Titanen ’20

Een lage mist hangt over de koude velden en onze jongens zijn helemaal aan de overkant in een gevecht om de bal verwikkeld. Ik doe alsof ik naar het groepje spelers kijk, maar het spel dringt niet tot mij door. Vanaf het moment dat de wedstrijd begon heb ik namelijk alleen maar in de richting van onze dug-out gekeken. Daar sta jij, diep weggedoken in de capuchon van je gewatteerde lange jack. Wow, wat ben je bedwelmend blond. Je leuke handen voeren een hele show op als je een sigaret wilt opsteken en je vingers hebben het er zo druk mee! Je steekt je hand in je linker jaszak, daar vind je het niet, je kijkt nu in je rechter zak, o daar waren je sigaretten. Je pakt je aansteker, draait je hoofd weg van de wind, maakt een tegen-de-wind-muurtje van vier ranke vingers. Ik zie een grote zilveren ring aan je middenvinger schitteren in het licht van de schijnwerpers. Je ogen kleuren bij je jas en je haar kleurt bij de bontvoering van je capuchon. De vorm van je heupen en de bolling van je kont zijn zichtbaar onder het jack dat strak om je billen spant. Ik ruik je sigaret, ik raak erdoor beneveld. De groene velden draaien voor mijn ogen en mijn tenen graven zich, zoekend naar houvast, in de binnenzolen van mijn winterschoenen. 

Je telefoon gaat. “Hoi.” Je luistert even en glimlacht. “Nee dat heb ik je toch gezegd Ma, dat probeert-ie altijd. Geef Willem zijn zin niet, je moet gewoon duidelijk tegen hem zijn. Ja toch? Ik ben er om een uur of tien, doei!” Dan, tegen mij: “Volgens mij is die bal te zacht. Hij moet om een andere bal vragen. Waarom vraagt-ie nou niet om een andere bal? Scheids?”

Je stem is warm en mijn oren gloeien als je spreekt. Je rook schrijft witte wolkjes in de lucht, geen probleem, ik kan ze lezen. Ik lees: “Mijn jas is lekker warm van binnen. Buiten is het koud. Kom je binnen in me? Samen in mijn jas? Van buiten ben ik blond maar van binnen ben ik roze.”

Nu is het rust. Even naar de kantine.

“Wil je een warme choco?” vraag ik aan je.

“Ja dat lijkt me wel lekker,” zeg je stralend blij.

Ik heb ook een kroket voor je gehaald. Je hapt de kop van de kroket. Daarna lepel je de warme vulling met je lenige tong uit de gepaneerde korst. Terwijl je likt en slikt klikken onze ogen zich aan elkaar vast. Balancerend op de rand van je iris staar ik in de zwarte diepten van je pupillen – en val er in.

Het begint keihard te regenen, direct bij aanvang van de tweede helft. Dan rennen we samen naar je auto op het donkere en verlaten parkeerterrein achter de kantine. “Nailstudio Nicole” staat op het portier van je kleine witte Fiat. Ik stap zonder woorden naast je in en ruik een vage geur van acryl. Ik weet nu dat je een blonde ondernemer bent in het volkse segment. De ruiten zijn in een oogwenk beslagen. Je grijpt met stevige hand in het kruis van mijn spijkerbroek en laat je vingers rusten op mijn dij.

Als ik me naar je toedraai, haal je je hand door je haren, strijkt ze naar achteren en daagt me uit met je verpletterende schoonheid. Je hand glijdt onder mijn overhemd over mijn naakte rug, je zet je nagels in mijn huid en krast me open. Je buigt je groots over me heen, trekt mijn rits open en zuigt me in je op.  Ik voel je borsten, je lange haar en je warme mond.Terwijl je hoofd ritmisch op en neer gaat in mijn schoot, zie ik je als in een visioen weer helemaal aangekleed langs de lijn staan en de scheidsrechter vragen om een andere bal… Wat is je mond toch warm en je tong zo sterk, lenig en bedreven. “Wacht, wacht,” fluister ik als ik de witte golving voel opkomen wanneer je even speels je nagels in mijn balzak zet.

Je klapt je stoel helemaal achterover en trekt je broek omlaag. Elke vrouw is anders, maar ik was nog niet eerder vastgeklemd tussen de armen en dijen van een vrouw met zo´n sterke, swingende drift. Het koetswerk van de auto schommelt ritmisch piepend op haar veren. Dit is geen neuken meer, je sleurt me regelrecht de kosmos in. Het is paren met het universum, doordringen in God en klaarkomen in oneindigheid. Woest stoot ik splijtend in je gulzige kut.  Ik kan het in je ogen zien, ik kan het horen aan je stem, ik kan het voelen aan je graaiende handen en het schrapen van je nagels op mijn naakte rug.

Ai…Maria…Madre de Dios!” schreeuw je schor tegen het lage dak van de auto terwijl je me in je omhelzing samenperst. “Madre de Dios!”   

Een scherpe, stekende pijn in mijn hals en de warmte van mijn eigen bloed zeggen me dat je mij, zonder dat ik het heb gemerkt, tijdens je hoogtepunt dwars door mijn huid hebt gebeten. Als we samen op onze rug naar het lage dak van de benauwde auto staren, zit ik vol met onbeantwoorde vragen over mijn existentie in jouw blonde universum.

“Van welke speler van ons team ben jij eigenlijk de moeder?” vraag ik daarom voorzichtig.

“Van geen enkele,” zeg je. Je lacht, schudt je haar weer achterover, kijkt me afwachtend aan. “Kom maar op jochie,” zeggen je ogen, “nou vooruit, kraak de puzzel dan.”

“Van geen enkele speler? Hoe bedoel je?” roep ik verward uit.

“Ik heb altijd zo graag een zoon gewild. Ik zou elke week met hem naar het voetbal zijn gegaan. Maar het heeft niet zo mogen zijn. Daarom kom ik af en toe bij een wedstrijd van deze jongens kijken. Ik probeer dan te voelen hoe het is om een zoon te hebben.”

“Heb je dan geen kinderen?,” vraag ik voorzichtig,  bang om je te kwetsen.  “O, jawel,” zeg je peinzend. “Drie prachtige dochters. Maar die voetballen niet.”

Je mobieltje gaat. Een mannenstem neuzelt nasaal uit het kleine luidsprekertje. Je luistert met klimmende ergernis. “Nee, meneer Spreekmeester, nee dat hadden we zo niet afgesproken, dat weet U heel goed. U zou wachten tot Ik u zou bellen, niet andersom. Nee, ik ben nog niet klaar met dit werkbezoek!” Je stem klinkt nu raar gekunsteld, alsof je de rol speelt van een vrouw die je eigenlijk niet wilt zijn. Je zucht. De stem in het speakertje kwettert nog wat door maar ik zie dat je niet meer luistert. Stil glimlachend hang je meneer Spreekmeester middenin een zin op.  

“Sorry lieverd, ik moet zo weg.”

“Ja, ik hoor het. Ik bedoel…eh…ja”

We stappen uit je auto en staan in de nadruppelende regen op het parkeerterrein. Je kust me op mijn mond, streelt mijn wangen, kijkt me nog een keer in mijn ogen. Dan loop je van me weg.  “Fijne avond skattebout!,” roep je nog over je schouder.

Terwijl je wegwandelt kijk ik naar je ronde kont. Dan stopt er een grote donkerblauwe auto voor de poort van V.V. Titanen ‘20. Twee mannen in donkere pakken stappen uit en een van hen houdt het achterportier voor je open. Je stapt in en de auto zoeft met gedoofde lichten weg, achter een motorrijder met een blauw zwaailicht aan. De andere man stapt in je witte Fiat en rijdt daarmee jouw kleine stoet achterna. Nu begrijp ik pas hoe diep jouw blonde wereld is. Ik had je alleen veel eerder moeten herkennen. Aan de lichtjes van de sterren in je ogen. En aan de ronding van je schommelende kont.

 

Tekst: Ⓒ luckyman 2016

Dit verhaal heb ik  geschreven voor de EWA Nederland bijeenkomst van 19 maart  2016, daarvoor luidde de opdracht: “schrijf een verhaal van tussen de 500-1200 woorden over een erotische ontmoeting tussen twee personen uit verschillende milieus”.

5 gedachten over “Titanen ’20”

  1. Hoi luckyman,

    Top verhaal weer. Lekker smeuïg. Ik ‘val’ over een klein dingetje: De andere man stapt in je witte Fiat en rijdt daarmee jouw kleine stoet achterna.
    Voor mijn gevoel zit de verteller nog is dat autootje als dit allemaal gebeurt….

    Groeten,
    Lex.

  2. Prachtig verhaal, erotiek en een vleugje nostalgie in de mistroostigheid waarmee de amateurvoetbalvelden zo vaak omgeven zijn. Ik ben zo benieuwd wie model heeft gestaan voor de blonde dame… op de bijeenkomst doe ik een gok en volgt uitgebreider commentaar.
    Groet,
    Mhtsk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *