Categorie archief: BDSM Gedichten

Space

Kommandant?

Ja, jij bent de Kommandant. Laten we dat scenario spelen. Ik doe wat jij me opdraagt. Je schreeuwt bevelen naar me. Jij speldt een onderscheiding op mijn naakte borst.  Ik bloed onder de speld maar voel geen pijn want ik heb het verdiend en ik ben trots. Mijn pupillen zijn groot en zwart, ik zie hun reflectie in de spiegelende glazen van je zonnebril. Je ontdekt nieuwe werelden in die blik in mijn ogen.

Parachute?

Later. Maar eerst word ik gelanceerd en mijn eigen gewicht verplettert mij. Dan zit ik in een helverlichte capsule. De ruimte daarbuiten is donker, maar in een straal van 1 meter rondom me is het licht. En daar, in die cirkel van licht, sta jij. Jij draait om me heen en mijn vizier volgt je. De werelden draaien onder ons door. De hitte in de capsule stijgt. Ik zie dat je het warm krijgt, je zweet.  In close-up loopt je make-up door. Je haar hangt in warme, natte sliertjes voor je gezicht. Mijn bloed druipt langs de binnenkant van mijn dijen. Daar gloeit het, ik weet niet precies wat je hebt gedaan.

Ik kijk door het kleine ronde raampje naar buiten waar alles donker is. Je gooit bliksemstralen naar me. Ik hoor de klappen van de donder nog wel, maar voel de steek van de flitsen steeds minder. De inslagkraters op mijn huidoppervlak rijgen zich aaneen tot lange richels. Mijn bloed regent uit de hemel en kleurt het water van de manen rood.

Bloed?

Ja, dat moet zo zijn. Je kijkt uitdagend naar het bloed dat uit mijn wonden stroomt.. Je smeert het aan je vingers, veegt het af aan mijn gezicht en stopt het in mijn mond. Ik proef eerst staal, dan ijzer, uiteindelijk roest. Ik ben roodstroperig vel. Ik daag je uit. Mijn bloed vloeit goedkoop, ik kan zo nieuwe druppels voor je maken. Ik vervloek de ingenieurs die mij in dit wrakke ruimteschip, mijn lijf, mijn lichaam, hebben gestopt. Ja, dat was een metafoor voor God, je hoorde me toch vloeken? Als je me mijn bloed hebt laten proeven, moet ik huilen.

Begin? Einde?

Het is nog niet begonnen. Maar het begint met de lancering en het eindigt met de terugkeer uit de ruimte, de val uit de hemel. Daartussenin ontmoeten wij elkaar. En aan het einde hoor jij alleen mijn oorverdovende ademhaling. De littekens op mijn huid vervloeien als de draaiende Rode Vlek op Jupiter.

Dat begrijp ik niet.

Klopt. Je kunt het niet begrijpen omdat je het nog niet gedaan hebt. En het kan niet gebeuren zonder dat jij het doet. Zie het als een nieuwe dag. Het begint met de zonsopgang en eindigt met zonsondergang. Dat is het kader dat jij wilt gaan kleuren met mijn bloed.

“Zullen we dan maar gaan spelen?”

“Ja, laten we gaan spelen.”

–/\–

Ⓒ luckyman 2015

 

Vang een Ster

wish_by_sandrakristin

Ik ben een vallende ster
een korrel zand die de hemel verlicht
een heldere flits
mijn stralend karakter schiet voorbij
je kijkt op en glimlacht
je doet een wens
wens je mij?

Nee, je wenst mij niet
je hebt me wel gezien
maar je weet niet wie ik ben
je ziet alleen mijn lichtend spoor
waar ik woon is de hemel zwart, de aarde blauw
ik heb één keer je ogen doen schitteren
het is gezien vanaf de maan
ik heb je gezien
met mijn stralende ziel
een korrel zand
die voor jou opbrandt in één nacht

Uit:

“Mijn Zwakte is mijn Kracht”

Tekst: Ⓒ  luckyman 2014

Artwork: through kind permission of the artist:

Ⓒ Sandra Steffensen 2013

Single Tail

Schuchter en klein
de weergaloze
transformatie
als de binnenkant naar buiten stulpt
na de vuurproef
Groots en Kolossaal

Supersonisch
knalt het puntje van de zweep
zo snijdt het in mijn naakte rug
ik ben niet langer zomaar iemand,
maar gemarteld door Engelen, Godinnen,
Feeën, Heksen, Koninginnen,
een lange bloedlijn van duisternis, licht, tijd en ruimte
ik doorsta en onderga de droom
mijn zilveren huid ademt stratosfeer
ik ben de wolk geworden

Water?
voordat ik onthutst
ten onder ga
neemt mijn Meesteres mij
op in
grandioze ontferming
zo liefdevol,
niets is sterker dan
Haar macht over mij

 

 

Uit:

“Mijn Zwakte is mijn Kracht”

Ⓒ  luckyman 2014

Madame George

miss-dior-ad

 

Ken je dat? Muziek die rondzingt in je hoofd? En woorden die je gelukkig maken? Je leunt met je warme voorhoofd tegen het koude glas van de trein die je naar je werk brengt. Gisteren heeft je Meesteres met je gespeeld. Zij heeft je geraakt en je bent bloedend in haar armen gevallen. Iemand spreekt tegen je, maar het dringt niet door. Het is de stem die deze woorden zingt.

“ The clicking clacking of the high heeled shoe

And that smell of sweet perfume comes drifting through”

Je kijkt om je heen en je ziet de mensen in de trein. Maar sinds gisteren is alles anders. Je staat helemaal open, er is iets gevonden wat verborgen was, geopend wat gesloten was. Je voelt de harten van de mensen in de trein kloppen, je bent deel van hen en zij zijn deel van jou. Je voelt wat zij voelen.

“ In the corner playing dominoes in drag

The one and only Madame George

En eigenlijk wil je iedereen vertellen wat er gisteren gebeurd is. Hoe je Meesteres je heeft gebroken tot je in stukjes op de grond lag. En hoe ze jou weer heeft opgebouwd. Hoe je rug is getekend met rode striemen, vlekken, blauwe plekken. Hoe de vochtige wonden langzaam zijn gedroogd en bleven plakken aan de witte lakens van je bed.

“ Say goodbye to Madame George
Dry your eye for Madame George
Wonder why for Madame George
Say goodbye in the wind and the rain on the back street”

Je wilt het iedereen vertellen. Ook aan die man met de laptop en de vrouw met de slanke handen. Ook aan de verwaaide professor en de slaperige student. Je wilt zeggen: wat is het leven prachtig dankzij Haar! En je hoort de muziek, de woorden, de stem, de raadselachtige tekst over een man in vrouwenkleren. En je denkt misschien: Het is prachtig en triest tegelijk om net als hem een outcast te zijn. Maar het is je eigen keuze. Je hebt gekozen om je niet langer te verstoppen. Je bent Haar slaaf. En in tranen ga je schrijven, praten, de wereld beleven. Je zit in de trein, je bent op weg naar je werk. Je huilt. Je bent Meesteres dankbaar.

En de stem zingt door en de woorden herschikken zich. Een nieuwe betekenis voor jou. Trots suist het door je hoofd:

” And as you’re about to leave
She jumps up and says Hey love, you forgot your gloves
And the gloves to love to love the gloves…
The love’s to love the love’s to love the love’s to love…

En je bent weer fris en de dag is nieuw. Haar kracht klopt in je borst. Zij raast door je bloed. En je weet dat de raadselachtige muziek alleen Haar schoonheid en nooit Haar echte betekenis aan jou zal onthullen.

Liefde.

luckyman ©2015

Songwriter: VAN MORRISON
Madame George lyrics © Warner/Chappell Music, Inc.

 

 

Water

glasschilderij_stil_meer_rond1

Dit gaat niet over mij. Het gaat over mijn Meesteres. Of beter gezegd gaat het over datgene wat Haar en mij samenbrengt.

Nee, het gaat niet over mij. Ik ben Haar slaaf. Ik ben niet hard als mannen zijn, ik ben zo zacht als water. Ik voeg me naar Haar rondingen, ik ben het water in een vaas. Alleen Zij geeft mij de vorm waarin ik kan bestaan.

Ik stel mezelf geen vragen en ik stel geen vragen over mijzelf aan Haar. Het antwoord is gegeven voordat ik heb gevraagd. Het antwoord ligt verscholen in Haar ogen.

Haar antwoord is genoeg. Ik vraag Haar niet waarom. Het woord waarom is eigenwijs. Het woord waarom wil in debat. Het woord waarom wil alles beter weten.

Zonder vragen ben ik als het water van een stil en rustig meer. En als het in mij stil is, kan ik Haar dienen op de manier die Zij verdient en die Zij zonder woorden van mij eist. Haar zachtheid raakt mij vaak het hardst. Ik voeg me naar Haar welvingen. Ik besta alleen voor Haar in de ruimte die Zij me schenkt.

 

luckyman ©2015

Eerste versie eerder geplaatst op The Kinky Web

Pegasus

pegasus_by_tiger1313-d4au6bv

Ik was een gevleugelde hengst
ik wilde naar de helderste van alle sterren reizen
naar de maan, of dansen op de golven van de zee
Waar ik ging heersten licht en duisternis
ik wist niet welke van de twee

In stilte zag jouw vurig oog
mijn koude reis
ik heb gefaald, je was te ver

Mijn vleugels zijn gebroken
Ik ga nu stapvoets door de stad
maar alle bomen kennen mijn verhalen
en de vogels groeten mij
als ik s avonds langs de huizen loop
hoor ik door de open ramen
de vrouwen kreunen
in de armen van hun minnaars

Dan spits ik weer de oren en wil het zadel voelen
’s nachts droom ik dat ik over sterren spring
mijn flanken smachten ‘s ochtends naar jouw sporen

 

 

Uit:

“Mijn Zwakte is mijn Kracht”

Ⓒ  luckyman 2014

Ⓒ Picture by Tiger 1313