Parfum Bederft

Dit is mijn inzending voor de bijeenkomst van EWA Nederland op 26 september. De opdracht luidde: “schrijf een erotisch verhaal over de ondergang van de Titanic.” Maar toen ik ging zitten om te schrijven, merkte ik dat het me niet lukte. Dat ik me niet kon inleven in de wereld van 1912, in de wereld van die mensen aan boord van dat schip. Er was iets dat mij blokkeerde, een verhaal dat tussen mij en het verhaal dat ik wilde schrijven in stond.

————————————————————————- 

Het was 18 jaar geleden. Maar hij kon nog steeds haar parfum ruiken.  Het laatste flesje was zelfs nog nooit gebruikt.  “Het bederft” hadden de mensen tegen hem gezegd. “Je kunt parfum niet bewaren. Het bederft.” Het parfumflesje had hij daarom nooit meer durven openmaken. Maar dat hoefde ook niet. Want haar geur zat niet in het flesje, maar opgeslagen in zijn diepste herinnering. Die geur zat in elk beeld van de film “Titanic”.

Hij kon die film niet zien, de titelsong niet horen, zonder aan haar te denken.  Hij had de film ooit voor haar gehuurd bij de videotheek. En hoewel hij er niet al te veel van had verwacht, had hij samen met haar geboeid tot het einde zitten kijken. De scene waarin Rose en Jack samen seks hebben in de auto op het onderdek, was hem steeds bijgebleven. De hand van Rose, die zij plat tegen de beslagen ruit slaat en die in machteloze overgave naar beneden glijdt langs het vochtige glas. De spanning van de momenten dat de twee bijna betrapt werden. Zij had de hele film, de hele drie en een half uur, naast hem gezeten. Bij elke scene uit die film wist hij nog wat zij had gezegd, hoe zij had gekeken, wanneer zij had gehuild. De hele film had hij haar nieuwe parfum geroken.

Ja, toen was toen maar nu was nu. In zijn hotel bestelde hij een fles whiskey en liet gedachteloos, zoals hij dat gewend was, een hoertje komen. Het meisje zat op bed in een strakke spijkerbroek en haar BH en had de fles aan de lippen gezet. Hij kwam naast haar zitten. Haar lichaam was mager en hard, hij kon zelfs haar botten voelen. So far so good. Maar toen hij haar parfum rook, schrok hij. Dat leek wel……..dat kon toch niet?  Hij nam een flinke slok van de goedkope whiskey, stuurde het meisje weg en gaf haar de fles mee. En nadat zij de deur achter zich had dichtgedaan viel hij in een diepe slaap met de dekens over zijn hoofd getrokken.

Zo sliep hij elke nacht, achtervolgd door de geur van haar parfum en een of andere lauwe walm van ontdooiend vlees. Hij probeerde zich ervoor te verstoppen, maar niets hielp. Want net als in de film was ook in hun eigen wereld opeens een einde aan het geluk gekomen. Niet op een beroemd schip door een ijsberg, maar in een anoniem taxibusje door toedoen van een dronken chauffeur.  

Hij droomde van de metalen lades in het mortuarium en de lauwe geur van vlees. Hij droomde van haar bebloede handen. Met die handen had ze hem de week daarvoor nog zachtjes in de nek  gestreeld, op het moment dat Jack met gesloten ogen in de diepte verdween en Rose hem moest laten gaan.  Ze had toen heel hard gehuild. Het had hem toen het meest afschuwelijke geleken dat hij zich kon voorstellen. Dat hem iets zou overkomen en dat zij alleen zou achterblijven. Maar nu het haar was overkomen, en niet hem, bleef het script van de film in gebreke.

Hij droomde dat hij weer thuis was bij haar en de film bij de videotheek terug wilde brengen.  Maar daar moest hij een boete betalen. Hij was niet een paar dagen maar vele weken te laat. Er was iets met de tijd gebeurd. Die was gespleten. Ja, dat was het, gespleten tijd, natuurlijk! Hij droomde dat ze allebei gewoon door waren gegaan, ieder voor zich aan hun eigen kant van de tijd.  Hij dacht zelfs dat ze elkaar nog konden zien aan weerszijden van die grens. Hij zag dat zij naar hem zwaaide en dan zwaaide hij terug.  Het stelde hem gerust. Zo kwam alles toch nog goed.

Het duurde even voordat hij doorkreeg  dat hij wakker was geworden.  Het straatlawaai, het getoeter van het verkeer en het gezoem van een generator bezorgden hem een verschrikkelijke hoofdpijn. Hij realiseerde zich dat het alleen maar een illusie was. Hij moest door, inderdaad: “my heart will go on.”.

Nee, de mensen hadden gelijk. Parfum kun je niet bewaren. Het bederft. Misschien wel daarom kon hij nooit meer aan de film of aan het schip de Titanic denken zonder haar geur te ruiken.  

tekst: Ⓒ luckyman 2015

Illustratie: Christiane Vleugels Ⓒ 2007

3 gedachten over “Parfum Bederft”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *