Zijn er nog vragen?

“Maarten. Maarten!” Maarten schrikt op. Lonneke stoot hem aan en er klinkt applaus. Hij zit in een zaal van het congrescentrum en de voordracht van zijn collega Jessica over energiezuinig bouwen is net afgelopen. Lonneke, de knappe stagiaire, kijkt hem vragend aan met haar donkergroene ogen.

“Maarten, moest jij hier geen vraag over stellen? Dat had je toch met Jessica afgesproken?”.

“O ja, die vraag,  ja natuurlijk”.

Lonneke wenkt een medewerker en die geeft haar een microfoon. Maarten zit nu met die microfoon voor zijn neus. Maar hij weet niet waar de voordracht over ging. Hij heeft niet opgelet want hij heeft alleen maar naar Lonneke gekeken. Lonneke die ijverig en geconcentreerd notities heeft gemaakt en tussendoor met het bedrijf heeft zitten mailen op haar tablet. Lonneke die geile handen heeft met stoere zilveren ringen. Lonneke die een wit vlekje heeft op de nagel van de middenvinger aan de rechterhand. Lonneke die altijd aan haar krullen friemelt. Lonneke met de eindeloos lange benen heeft nu de microfoon in haar hand. Die microfoon lijkt op een gigantische vibrator met een dikke zwarte kop. Ze houdt hem stevig vast met witte vingerknokkels. Recht onder zijn neus. De hele energiezuinige bouwwereld luistert ademloos wanneer Maarten het woord neemt en Lonneke verwachtingsvol naar hem opkijkt.  Maar de woorden komen niet. Maarten is erg verward. Eerder die dag hadden Lonneke en Jessica hem namelijk een spreekverbod opgelegd.

-/\-

 “Hij heeft een kleine krimpzak”.  Jessica laat even haar vingers over zijn ballen glijden. Die zijn droog en de huid van zijn balzak heeft zich hard rimpelend samengetrokken. Hij voelt het zelf ook. Hij is daar strak als een walnoot en sappig als een bloemknop. Lonneke komt wat dichterbij en kijkt kritisch naar beneden.  “Jaaahhh”, zegt ze wat aarzelend.  “Teleurstellend”

Ze gaat achter Maarten staan zodat hij haar niet meer kan zien. Ze grijpt even achterlangs zijn balletjes beet. Met haar duim en wijs- en middelvinger knijpt ze zachtjes in zijn harde zakje. Ze trekt er keurend aan. Ze streelt hem eventjes. Dan zegt ze: “niet de moeite Jes”.  Het oordeel is geveld. Hij is niet de moeite. Jessica knikt bijna onmerkbaar. Ze reageert eigenlijk niet.

Maarten wiebelt ongemakkelijk met zijn heupen. Want zo lang voorovergebogen in dezelfde houding staan is erg vermoeiend, ook voor een getrainde jonge man als hij.  Hij denkt: “Ik wou dat ze me aankeken, dat ze me een keertje in de ogen keken.”  Dan zou ik wél een erectie krijgen.”

Hij staat voorovergebogen, met zijn hals en handen vast in een zwaar houten schandblok.  Hij voelt een lekkere spanning in zijn maag, alsof hij in een wagentje van de achtbaan is gestapt. Maar hij is te onderworpen om een stijve te krijgen. Lonneke kijkt, zonder dat Jessica het ziet, even heel snel naar zijn slappe piemel. Dan kijkt ze weer weg. Maarten heeft het gezien. Hij heeft haar belangstelling opgepikt. Zij prikkelt hem en nu vult zijn kleine pik zich gauw voor haar met een beetje bloed. Jessica loopt op hem af. “Zo, sta je weer te geilen? Je vindt dit fijn hè. Zo naakt tentoongesteld te worden voor Lonneke. Vies mannetje.”

“Weet je wat hij gisteren zei, Lon?”

“Nou?”, zegt Lonneke benieuwd.

Hij zei: “Ik zou wel eens door Lonneke gepijpt willen worden. Dat zei hij!”

“Getver Jes. Getver. Wat goor. Wat denkt-ie wel!”

“Lon, Lon, kom es hier! Kom eens hier bij me achter het blok staan. Laten we eens wat lol met hem hebben!”

Jessica fluistert Lonneke langdurig in het oor. Maarten probeert zijn rug wat te strekken. Hij voelt het gewicht van het zware houten blok. Eigenlijk is het niet alleen het blok, maar vooral de macht van de twee jonge vrouwen die hem gevangen houdt. Weerlozer kun je eigenlijk niet zijn.

Maarten ziet hoe Lonneke voor hem komt staan. Ze buigt licht voorover.  Ze trekt haar broekje uit. Hij ruikt de geur van haar kont.

“Wordt je al een beetje geil, meneer die zo graag gepijpt wil worden?”

Lonneke lacht. En dan, plotseling, drukt ze haar kont hard in zijn gezicht. Maarten kan niet meer ademen. Het voelt alsof zijn neus gaat breken. Hij ruikt, zonder adem te halen, haar zurige, bittere kont. Dan voelt hij ook nog hoe zijn zak hardhandig wordt beetgepakt.

” Hè, lekker zo´n sigaretje”, klinkt het gemaakt vrolijk achter hem. Jessica blaast ontspannen een kringetje rook omhoog. Tenminste dat vermoedt Maarten. Want Jessica staat achter het schandblok. Hij kan niet zien wat zij doet.

“Ik ben heel benieuwd wat voor gezicht hij erbij gaat trekken”, zegt ze. “Even kijken…..” Maarten voelt hoe haar vingers zijn scrotum verkennen, alsof ze iets zoeken, een zwakte, een kracht, een plek om te ………. AAAAAAIIIIIIIIII. Een vlammende steek trekt door zijn onderlichaam, de geur van verbrand vlees walmt door de kamer.

“Zo die voelde hij goed!” De stem van Lonneke klinkt enthousiast. “Mag ik ook eens?”

Lonneke streelt zachtjes met haar mooie, verzorgde nagels zijn kleine zak, waarin zijn ballen vergeefs hun toevlucht proberen te zoeken maar, WAAAARRRGG! Lonneke tipt zijn zakje aan met de vurige sigaret. Maarten schreeuwt en trilt van pijn en angst.

“Ik onderwerp me! Ik onderwerp me! Genade!”

Hij hoort de twee gesmoord lachen. “Ik maak dit wel even af”, zegt Lonneke. “Het is geen straf. Ik breng je alleen wat respect voor me bij”.  Zij drukt haar sigaret nu helemaal uit op zijn roze, onbeschermde zak, met de verwoed wroetende beweging van een vrouw die gehaast een peuk dooft in een asbak. Maarten worstelt, schreeuwt, spartelt, maar het zware blok is vandaag genadeloos.

“Soms heb je dagen dat genade voor jou niet bestaat”, zegt Lonneke. Ze geeft hem ook nog een trap tegen zijn onbeschermde ballen. “Zullen we je samen ook nog even hard fisten, meneer-die-zo-graag-door-Lonneke-gepijpt-wilde-worden? Of heb je je lesje geleerd?”

Ze gaat voor hem zitten en kijkt hem recht in de ogen. En dan gebeurt er iets binnen in hem. Zij kijkt hem net zolang aan tot hij in haar ogen ziet wat zij voelt. Dan begint hij te huilen. En uit zichzelf, vanuit de diepten van zijn hart, komt nu naar boven wat hij al die tijd voor haar, en niet in het minst voor zichzelf verstopt heeft:

“Lonneke, ik ben verliefd op je, Ik onderwerp me aan je. Genade!”

Zijn hartekreet klinkt via de microfoon galmend uit de luidsprekers. Daarna is de zaal is doodstil. Lonneke laat de microfoon vallen en houdt geschrokken haar hand voor haar mond. Het geluid van de vallende microfoon wordt honderdvoudig versterkt en een vreselijke pieptoon zingt rond in het auditorium.

Zo heeft Maarten zijn diepste wens vervuld. Hij zal de rest van zijn leven in het schandblok staan voor Lonneke. Ja, Lonneke had vandaag gelijk toen ze tegen hem zei:

“Soms heb je dagen dat genade voor jou niet bestaat”

Tekst: Ⓒ luckyman 2015

Foto: Daniela Vladimirova 2010 – CC by 2.0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *