Spaced Out

“Kom niet bij me. In godsnaam kom niet dichterbij. Laat me in het donker zitten. Vraag me niets. Luister niet naar me, lees dit niet.  Als ik schrijf vloeien vreemde tekens uit mijn pen. Als ik lees stromen zwarte woorden over het papier.  Mijn machteloze tong zwijgt als ik wil spreken, er krijsen vreemde stemmen in mijn hoofd. Was het maar een wond die bloedde, was er maar een litteken dat ik kon laten zien. Maar er is niets te zien. Het zit binnen in mijn hoofd. Wat je ook doet:  bekijk het niet, beluister het niet, bestudeer het niet, raak het niet aan. Vergeet me. Laat me in het donker zitten, laat me in het duister staan…”

– Frederik – 

-/\-

Met energieke tred stapte Frederik Baljeu het new age winkeltje op de Rozenlaan binnen. Het was niet zozeer dat hij deze middag nu heel erg gericht was op spirituele groei of innerlijke verlichting. Nee, hij had iets heel anders voor ogen. Hij was daarom erg gespannen, maar toen hij eenmaal binnenstond en de deur met een rinkelend belletje achter zich hoorde sluiten, voelde hij zich rustiger worden. Hij nam zich voor eens goed de tijd te nemen. Hij keek naar de kast waar een assortiment boeken, dvd’s, spelletjes en cd’s stond uitgestald. Wijsheid der Engelen – Kaarten der Tarot. Betovering der Watergeesten. Kracht der Drakenfeeën. Op sommige doosjes stonden plaatjes van prachtige mysterieuze vrouwen met vleugels, op andere waren zeemeerminnen of meisjes met opvallend grote ogen afgebeeld. Eigenlijk hadden al die vrouwen en meisjes grote ogen. Hij staarde even naar een pak kaarten met Watervrouwen. Grote ogen, ja. De wereld viel een beetje stil. Hoe lang hij in overpeinzing naar dat pak kaarten had gestaard kon Frederik niet zeggen. Hij werd zich pas weer van zijn staren bewust toen hij een vingerknip hoorde en er achter een gebloemd gordijntje iets begon te bewegen.  

Frederik wist heel goed dat hij de zaak ongelooflijk aan het bedonderen was. Hij kwam hier helemaal niet voor spirituele verlichting of om Engelenkaarten aan te schaffen. Hij kwam alleen maar voor het medium Melissa. En blijkbaar had zij door dat hij was gearriveerd, want het gordijn bewoog namelijk weer. Het woei zelfs heupenbollend tegen hem aan en daarna werd het zachtjes, zonder enig geluid, opzij geschoven.

Melissa was, net als op de foto´s op haar website, een welgevormde roodharige jonge vrouw. Ze had het haar in een strakke gladde paardenstaart getrokken. Ze droeg een eenvoudige witte blouse en een donkerblauwe spijkerbroek. Een leren riem zat strak om haar brede heupen en het strakke bloesje liet duidelijk haar heel volwassen vormen zien. In haar taille accentueerden plagerige vetkussentjes de rondingen van haar vrouwelijke figuur. Ze had slanke handen met verzorgde nagels en aan een wijsvinger droeg ze een flinke, glimmende metalen ring. Hoe oud Melissa was, kon Frederik niet precies zeggen, maar ouder dan twintig was ze zeker niet. Ze leek op de PABO studentes die hij elke dag verlekkerd in de metro bekeek en het zou hem niet verbazen als zij thuis een witte scooter had. Ze keek hem zwijgend en afwachtend aan met heldergroene ogen.

Lilith_(John_Collier_painting)
Lilith – by John Collier

“Ik kwam eens rondkijken,” zei hij nerveus.  Zijn blik schoot door de winkel heen, op zoek naar een gespreksonderwerp en viel op een pak kaarten. “Engelenkaarten,” zei hij. Ze glimlachte begrijpend, maar Frederik bleef gespannen. ‘Wat ben je een prachtig meisje,‘ dacht hij.

“Engelenkaarten? Dus je wilt je energieniveau op een hogere frequentie laten resoneren?” zei ze. “Ik dacht dat je voor Tantra kwam, net zoals al die mannen van jouw leeftijd. Die willen de vitale energie nog eens doen ontwaken.”

“Oh juist… ik bedoelde eigenlijk Engelenkaarten èn Tantra,” zei Frederik opgelucht, op zijn gemak gesteld door haar eenvoudige spontaniteit.

“Tantra zijn de lagere frequenties hoor,” zei ze ernstig. Ze keek hem even aan. “Dit is allemaal nieuw voor je hè? Maar dat geeft niet. Dat is eigenlijk wel goed.”  Ze glimlachte verleidelijk. “Heel erg goed zelfs. Kom. Dan ga ik kijken welke isochrone frequentie het beste in je onderbewuste resoneert.”

Verward en verwachtingsvol volgde hij haar naar achteren. Hij had eigenlijk gehoopt op een erotische massage met een spiritueel sausje, maar zij maakte direct korte metten met die hoopvolle verwachting – die alleen was gebaseerd op dat wat de foto´s op haar website bij hem hadden losgemaakt. In een raamloos tussenkamertje, dat vol met spullen stond – een beeldje van een engel, een doos dromenvangers uit Peru, een zak onuitgepakte boodschappen van de supermarkt, een paar heel oude bezems en een plastic krat met opladers en andere elektronica – prijkte een nieuwe massagetafel. Hem subtiel verleidend, legde ze haar prachtige hand op het vetkussentje op haar linkerflank en zei: “Ga maar liggen. Je moet alles aanhouden.”  Hierna ging ze even naar achteren en kwam met een glaasje water, een grote zwarte lasbril en een dikke hoofdtelefoon aanzetten. “Hier,” zei ze,  “drink dit eerst even op.  Je hebt, neem ik aan, toch geen last van epilepsie of hoge bloeddruk?

Bij Frederik begon de geilheid die hij voor haar voelde, wat weg te ebben door het aandragen van zoveel hulpmiddelen. Bovendien begreep hij totaal niet wat er nu te gebeuren stond.

“Ik heb hier wat binaurale audiobestanden,” zei ze, de hoofdtelefoon aansluitend op haar tablet. “Je moet je wel helemaal ontspannen. Je moet je helemaal laten gaan. Je hebt toch wel schone kleren bij je hè?”

Door de terloopse manier waarop ze deze vraag stelde was het eigenlijk geen vraag meer waar hij op moest antwoorden. Hij ging op zijn rug liggen en zij zette hem de zwarte bril op. Hij voelde hoe zij de grote hoofdtelefoon zorgvuldig over zijn oren positioneerde en de beugel op een heel prettige manier bovenop zijn hoofd klemde. “Kun je me horen?” vroeg ze lief. Haar stem klonk gedempt. “Ja, ik hoor je, maar wel wat ver weg,” zei Fred met kloppend hart.

“Goed zo, blijf liggen. Je sessie gaat zo beginnen op 100 Hertz.”

Hij merkte dat zij naast hem kwam zitten. Onder de bril staarde hij met open ogen in pikzwarte leegte. Er gebeurde eerst een hele tijd helemaal niets. Maar daarna begon hij een zacht geluid te horen. Het was een pulserende zoemtoon die steeds duidelijker werd. Hoe langer hij naar die toon luisterde, des te meer er in het geluid te horen was. Het was niet alleen maar een monotoon gebrom.  Als hij goed luisterde verschoven er twee tonen ten opzichte van elkaar en begon hij ook een kloppend geluid te horen, alsof er op een houten deur werd gebonsd. Het kloppen werd ritmisch, als dat van trommels tijdens een of ander primitief ritueel. Bovendien begon hoog boven het gebrom en gezoem een derde toon te zweven. Zijn hart klopte in zijn keel en ging mee slaan in het ritme van de dreunende trommels. Wacht even, werd het geluid nu steeds harder of leek dat maar zo? De brom- en zoemtonen leken ook niet langer in de hoofdtelefoon te ontstaan, maar ergens in zijn eigen hoofd en daar ging nu ook het licht aan. Hij voelde dat het licht zich ordende. Eerst in paren, daarna in rijen en tenslotte in lange lijnen. Die lichtstralen sneden elkaar als lasers, diep binnen in zijn eigen hoofd. Dat gaf hem een vreemd, verschrikkelijk opwindend euforisch gevoel. Hij merkte dat zijn ademhaling verdiepte, zijn hart bonkte vol verwachting en de druk in zijn hoofd nam toe. Die enorme druk zat vlak onder zijn schedeldak en werd zo jeukend en zo sterk dat het erop begon te lijken of de aderen in zijn hoofd elk moment konden knappen.

Op de achtergrond, in de schaduw van het geluid en in de stilte van het licht, hoorde hij gefluister in zijn hoofd. Wat die vrouwenstem van hem wilde kon hij niet verstaan, maar haar lispelende stem bouwde een hoge muur tussen hemzelf en de wereld om hem heen. Was dit echt? Zat Melissa nog steeds naast hem? Waar werd hij door haar naartoe geleid?

Hij stond bovenaan een hoge waterval en keek omlaag. Een trap leidde met tien brede, platte rode treden uitnodigend naar beneden. Hij begon, geleid door de licht slissende vrouwenstem, stapje voor stapje de trap af te lopen. Hij was naakt en blootsvoets. Het was vreselijk warm, het leek of hij zich in een oerwoud bevond maar hij zag geen bomen of ander groen, alleen die mistige trap. De warme tegels gloeiden aan zijn voeten. Hij hoorde de trommels oorverdovend bonken. De stem droeg hem op de diepte onder hem te betreden. Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, een… Hij stond nu op de gloeiende onderste steen en hij hoorde het water vallend ruisen. Vanachter dat gordijn van ruis en door de mist van water fluisterde de vrouwenstem heel duidelijk:  ‘De ziel is in het zaad…’

De lichtbundels in zijn hoofd zochten elkaar op als zoeklichten in een donkere nachthemel. De bromtoon trilde door zijn lijf en de zoemtoon vibreerde door zijn ruggengraat. Hij voelde een intense tinteling in zijn hoofd, zijn adem stokte en met een schok realiseerde hij zich dat hij op het punt stond klaar te komen. De lispelende vrouwenstem en de brommende en zoemende trillingen brachten hem aan de rand van een pulserende orgastische ontlading en toen de stem ook nog een kreunende zucht slaakte, loosde hij hulpeloos, zonder zich ertegen te kunnen verzetten, dikke witte slierten levend sperma in zijn broek.

De audio stopte abrupt en Melissa nam de zwarte bril van zijn ogen.

“En?”

Frederik lag heel stil en zweeg. Hij schaamde zich voor zijn ejaculatie die een ontluisterende ontmaskering van zijn werkelijke bedoelingen was geweest.

“Het leek een droom,” stamelde hij verward met zijn broek vol zaad.

“Dat klopt,” zei Melissa. “Dit noemen we lucide dromen. Je bent wakker en je droomt dat je wakker bent. Zo leef je twee keer zo intens en waardevol. Je orgasme heeft je geblokkeerde energiestromen vrijgemaakt. Als je hier vaker mee oefent kun je altijd een orgasme opwekken. Je hoeft alleen maar klaar te komen in je hoofd. Wanneer je maar wilt. Waar je maar wilt. Je hebt er zelfs op den duur je lichaam niet meer bij nodig. “Hier.” Ze gaf hem een USB stick.  “Luister hier twee keer per dag een half uur naar. En drink voor elke sessie altijd een glaasje water, dan resoneer je helderder. Ik zie je vast gauw weer terug. Veel succes.”

Hij was gefascineerd door de audiofiles die Melissa aan hem had gegeven. Aan de ene kant was het wel een beetje eng. Maar aan de andere kant was het gewoon te lekker geweest om het niet nog eens te proberen.  Thuis at hij haastig een opwarmmaaltijd en dronk, zoals zij hem had opgedragen, een glaasje water. Hij zette zijn hoofdtelefoon op. ‘Theta golven,’ las hij en koos op goed geluk een bestand dat “Summon the Succubus” heette. Er stond een plaatje bij van een donkerblonde jonge vrouw met vleermuizenvleugeltjes. ‘Wat een kitscherig plaatje,’ was zijn laatste gedachte voordat het gezoem en gebrom in zijn koptelefoon begon.

Na vijf minuten raakte hij in een diepe trance. Maar deze keer was het anders dan bij Melissa. Het zoemen was scherper van toon en het trommelen klonk ongeduldiger. Waren het misschien andere frequenties? Ineens schoot er een angstscheut door zijn maag. De vrouwenstem op de achtergrond lispelde toonloos. Dit was Melissa helemaal niet. Het was alsof er een geest de kamer was binnengekomen. Zijn hart klopte in zijn keel en hij voelde dat een vrouw schrijlings op zijn borst kwam zitten, ze drukte hem in de matras met een kracht die hem het ademhalen bemoeilijkte. Hij keek naast zich, zoekend naar hulp.  Dezelfde vrouw lag nu naast hem. Ze keek hem aan met groene ogen. ‘Je ziel is in het zaad,’ zei ze met vlakke stem en een uitdrukkingsloos gezicht. Het wit van haar ogen werd langzaam zwart en hij voelde zichzelf wegzakken in een onbekende, duistere roes. In paniek rukte hij de hoofdtelefoon af. Met bonzend hart zat hij ongerust in zijn woonkamer. Hij voelde zich achtervolgd en angstig hield hij de rest van de avond en de hele verdere nacht de donkere hoekjes van zijn kamer in de gaten. Hij keek op de website van het bedrijf dat de audiofiles had geproduceerd: Succubus Inc, Ca. Hun motto was: “She Will Space You Out!”

Toch werd hij de volgende ochtend fit wakker en welgemoed vertrok hij naar zijn werk. Hij voelde zich vreemd fit, scherp en gefocust. Maar het was tegelijkertijd ook wel een beetje verontrustend. Niet alleen omdat alles zo anders leek, maar meer nog omdat hij op geen enkele manier invloed had op hoe hij zich voelde. Tijdens de teamvergadering om tien uur liep zijn presentatie van de kwartaalcijfers als een trein. Zijn collega’s hingen aan zijn lippen en het leek wel of zij allemaal van hem, alleen van hem wilden horen hoe het werkelijk zat. Vooral Hanneke, de stagiaire van het ingehuurde adviesbureau had hem de hele tijd aangestaard. Hij kende die gaze. Meestal bracht zo´n mooie jonge vrouw hem van zijn stuk. Maar zo niet vanochtend, want hoe geil zij ook het randje van haar theeglas vingerde, hoe teder zij ook de blaadjes van haar multomap omsloeg, hoe vaak zij ook dromerig aan haar donkere krullen friemelde en hoe doelgericht zij ook haar potlood masturbeerde en aan haar balpen zoog- hij liet zich vandaag niet afleiden. En terwijl hij normaal gesproken om deze tijd al sloten koffie achter de kiezen had, realiseerde hij zich in de pauze dat hij die ochtend alleen nog maar een glas water had gedronken. Bovendien begon hij weer die rare zoemtoon in zijn hoofd te horen.

Aan het einde van de dag liep hij in de parkeergarage onder het kantorencomplex naar zijn auto. Hij hoorde hakjes achter zich op de cementen vloer naderen. Hanneke liep op een holletje achter hem aan en toen ze hem had bijgehaald, omhelsde ze hem en drukte hem in de donkere nis achter de brandblusser. Ze sloeg haar handen om zijn nek en trok hem naar zich toe. Hij voelde ineens een scheut in zijn maag en een schok in zijn lendenen. Zijn pik zwol op en met dierlijk verlangen drukt hij haar tegen zich aan, wreef zijn goedgevulde erectie tegen haar aan. Hij greep haar tussen de billen en trok aan haar haar. Ze gromde gedempt, verheugd, geil en in totale overgave aan haar eigen lust.

“Vooruit schiet op Frederik,” zei ze met een licht bekakte stem. “Ik moet vandaag geneukt worden door jou. Ik mag niet tot morgen wachten.”

Hij maakte zijn broek los en stroopte die van haar naar beneden, zijn pik sprong met krachtig enthousiasme tevoorschijn en hij penetreerde haar achterom. Met zijn eikel voelde hij dat haar lipjes zo zacht en teer als bloemblaadjes waren.  Hij bereed haar krachtig, met de werktuiglijke bewegingen van een man die een plastic speeltje penetreert want vreemd genoeg voelde hij geen liefde voor haar. Toen hij klaar was gekomen en zij zijn zaad in haar warme trechtertje had opgevangen, liep ze er direct tevreden mee weg zonder nog eenmaal om te kijken. Uitgeput keek hij naar haar heupwiegende kont en voelde zich gebruikt en leeg.

-/\-

Hij werd zich pas weer bewust van zichzelf toen hij aan het stuur van zijn auto bijna de afslag naar Ridderkerk had gemist. De adrenaline spoot zijn oren uit.  Hij begon zich verschrikkelijk ongerust te voelen. Kwamen al die ongebruikelijke gevoelens en gebeurtenissen nu door die paar audiobestanden die hij had beluisterd?

Thuis dronk  hij een glas water en belde Melissa. “Kan ik naar je toe?” hijgde hij angstig in de telefoon.  “Ja natuurlijk, je kunt een sessie boeken wanneer je wilt hoor,” zei ze spontaan. De zorgeloosheid in haar stem stelde hem iets gerust en de volgende dag nam hij vrij en ging weer naar het winkeltje.

Daarbinnen leek alles nog hetzelfde. Melissa stond hem zelfs al op te wachten achter de toonbank. “Er gebeuren rare dingen,” zei hij. Ik heb eergisteren naar die audio van je geluisterd. Ik voelde hetzelfde als hier tijdens de sessie, maar toch was het anders. Het was net of er iemand bij me was. Iemand die naar me op zoek was. Ik zag de lichten weer in mijn hoofd. Hoort dat? Dat je die lichten ziet?”

“Het is heel gewoon dat er licht is in je hoofd. Stel je voor dat alles daar duister zou zijn,” begon Melissa, terwijl ze met een oog op haar mobieltje keek. Door de gerichte meditatietechniek kun je het licht zien. Niet alleen dat. Je kunt het ook horen.“

“Maar ik was bang. Ik kreeg het benauwd. Het leek of ik stikte. Er zat iets of iemand op mijn borst. Een vrouw die mij kwaad wilde doen of zo. Ze leek een beetje op jou. Dat kan toch niet? Ik voelde een enorme druk in mijn hoofd.”

Melissa nam een slokje van haar thee. Ze zag er anders uit dan gisteren. Ze had meer sproeten gekregen. Ze leek zelfs nog jonger. Of was hij zelf ouder geworden?

“Het is goed Frederik. Je volle hoofd werd leeggezogen. Je hebt alleen maar ervaren dat leegte ook ruimte inneemt. En die lege ruimte voel je als druk, net zoals je hoogte als diepte ervaart. Je bent al bijna klaar voor de extractie die ik bij je wil doen. Dat wou je toch altijd?”

“Extractie?” mompelde hij. “Wat bedoel je?”

“Je hebt meer lange golven nodig voor verhoogde suggestibiliteit denk ik. Ik heb een bestand met intense binaurale Theta golven. Die…”

“Ik heb op kantoor de stagiaire geneukt,” zei Frederik ineens.

“Natuurlijk. Dat verbaast me niks. Dat wilde je altijd al en daarom heb je van haar gedroomd.”

“Nee, ik heb niks gedroomd. Ik heb niet eens een condoom gebruikt. Dadelijk ben ik mijn baan kwijt. Het was echt.”

“Alles wat je droomt is echt,” zei ze.  “De meeste mensen weten dat niet. Maar jij bent verlicht. Je bent nu al heel waardevol voor ons. Het enige dat jij nog moet leren is weten wanneer je wakker bent.”

“Maar hoe weet ik dat?” riep hij uit. Alles lijkt echt.  Ik vind dit eng. Kan alles niet weer gewoon worden? Zoals het was? Zonder de hele tijd die bromtoon in mijn hoofd? Help me alsjeblieft!”

“Einstein zei dat je op je horloge moet kijken als je door het ruimte-tijd continuüm reist,” zei Melissa, terwijl ze een vriendin een appje stuurde. Als het horloge stilstaat droom je. En als de tijd vooruitloopt ben je wakker. Je kunt toch wel klokkijken?” Ja, klokkijken kon Frederik wel. Maar op zijn kop lezen kon hij ook. Stiekem had hij gezien wat een zekere Hanneke aan Melissa had geappt.

Ik heb er weer eentje voor je verjongingskuur,” stond er.

“Je bent bijna klaar Frederik,” zei ze. Ze keek hem hongerig, met grote groene ogen aan. “Ik ga nu de laatste sessie bij je doen. Extractie door frequentiemodulatie. Hier, drink gerust een glaasje water. Dan kan ik je trillingen beter opvangen en de frequenties op je afstemmen. Je bent bij mij in goede handen.”

-/\-

Hij hoorde een vreemde ruis. Maar het was niet de kalmerende ruis van golven aan het strand. Het was de witte ruis van een televisie zonder ontvanger, het gekraak van een radio die naar een zender zocht. Hij was bezig af te stemmen maar hij was niet alleen. Hij zocht verbinding en voelde hoe er naar hem werd gezocht, hoe er – letterlijk –  op hem werd afgestemd. Hij keek nog even op zijn horloge, tien over half negen.

Hij hoorde de drums in een onregelmatig ritme en de zoemtoon die als een adelaar hoog boven de ruis begon te zweven. Hij was zelf die adelaar en vloog steeds hoger, weg van de aarde tussen de lichte puntjes van de sterren in zijn hoofd. Hij raakte vervuld van een allesoverheersend verlangen naar Melissa.

Hij was naakt en weerloos. Melissa boog zich over hem heen, haar paardenstaart viel losjes kriebelend over zijn buik. Ze was nu heel dichtbij met haar prachtige licht gespierde jonge schouders en haar strakke taille. Hij kon haar zoete lichaamsgeur ruiken, prikkelend, jong en vruchtbaar. Verrast keek hij toe hoe zij wellustig met haar heupen kronkelde, op de manier zoals een spelende kat dat doet met haar staart. Ze zette het allerkleinste puntje van haar lichtroze tong op de achterkant van zijn balzak. Daar begon een sprankelende tinteling door hem heen te stromen als een klein elektrisch stroompje van lust. Het stroompje werd een rivier die hem meenam op zijn laatste droomreis naar de voet van de waterval. Met al zijn spieren hard gespannen dreef hij als een verbijsterd standbeeld op een houten vlot. Op de rand van de waterval bleef het vlot hangen en het water stroomde onder hem door. Melissa was overal: bij hem, in hem en om hem heen en hij raakte in een hemelse extase. Hij kon zich er niet tegen verzetten, hij wilde zich er niet tegen verzetten. Hij hoorde Melissa´s fluwelen stem diep binnen in zijn hoofd lispelen. “Laat me zachtjes dromen in het spinrag van je geest / laat me eeuwig wonen in de lege kamers van je ziel.” De oorverdovende bromtoon bouwde opnieuw een onstuitbaar orgasme op in zijn hoofd. Een warme gloed begon door hem heen en weer te golven, van zijn kruin naar zijn voeten en weer terug, steeds sneller en dieper. Het vlot schoot los en hij stortte over de rand van de waterval in een onpeilbaar diep orgasme. De wereld om hem heen verdween in een puls die knipperde en flikkerde in het ritme van de samentrekkingen van zijn onderlichaam. Hij ejaculeerde  opnieuw, opnieuw en steeds weer opnieuw in Melissa. Ze zoog het zaad uit zijn ballen, het bloed uit zijn hart en de geest uit zijn hersens, tot zij helemaal door hem was gevuld en bevredigd.  Zijn laatste herinnering was dat hij als kleuter op een driewielertje zat en om zijn moeder riep. Hij voelde de liefde die hij als kind voor haar had. Hij wilde die herinnering vasthouden, wanhopig probeerde hij hem nog te pakken maar hij was als verlamd, zijn lichaam lag verstijfd en zijn geest was machteloos. Alles wat hij wist was nu vergeten. Melissa keek hem door zijn holle ogen rechtstreeks in zijn lege ziel. Hij zag haar op haar horloge kijken en daarna staarde ze hem in het gezicht, knipte met haar vingers en blies de lichtjes in zijn hoofd als kaarsjes uit.

Er bleef maar een gedachte over in zijn hoofd. Hoe werd hij nu ooit weer wakker als hij alleen maar droomde dat hij wakker was?

-/\-

De laatste keer dat ik mijn oom Fred zag was in de gesloten afdeling van het Delta ziekenhuis. Hoewel hij er eigenlijk te slecht aan toe was om bezoek te mogen ontvangen mocht ik toch, voor deze ene keer, op zijn verjaardag bij hem langs.

Ik zag hem in een dwangbuis zittend tegen een muur aangeleund. Hij had een zwarte bril op die met een soort harnas op zijn hoofd was vastgebonden. Het was duidelijk dat hij geen idee had dat ik op bezoek was. Hij prevelde onsamenhangende woorden waar ik geen chocola van kon maken.  “Vervloekte bromtol,” was eigenlijk het enige wat ik kon verstaan.  Hij lag verder vreemd stil en na enkele minuten kwam de verpleegster.

“Wilt U afscheid nemen? Het is fijn voor meneer Frederik als hij op tijd zijn behandeling krijgt. Ik begeleid U wel even van de afdeling af.”

Met klakkende hakjes liep de knappe donkerharige verpleegster voor mij uit. ‘Loopt ze nou speciaal voor mij uit te heupwiegen,’ dacht ik nog gniffelend.  Bij de receptie nam ik afscheid van haar.

“Uw oom Frederik heeft een zeer ernstige mentale stoornis. Hij is het contact met de realiteit helemaal kwijt. Zijn hersengolfpatroon is onomkeerbaar veranderd naar Theta frequenties, zodat hij in een soort permanente meditatieve toestand verkeert. Het goede nieuws is dat we een tumor daarom gelukkig kunnen uitsluiten. We proberen hem nog zo goed en zo kwaad als mogelijk is te behandelen met extractie therapie. We houden U op de hoogte.”

Ze keek op haar grote horloge. Ik zag dat het half negen was. “We beginnen over tien minuutjes met de behandeling,” zei ze. Toen draaide ze zich naar de receptioniste.

“Melissa, geef jij deze meneer zo nog even de spulletjes van Frederik?”

Achter de balie zat een roodharige nimf met haar paardenstaart te spelen. “Ja Hanneke,” glimlachte ze. “Ik heb ze al een hele tijd voor hem klaarliggen.”

Ik liep naar de balie en keek in Melissa´s groene ogen. Hoe lang ik in stille overpeinzing naar haar staarde ben ik vergeten. Maar ik werd mij pas weer van mijn staren bewust toen ze met haar vingers knipte en mij een plastic tasje gaf. New Age Centrum Rozenlaan, stond er op. Er zaten twee dingen in. Een handgeschreven brief van Frederik en een USB stick waar Succubus Inc. op stond.

“Uw oom is verdwaald geraakt op zijn zoektocht,” zei ze. “Hij is zelfs vergeten wie hij is. Gelukkig hebben we hem gevonden. Dit was alles dat hij bij zich had. Ik kan me voorstellen dat het vragen bij U oproept. “Hier,” zei ze en gaf me een visitekaartje. “Kom gerust eens langs op ons spreekuur op de Rozenlaan.”  Ze knipte weer met haar vingers. “Ik weet zeker dat U dat wilt.”

-/\-

Dit verhaal heb ik geschreven voor de bijeenkomst van EWA Nederland op 28 mei 2016. De prompt was: ‘schrijf een verhaal van 500-2500 woorden over een erotische ontmoeting die verkeerd afloopt.’ Ik heb ruim 3800 woorden gebruikt, hiervoor mijn verontschuldigingen, maar ja: In Space zet alles uit.

Ik heb het verhaal ook gelinkt in NBR Plaza´s wellustige lente erotica fest:

NBRplazaEFbutton

Tekst: (c) Luckymanbooks 2016

Illustratie: ‘Lilith´ – John Collier (1850 -1934)

Soundtrack: Hawkwind – You shouldn´t do that  (1971)

3 gedachten over “Spaced Out”

  1. Ik hou van je stijl. Ze doen me denken aan de magisch realistische boeken van Hugo Raes (vooral reizigers in de antitijd). Ik hield van die boeken en ik herken vel van zijn schrijfstijl bij jou.

  2. Verontschuldigingen voor de lengte zijn wat mij betreft overbodig. Het verhaal leest als een trein. Wel een trein in een donkere en paranoïde tunnel. Ik moest aan The Matrix denken (“how would you know the difference between the real world and the dream world?”). Met veel plezier gelezen, meer comments op de bijeenkomst.
    Groet,
    Mhtsk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *