Schrijven onder pseudoniem

Natuurlijk wil je dat mensen je blogs lezen. Je wilt boeken verkopen, bekend worden, erkenning,  in discussie gaan met lezers, je ervaringen persoonlijk delen. Maar hoe persoonlijk laat je het worden? Je kunt er daarom voor kiezen om onder pseudoniem te schrijven. Maar is het eigenlijk wel een keuze? Of is het zo dat je er onder bepaalde omstandigheden eigenlijk toe gedwongen wordt?

Sommige onderwerpen liggen gevoelig en sommige publicaties grijpen direct in in het leven van degene die het boek geschreven heeft. Denk aan bijvoorbeeld klokkenluiders. Ik schrijf erotische boeken en blogs en maak er geen geheim van dat ik actief aan Femdom binnen de BDSM doe. Sterker nog, ik put daar veel levensvervulling en energie uit. Maar ik weet ook dat veel mensen het raar en vreemd vinden.

In mijn werk heb ik te maken met collega’s en klanten. De meesten zal het niet kunnen schelen wat ik na mijn werk doe. Ook hier de vraag: kom ik als erotisch schrijver uit de kast of niet? Ik vind zelf: uit de kast komen is een persoonlijke keuze. Ik doe dat niet graag collectief.  Ik houd het liever klein en persoonlijk. Ik houd liever wat meer controle over de deur van die kast.

Wat voor de een extreem is, is dat voor een ander niet, maar mijn seksuele beleving en mijn schrijven daarover wijken voldoende af van het gemiddelde om voorzichtig te zijn. Ik reis veel naar bestemmingen waar mogelijk wat minder begrip bestaat voor BDSM. Neem landen waar bijvoorbeeld homoseksualiteit al verboden is. Ik zou daar een reëel risico lopen. Ook dat weegt mee in mijn besluit om onder pseudoniem te schrijven.

Als je erotisch werk schrijft, moet je er ook voor waken dat je het voor je kinderen afschermt. Tenminste, dat vind ik, zo lang ze jong zijn tenminste. Ze zijn al snel in staat om zelf op Internet jouw naam terug te vinden bij publicaties die zij eigenlijk helemaal niet mogen zien.

Onder pseudoniem schrijven heeft het voordeel dat de controle zoveel mogelijk bij jou, de schrijver, blijft. Je kunt er altijd later nog voor kiezen om in de publiciteit te treden als Jansen die beter bekend is onder pseudoniem XXX….

Het grootste nadeel van een pseudoniem vind ik: je bent trots op je boek of op je weblog en je kunt het er met niemand over hebben. Daar komt bij dat persoonlijke promotie, dat wil zeggen optreden in openbare media zoals kranten, radio, lokale TV en ook sociale media zoals Facebook, Twitter en dergelijke heel belangrijk is om je boek onder de aandacht te brengen.

Kortom, als je onder pseudoniem schrijft, moet je daarvoor alternatieven bedenken. Ik breng mijn boek en schrijverschap bijvoorbeeld onder de aandacht via de bekende op BDSM gerichte sociale media en via in het onderwerp gespecialiseerde websites, ik promoot het ook op evenementen. Ik verkoop het via in BDSM gespecialiseerde winkels. Ik maak gebruik van mijn eigen netwerk. Ik ben mijn eigen weblog gestart.

Zo kan ik toch mensen ontmoeten, feedback krijgen, met andere schrijvers en bloggers in persoonlijk contact komen. Het kost misschien wat meer moeite, maar die moeite is het zeker waard.

Tekst en foto: luckyman ©2015

Citaat op foto: Riekus Waskowsky

 

Twee witte uniformbloesjes

Ik ben het middelpunt van een opstootje. De ene blonde agente in de witte blouse met de blauwe epauletten buigt zich over mij. De andere heeft haar knie in mijn rug en drukt mijn hoofd hard op het asfalt. Het ratelende klikken van de sluitende handboeien achter mijn rug is geen geluid maar een gevoel. Dat gevoel flitst door mijn ruggengraat omlaag en ontploft in mijn ballen, vult mijn zak met kleine, blije prikjes….  Ik ben getemd en vernederd. De meeste omstanders zwijgen. Een enkeling schreeuwt een verwensing. Ik worstel nog wel maar alles is blond om mij heen. Het is blond voor mijn ogen, ik hoor een blonde stem en ik ruik gesteven witte mouwtjes en een blonde kut. Ja ik ruik het.  Ik wordt over de grond gesleept.  Ik ruik haar frisse zeep en haar kut. Een van de armen in de witte mouwtjes is om mijn keel geslagen, trekt aan mijn hoofd. In de worsteling komt mijn gezicht tegen haar schoot. Voor de eerste en enige keer in mijn leven ben ik vlakbij een warme blonde politiekut maar ik kan er niet bij… Ik rek me uit maar ….. ik red het net niet.

Op het bureau word ik door de agentes in een cel gesmeten. Ik lig geboeid op de grond. Zij hebben me overweldigd. Nu snak ik ernaar onderworpen te worden aan hun blonde wereld. Om in het keurslijf van de blonde politieagentes-procedures geperst te worden. Opgeschreven, genoteerd, gefotografeerd, onderzocht, gekeurd, vernederd, bespot, genummerd, gelabeld, geprijsd, verkocht, veroordeeld, opgesloten, geketend, gearchiveerd, vergeten, zoekgeraakt en onvindbaar gemaakt in het systeem van de blonde paardenstaarten. Hun kantoor ruikt naar blonde kut. Het ruikt er naar documenten en dominantie. Naar het verlangen jezelf te vingeren op het toilet. Het ruikt er naar het onderlichaam dat ze soms aan het eind van een koude dag zachtjes tegen het warme kopieerapparaat aandrukken. Ik bedenk dat allemaal met mijn handen op mijn rug geboeid. Of het waar is weet ik niet. Zijn het misschien alleen mijn koortsige verzinsels? Ik heb bloed in mijn mond, een wond op mijn voet.. Ik ben dankbaar.

Ik hoor een blond gesprek op de gang maar versta de woorden niet. Een van de agentes lacht. Haar stem is helder als een klaterend bergbeekje. Ik stel me voor hoe haar paardenstaart over het kraagje van de witte uniformblouse hangt. Het geluid van de twee vrouwenstemmen zingt rond in mijn hoofd, doet me suizebollen, maakt me high. Ik voel liefde en verlangen. Ik voel de ijzeren greep van de handboeien achter mijn rug.Ik zit vol verwachting op mijn knieën met mijn gezicht naar de deur van mijn cel. Niemand komt mij halen. Maar het maakt niet uit want ik kan niets meer. Mijn ballen zijn kapot geschopt. Ik ben geen gevangene, geen man meer, maar onderwerp van een procedure die tot doel heeft mij als een nummer te laten verwerken in de administratie van het Nieuwe Koninkrijk van blonde paardenstaarten. Het is een bevrijding. Ik ben gelukkig. De Godinnen zijn onder ons. Zonder hen ben ik verloren.

Tekst: luckyman ©2015

Foto: Cuffsworld ©2012

 

Eerder gepost op The Kinky Web

Jouw Stem

Jouw stem. Het voorzichtige, bedachtzame stromen van de adem in je luchtpijp. Je denkt nog even na, je houdt je adem even vast voordat je wat gaat zeggen.  Ik hoor, ik weet, ik voel hoe jij met die lucht, hoe jij met die adem woorden vormt, als een roker die kunstig kringetjes blaast. Jouw stem doet ook de lucht in mijn eigen longen trillen. Ik voel mijn hart, het bloed suist aan mijn slapen als je spreekt. Kom aan mijn bed zitten, raak me aan met je stem, betover me met je verhalen, verdoof me met de warme opium van je stem. Leg me met je stem aan banden en laat het tintelen van mijn rug tot in mijn voeten. Het maakt niet uit wat je zegt, het geeft niet wat je doet. Leef. Adem. Blaas je woorden langs mijn oren, laat het ruisen in mijn ziel. Kriebel me in vreemde talen, snij me met je woorden in mijn huid, laat mij alles horen wat een vrouw kan zeggen, laat me alles voelen, laat me daarna leren wie je bent. Jouw stem omsluit mij, slokt mij op, ik zak langzaam in je weg, zwem ongeboren in je warme buik, ik laat alles los, ik laat alles gaan, ik drijf langzaam rond, omsloten door een zee van warme, vochtige geluiden, de wereld trilt, de wereld draait, ik draai me om, jouw stem wikkelt zich om mij, ik wentel me om jou…….

Ⓒ  luckyman 2015

 

 

Pegasus

pegasus_by_tiger1313-d4au6bv

Ik was een gevleugelde hengst
ik wilde naar de helderste van alle sterren reizen
naar de maan, of dansen op de golven van de zee
Waar ik ging heersten licht en duisternis
ik wist niet welke van de twee

In stilte zag jouw vurig oog
mijn koude reis
ik heb gefaald, je was te ver

Mijn vleugels zijn gebroken
Ik ga nu stapvoets door de stad
maar alle bomen kennen mijn verhalen
en de vogels groeten mij
als ik s avonds langs de huizen loop
hoor ik door de open ramen
de vrouwen kreunen
in de armen van hun minnaars

Dan spits ik weer de oren en wil het zadel voelen
’s nachts droom ik dat ik over sterren spring
mijn flanken smachten ‘s ochtends naar jouw sporen

 

 

Uit:

“Mijn Zwakte is mijn Kracht”

Ⓒ  luckyman 2014

Ⓒ Picture by Tiger 1313

De eerste keer…..

feather

De eerste keer. Weet je het nog? De eerste keer? ik schrijf voorzichtig de eerste verse woorden, zo uit de verpakking op de glimmende, eerste pagina van mijn nieuwe, eigen blog. Ik schrijf, ik kijk, ik luister, ik observeer. En ik doe mee. Deze blog gaat over erotiek. Over die oerkracht die mensen in beweging brengt. Over gekmakende geilheid. Over verlangen en vervulling. Over teloorgang in de grote stad, over kleine mensen die verdwalen in grote systemen. Uiteindelijk gaat het over jou en mij. Jij en ik die samen “ons” willen worden. En over die enkele keer dat ons dat lukt. Misschien voor het eerst.

Ik schrijf voornamelijk over BDSM vanuit een Femdom perspectief. Het is niet de gemakkelijkste weg. Maar het is het pad dat ik op mijn eigen zoektocht volg. Die zoektocht inspireert mij tot beleven, delen, liefhebben, schrijven. Ik nodig je graag uit me als lezer te vergezellen op deze reis.

_luckyman_

3 juni 2015