Categorie archief: BDSM Verhalen

De Laatste Kus

Ik schreef het verhaal ‘De Laatste Kus’ voor ronde 3 van de EWA schrijfmarathon 2017. De opdracht was: schrijf een erotisch verhaal van maximaal 250 woorden dat begint met de zin: Zij probeert zich te herinneren wie haar de sleutel heeft gegeven. Dit verhaal behaalde de eerste plaats in deze ronde. Veel leesplezier!

-/\-

De Laatste Kus

Zij probeert zich te herinneren wie haar de sleutel heeft gegeven. Een groep gemaskerde mannen is net in haar cel geweest met een bijbel en een laatste maaltijd voor haar executie van morgen. Toen ze weggingen heeft een van hen haar beetgepakt en in het gezicht gespuugd. Op dat moment drukte hij haar die sleutel in handen.

‘Herberg,’ had hij alleen maar gezegd.

Mathieu Degrotte: d’une vaste prison imite les barreaux

Ze steekt haar hand door de tralies en maakt het slot open. Ze rent naakt de stad in, haar donkere krullen nat van de regen, koude druppels glinsteren in haar donkere schaamhaar. Op blote voeten glijdt ze over de natte keien, tot ze bij de herberg komt in een donkere steeg. De man zwaait de deur open.  ‘Kom,’ zegt hij.

Er staat een houten bed, een flakkerende kaars verlicht het schamele vertrek. In het gele licht ziet ze hem, zijn sterke lijf en zijn felle ogen. Hij grijpt haar beet en zij gaat, dronken van het leven, met hem mee in de roes van lust en geilheid. Hij vervult haar met harde stoten die het warm doen kloppen in haar schoot. Het is een eindeloos orgasme waarop ze wegdeint in opeenvolgende golven die openen en sluiten tot ze langzaam wegebben en ze wegsmelt in zijn laatste kus.

De zon is op en de kaars is uit. Verbijsterd ziet ze dat hij opstaat, zijn masker opdoet en zijn bijl pakt. Dan leidt hij haar met rinkelende ketenen naar buiten, waar de wraakzuchtige meute op haar wacht.

-/\-

tekst: (c) luckymanbooks 2017

foto: with kind permission of the artist:  (c) Mathieu Degrotte . His artwork is inspired by the poem Spleen by Charles Baudelaire. 

 

De Drempel

Het was winter geworden en de lage middagzon scheen door het raam van je werkkamer. Dat licht zette je rode haren in een vurige gloed en deed zelfs de thee in het glas op je werkblad donkerrood oplichten. Op die dag in eind november begon ik het te zien. Ik merkte dat je naar de bobbel in mijn broek keek en dat je ogen mij spottend vastpinden op de drempel van jouw kantoor. Jouw drempel wierp die dag voor het eerst een lange schaduw op de vloer in het licht van de lage zon.  

Ik stond in je deuropening en tuurde met toegeknepen ogen in het licht. Het was niet zo dat ik niet naar binnen durfde. Nee, zo simpel was het niet. Het was veel groter dan dat. Het had te maken met de manier waarop de wereld, jouw kantoor en mijn plek daarin, was geordend. Ik zag de middagzon, je ogen, je rode haar en het licht in het theeglas. Dat glas was transparant, maar binnen in dat glas, vanuit het zakje op de bodem, kringelde ons geheim als een donker wolkje naar boven. Met elke minuut die verstreek werd de thee sterker en sterker. Nee, vanaf die winterdag was het gewoon niet meer in de orde der dingen dat ik je kantoor zou binnenlopen.

Het glas kleurde rood van de sterk getrokken thee en je nam een klein teugje van de dampende drank. Ik had wel door dat jij toen al heel goed wist wat voor een man ik was. Maar je hield die kennis voor jezelf. Ik merkte wat je voelde en ik voelde wat je wist. Dat was genoeg.  Jij en ik hadden er geen woorden voor nodig. Wie wij waren, werd elke dag even zichtbaar tijdens die korte momentjes waarop we telkens weer ons spelletje speelden. Dat kleine spel waarin ik probeerde je kantoor binnen te stappen en jouw ogen me tegenhielden op de drempel.

Je blik was hard als glas en dwaalde steeds weer af naar het kruis waar mijn piemeltje zich voor je had verstopt. Af en toe moest jij gewoon je overwicht op iemand als ik laten gelden. Jij had dat nodig en ik zag dat je er van genoot. Ik ben er nog steeds trots op dat ik jou dat gevoel heb kunnen geven. Eigenlijk deed ik helemaal niets. Ik hoefde alleen maar net zolang te draaien en te dralen op de drempel van jouw kantoor tot jouw ogen me hadden overwonnen. Er was maar zo weinig voor nodig en tegelijkertijd zoveel: je kantoor, je glas met de warme donkerrode thee, je ogen en de lange schaduw van de lage drempel in de late middagzon. Er was niets geiler dan mijn onvermijdelijke nederlaag, niets bevredigender dan jouw triomfantelijke ogen die mij elke dag opnieuw bedwongen na een korte, ongelijke strijd.  

Zo speelden we maandenlang in de schaduw van de drempel, in de warme kleuren van je middagthee. Jij wist het en ik wist het, jij dronk je thee en ik werd dronken van je ogen. De waarheid tussen jou en mij was teer en breekbaar en kon alleen bestaan als zij verzwegen bleef. Als we naar elkaar keken hing die spanning als een subtiel parfum in de lucht. Ik kon het niet pakken, zelfs jij kon het niet zien. De schittering in jouw ogen wakkerde mijn verlangen aan, je zijdezachte stem bracht me in een verrukkelijke trance. Het was de winter van je ogen, de zon door de ramen, het glas rode thee op je bureau. Maar het was vooral de winter van de drempel en de lange schaduw. De drempel die ons samenbracht, juist door ons uit elkaar te houden. Zo bewaarden wij dit kleine dagelijkse wonder in een stilte, die soms alleen verbroken werd door het gehakkel van mijn onbeholpen tong. 

“Ik eh…ik dacht alleen…misschien wou je…kan ik je misschien nog een kopje thee brengen?”

-/\-

(c) 2016 luckymanbooks

Dit is een uitwerking van een kort verhaaltje met de titel The Treshold dat ik eerder in het Engels schreef voor de Wicked Wednesday meme op het blog van Marie A. Rebelle: Rebel´s Notes.

Tijdens het schrijven van dit verhaaltje heb ik o.a. geluisterd naar: Heaven by Talking Heads (1979).

Elysion

Ter informatie aan de lezer: “Elysion” is een erotisch verhaal dat een gewelddadige scene bevat, lengte: 5000 woorden.

ELYSION

Deel 1: De straat op zondagochtend

Op zaterdagmiddag had Patrick de Bruijne nog zijn vaste weekendboodschappen gehaald: twee opwarmmaaltijden, een kratje bier, twee zakken chips, een pak yoghurt, een halfje tijgerbruin en een netje sinaasappels. Ook zaterdagavond was er nog niets aan de hand geweest en was hij zoals gewoonlijk na Studio Sport precies om 23.15 uur naar bed gegaan.

Op zondagochtend werd hij ontspannen wakker na een nacht zonder dromen. Eigenlijk voelde hij meestal weinig anders dan een wollige verdoving, die nu echter werd doorbroken door een opflakkering van geilheid. Dat vuur in hem werd aangewakkerd door zijn aanbidding van zijn collega Esperanza. Een lichte stijfheid verwende hem onder het warme dekbed en even speelde hij met de gedachte aan de gewelfde heupen en royale rondingen van Esperanza. Voorzichtig strelend schoof zijn rechterhand langs zijn ondermaatse piemel op en neer, hij stelde zich daarbij ook nog voor dat Esperanza met haar grote borsten plagend over zijn ballen wreef. Maar al snel dacht hij weer aan de maandag op kantoor en voelde zijn opwinding inzakken. Liever dan zichzelf nu even snel en zelfzuchtig te bevredigen, zou hij haar morgen zo fris, fit en mannelijk mogelijk tegemoet willen treden.
Esperanza was een sterke vrouw die zich altijd in donkere mantelpakjes kleedde en zo´n sterk overwicht op hem had dat hij bijna niet in haar kantoortje durfde te komen. Meestal bleef hij net zolang op de drempel draaien en dralen tot zij hem opmerkte en toestemming gaf om binnen te komen. Toch, zo hoopte hij al jaren, zou ooit de dag komen dat hij de heldenmoed had verzameld om haar te zeggen wat hij voor haar voelde. lees hier verder

De legende van Kruth

Uit: De Trilogie van Orlac
Deel 3: De Legende van Kruth

De duistere dwerg Orlac is uit zijn kosmische spelonk verjaagd door de ruimtekruisers van de intergalactische confederatie van Kruth. Uitgekotst door het volk van Org en verstoten door zijn geliefde Ovaria doolt hij rond in de wereld die rondom de werelden is. Hij balanceert op de Plat-Aarde, een kleine asteroïde die dreigt te verdwijnen door verbrokkeling. Om in leven te blijven moet Orlac van asteroïde naar asteroïde hoppen of op een komeet zien te komen. Verblind door kosmische straling en verdoofd door achtergrondruis kan hij maar aan een ding denken: wraak nemen op zijn vijanden en er tegelijkertijd voor zorgen dat zijn asteroïde zo hard mogelijk groeit.
Maar helaas: Orlac is gevangengenomen door de Wachters van Zzor en terwijl hij als dwangarbeider hulpstoffen delft in de giftige goudmijnen, broeden zijn aartsvijanden een luguber plan uit. Geleid door de gemene trol Lurck, de Witte Heks Lucretia en de schurk Chuman spelen zij een spel dat nooit gespeeld zou mogen worden. Een spel zo gecompliceerd, met zoveel complexe, in elkaar verwikkelde regels en zoveel perverse en verdorven handelingen, dat tot nu toe geen enkel mens erin is geslaagd het uit te spelen. Sterker nog: het spel is inmiddels al verboden in Singapore! Durf je toch de uitdaging aan? Denk je dat je er klaar voor bent? Reis dan met ons naar de mijnen van de donkere ruimtesteen van Zzor en doe mee. Laten we “De Legende van Kruth” spelen. 

Kijk, zegt Manon. Kijk.
We kijken met zijn vieren eerbiedig in de enorme doos die zij net voorzichtig heeft opengemaakt.
Ziet er mooi uit.
Vooral het plastic.
Ik ga ze eruit halen.
Ja.
Dit is de Asteroïde van Zzor.
Het zijn de puzzelstukjes ervan. Styrofoam, een soort van piepschuim of zo.
Ja.
Orlac moet die asteroide in elkaar zetten denk ik.
Lees het nou eerst.
Ok.
Dit is de handleiding.
Pak het nou gewoon.
Mooi hè,
Ja. Vooral de kaarten.
Dit zijn de kaarten.
22 monsterkaarten en 12 gevechtskaarten.
De tienzijdige dobbelsteen en de zandloper
Lucretia en Lurck zo te zien.
Dit is Chuman.
Gadver.
Laten we spelen.
He, waar is Orlac?
Zit-ie niet in dat zakje?
Zoek m effe, dan l
ees ik verder in de handleiding, goed? lees hier verder

Geluid en Stilte

Geluid wordt uit ruis geboren en mijn stilte uit de echo van jouw geluid. Je hebt me een ding geleerd: om jou te zien moet ik eerst goed leren luisteren. Ik weet alles van geluid. Ik kan horen hoe jij zonder woorden met me praat. Ik hoor het aan de stappen die je met je hakken op de houten vloeren zet. Ik kan het horen als je boos bent. Dan prik je met je naalden nijdig putjes in mijn vloer. Op dagen dat je vrolijk bent hoor ik je triomfantelijk tiktakken en op vrijdag sleep je met je rechtervoet omdat je moe bent na een lange week. Dan leg je de schoenen in de kast en je zere voeten in mijn schoot. Maar vandaag hoor ik je een geile trage tango dansen en mijn hoofd wiegt zachtjes in het ritme van je heupen mee. Vandaag zeggen je hakken dat je mij wilt.

Ik weet heel goed hoe hard of zacht je hakjes klinken. Ik zie ze niet, maar het maakt niet uit want jij kent de plekjes waar mijn hart woont op mijn huid. Je hebt tien manieren om met je vingers zachtjes door het open kraagje van mijn hemd te strelen. Ik voel het krassen van je nagels op mijn borst en smelt langzaam weg onder het zachte zuigen van je warme lippen in mijn nek.

Wanneer je daarna even wegloopt hoor ik weer je hoge hakken tikken. De oude vloerplank tussen kast en bankstel kraakt als altijd even met je mee. Voor de open deuren van die kast sta je nu een tijdje zwijgend stil. Je schuift de la met slagwerk open en ik kan zelfs aan je verheugde uitroep horen welke zweep je vanavond voor me kiest.

Mijn harde pantser opent vol verwachting onder dreiging van je naderende stappen. Je bent nu zo dichtbij dat ik je zelfs kan horen zwijgen. Ja, ik weet alles van jou en het geluid. Nu wil ik nog maar een ding van je weten:

Kun jij ook mijn stilte zien?

-/\-

Dit korte verhaal was mijn inzending voor ronde 4 van de schrijfmarathon 2016 van EWA Nederland. De opdracht was: schrijf een erotisch verhaal van maximaal 350 woorden over: ‘Naaldhakken.” Dit verhaal behaalde de vierde plaats in deze ronde.

Als Chocola

Dit verhaal is het tweede deel van: De Witte Japon. In deel 1 is Lukas in de ban geraakt van een mysterieuze vrouw die een ontsnapte moordenares blijkt te zijn. Terwijl hij op zijn werk was heeft zij de bruidsjapon van zijn ex, Mieke, gestolen. Vlak voor sluitingstijd is zij nu samen met Lukas naar het tankstation gereden waar Mieke werkt. 

—————————————————————————

Deel 2: Als Chocola

‘Chocola,’ dacht Mieke.  Ja, het was als chocola geweest. Ze keek naar het bloed dat tegen de muur van de toiletruimte was gespat. Het droop dun op de vloer en stolde stroperig in de voegen tussen de witte tegels. Het zat overal en had zelfs de blaadjes van de witte rozen rood gekleurd. Toch had in het begin alles nog heel gewoon geleken. Er was alleen maar een oude auto aan de zijkant van het tankstation gestopt, vlak nadat Marja als laatste klant het winkeltje van het tankstation had verlaten.

-/\-

“Hé Marja, voordat je weggaat: we hebben weer doosjes chocola in de aanbieding: twee voor 7,95,” riep Mieke vanachter de kassa naar Marja.  “Nee, we gingen deze maand toch gezonder leven, weet je nog?” lachte Marja. “Tot morgen bij de repetitie van het koor. Doei!”

De automatische deur schoof zoevend achter Marja dicht, terwijl buiten een jonge meid in een bruidsjurk bezig was op bruine laarsjes uit een oude Opel te stappen.

Neuriënd pakte Mieke haar tas in. Ze keek even in een spiegeltje en deed zelfs nog wat lippenstift op voor later die avond. “Nou kind, wat een dag, wat een moei koppie hè….,” zei ze tegen zichzelf. “ Gauw een veegje lippenstift, anders ben ik dadelijk weer zo flets bij Joost… Ze keek naar buiten, naar de oude Opel. ”Nou die zijn mooi te laat, ik doe echt niet meer open voor die ouwe bak,’  dacht ze nog. ‘Pffft, ik word er ook niet jonger op. En die schat van een Joost ook niet. Ik wou dat hij vanavond weer eens een keertje ruw met me was, net als vroeger. Daar zou ik nou echt van opkikkeren.’ lees hier verder

De Witte Japon

Wacht, hoorde hij daar iets?  Een kleine onregelmatigheid? Een minieme verstoring? Een ander ritme misschien? Hoe meer hij luisterde, hoe harder en onregelmatiger het gebonk werd.  “Ik hoor je hart kloppen, Lukas” had Mieke vroeger altijd tegen hem gezegd als ze na de seks uitgeput in elkaars armen lagen. Maar dat was toen en lang geleden. Nu was hij alleen en luisterde angstig naar het gebonk en gebons in zijn borstkas. Het was om gek van te worden. Hij trok zijn schoenen en zijn jas aan en stapte in zijn auto.  Hij begon zomaar te rijden zonder plan, zonder bestemming. Maar een doel had hij wel: het gekmakend gebonk in zijn borst moest stoppen.

Aan het einde van de dag reed hij door een herfstig woud toen er aan de bosrand een donkere schim verscheen. Eerst dacht hij aan een ree maar dichterbij zag hij dat het silhouet van een vrouw was. De vrouw was naakt. Ze had een prachtig zandloperfiguur met grote ronde borsten en brede heupen. Haar lange donkerbruine haar hing in slierten voor haar gezicht en plakte aan haar boezem. Ze was vuil en vies, kluitjes aarde kleefden aan haar lichte huid. Met haar natuurlijke, naakte schoonheid zag ze eruit alsof ze uit een popfestivalfilm uit de jaren zestig was gestapt. Ze rende de weg op en liep hem hevig met haar armen zwaaiend tegemoet. De schrik deed hem twijfelen: moest hij nu vaart minderen of juist gas geven en doorrijden? Geile nieuwsgierigheid won het van zijn gezond verstand. Hij stopte en liet het raam van het portier een stukje zakken. lees hier verder

De Rode Stiletto´s

Na haar laatste werkdag op het hoofdkantoor van het failliete winkelbedrijf staat Elsemiek in een overvolle forensentrein, op weg naar huis.  Het balkon stinkt naar zweet en natte jassen en het trapje is te smerig om op te zitten. “Als je klein bent moet je groot denken”, had haar baas vaak gezegd. Makkelijk gezegd maar hoe doe je dat? Elsemiek kijkt naar de bezorgde, vermoeide gezichten van de mannen en vrouwen die haar omringen. Zijn dit dezelfde mensen die vanochtend nog zo hoopvol in de trein waren gestapt? Toen ze allemaal nog zo lekker strak en fris waren en roken naar parfum, zeep en tandpasta? Waar is die trein in godsnaam naar toe gereden dat iedereen nu zo uitgeblust en zonder leven voor zich uit staart? Hoe lang heeft deze dag eigenlijk geduurd?  lees hier verder

Voor het Geval Dat

Dit is mijn verhaal voor Thewa #6 van EWA Nederland. De uitdaging voor Thewa #6 was: “schrijf een erotisch verhaal van maximaal 1500 woorden over een Eindejaarsfeest.”

—————————————————————————–

De maand december is voor Johan altijd heel speciaal.  Hoewel hij alleen woont en geen familie heeft, geniet hij van de lampjes, de feestverlichting, het optuigen van de boom en het ophangen van kerstklokken en -ballen in huis. Maar toch is dit allemaal niet de werkelijke reden dat Johan al vanaf begin januari uitkijkt naar eind december.  Het is vooral de maand van de eindejaarskeuring voor zijn werk.

Johan komt uit een milieu van eenvoudige handwerkslieden en is dol op onbereikbare vrouwen. Hoe onbereikbaarder de vrouw, hoe vaker hij spannende fantasieën over haar heeft. En juist omdat al deze fantasieën nog nooit vervuld zijn en dat ook nooit zullen worden, is de eindejaarskeuring voor hem eigenlijk een soort kerstbonus voor al het harde werk van het afgelopen jaar. lees hier verder

Daphne

Zodra hij thuiskomt van zijn werk trekt Erwin ruw de koelkast open. De flessen in de deur rinkelen en rammelen tegen elkaar.  Hij pakt de whisky. Daarna wil hij de deur van de koelkast dichtdoen.

“Shit!”

Stomme rubberen deurstrip! Die is oud geworden en sluit niet meer goed af. Op de wanden van de koelkast zit een dikke laag ijs. Hij neemt een slok, rechtstreeks uit de fles. Hij zet hem terug en slaat de slecht sluitende deur met enig geweld weer dicht. Dan stapt hij onder de douche.

Onder de warme waterstraal is hij helemaal alleen met het lichaam waar hij in zit. Met dat lichaam is niet veel mis. Het is gespierd en heeft alleen een beginnend buikje. Dan kijkt hij naar zichzelf in de spiegel. Hij kijkt naar zijn grote pupillen. Hij staart minutenlang naar zijn eigen gezicht tot het begint te vervormen en hij er bang van wordt. Door de mist van de warme druppeltjes beslaat het koude glas en al snel is zijn beeld verdwenen achter de condens. Nu kijkt hij omlaag naar zijn voeten. lees hier verder