒ   2009

Dit verhaal is mijn inzending voor Thewa #9 van EWA Nederland. De uitdaging was: schrijf een erotisch verhaal van maximaal 1500 (sorry) woorden over het thema: “een gevangene wordt vrijgelaten uit de gevangenis”. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *