Flarden

Flarden. Alleen nog maar flarden. Flarden van gesprekken, flarden van gedachten. Allemaal flarden. Nooit meer eens iets samenhangends.

Ze zet haar tas op de grond, ze gaat zitten. Op het terras voor de Markthal is het druk maar zij heeft een tafeltje voor zichzelf. Ze bestelt koffie en een blueberry muffin. Ze kijkt op haar dure horloge. De tijd laat zich rustig door haar lezen. Gerustgesteld zakt ze wat onderuit. Ze schopt haar schoenen uit, wrijft haar vermoeide voeten tegen elkaar. Een klein uurtje, daarna moet ze toch echt naar huis.

De knappe serveerster brengt haar de koffie, het cakeje. Zo dadelijk nog even boodschappen doen. Ze is gespannen en ze knijpt even haar spieren aan. In haar bekken ontwaakt de lust. Alweer. Geen enkele man heeft haar ooit kunnen boeien, laat staan bevredigen. Geen van hen is in staat geweest om haar ogen in extase naar binnen te laten draaien.

“Het was geen doen meer” “Nee het was gewoon geen doen meer”. “Ik heb hem……” Flarden van gesprekken komen voorbij.

Het zij zo. Maar het zuigt, het kriebelt, het jeukt. Het pakt haar beet, het laat haar niet los. Ze drinkt de warme koffie. Het zoete schuim plakt aan haar lippen.

“Zet mijn tas neer. Niet op de grond sufferd”.
“Goed Mevrouw”.

Weer flarden van een gesprek.

Ze kijkt naar een stel dat wat rommelig aan komt zetten. De vrouw is een prachtige roodharige, met een erg vrouwelijk, rond lichaam. Ze draagt een strakke, donkere jurk die met rode plekken is doorweven. Het lijkt zo wel of zij een jurk van gloeiende sintels aanheeft.  De man is zeker 10 jaar jonger en sjouwt met een handvol grote tassen van schoenenwinkels en dure kledingzaken. De vrouw gaat op haar gemak zitten en besteedt geen zichtbare aandacht aan de man die zwetend met de tassen worstelt.

“Zet daar maar neer hondje. Niet slecht voor een slappe cuck als jij”.

Wat een leuke jonge vent heeft die vrouw, denkt ze. En wat is hij attent! Maar wat is een kuk?

De jongeman loopt richting bar, vlak langs haar. Maar dan stoot hij tegen haar tafeltje en de koffie valt om. Even de stilte van de schrik.

“Maak je geen zorgen. Hij lost het wel voor je op.” De roodharige vrouw staat op en komt aan haar tafeltje zitten. “Hij is onhandig, sorry.”

“Ja… eh…. natuurlijk…..ik ehh…. ja ik dacht al….”
“Wat dacht je? Waarom ik zo’n leuk ventje bij me heb?”
“Ja. Is dat je vriend?”

Maar het antwoord komt niet en de vraag blijft daardoor ongesteld.

“Ik heet Ella. En jij?”
“Roos”

Flarden.

Zelfs haar eigen gesprekken zijn flarden geworden. Zo gaat ze door een draaideur het leven van anderen binnen en zo draait ze er ook direct weer uit zonder ooit iemand te raken. Zonder te stoppen, zonder de tijd voor elkaar te nemen. Zo gaat het altijd. Het is gewoon te vermoeiend om te praten. Ze is er te moe voor. Ze is er mee gestopt. Het heeft allemaal tot niets geleid.

De man komt terug met een doekje en maakt het tafeltje schoon. Ze kijkt aandachtig naar hem als hij wat vooroverbuigt. Ze ziet zijn spieren.

“Remco, stel je eens netjes voor. En maak die leuke mevrouw even je verontschuldigingen!”
“Het spijt me, ik ben onhandig.”
“Nou Remco, je bent wel attent en beleefd, iemand heeft je goed opgevoed”, zegt Roos.
“Getraind”, zegt Remco. Niet opgevoed, getraind.”

Ook deze informatie blijft onbegrepen hangen in het stadsgedruis. Roos voelt zich ineens weer net zo geil als toen ze voor het eerst op zichzelf woonde en de ene na de andere man toestond om……..  Ze voelt even een scheutje boosheid over die mannen. Verzwakte dekkers, in de knoop met zichzelf. Ze had ze een luisterend oor geboden, een schouder om op uit te huilen en daarna een schoot om hun zak knullig en onhandig in leeg te pompen. Ze was eigenlijk meer met hen bezig geweest dan met zichzelf.

“Wat is een kuk?, vraagt Roos ineens. Ik hoorde dat je hem je kuk noemde”.

Er komt geen antwoord.

“Ik heb ineens een idee”, zegt Ella. Remco moet het met je gaan goedmaken. Heb je vanavond iets te doen?

Nee, Roos heeft niets te doen vanavond. Thuis wacht de kat, de koektrommel en eventueel haar koffer met speeltjes.

“Kom bij ons eten” , dan gaat Remco voor je koken. Ze buigt zich naar Roos toe en fluistert in haar oor: “Dan mag je Remco hebben!” “Je hoeft nu geen antwoord te geven”, zegt ze geheimzinnig. “Maar ik reken op je. Ik weet zeker dat je komt”.

Roos gaat naar huis en zoekt op wat een kuk is. Het is niet te vinden. Zo blijft het mysterie prikkelen, dampen, stomen en schrijnen in haar vochtige slipje. In bad wil ze opschieten, maar ze kan de verleiding van de douchekop niet weerstaan. Ze aarzelt even en richt de pulserende staal. Het water schiet kleine bommetjes van plezier tegen haar lipjes en haar klit. Ze ligt op haar rug en berijdt zichzelf met het lauwe, schone water. Af en toe laat ze toe dat het water haar kontgaatje masseert. Dat is lekker stout, stekelig, prikkelend en maakt haar nog onbeschaamder geil. Al snel maakt ze zichzelf klaar met de doortastende stoten van de harde turbostraal uit de metalen douchekop, haar gekreunde gilletjes weerkaatsen tegen de witte tegels, zingen hol en versterkt rond in de badkamer. Zouden de buren haar weer hebben gehoord?

-/\-

Aan het begin van de avond belt Roos schoon en droog aan op het adres van Ella en de deur zwaait open. Remco verwelkomt haar en Ella zit op de bank.

“En , eh.. heb je het een beetje kunnen vinden?”, vraagt Remco.

Roos geeft geen antwoord. Ze ziet Ella in vol ornaat, maar dan zonder broekje, op de bank zitten. Er is helemaal niet gekookt, realiseert ze zich ook ineens. Zij gaat naast Ella op de bank zitten. In een roes ziet zij hoe Remco voor Ella knielt met zijn handen op zijn rug. Zij ziet hoe Ella Remco’s handen met een koord op zijn rug vastbindt. Vlak naast haar trekt Ella haar benen op en Remco begint haar te likken.

Het is stil. Alleen het smakkende gelik van Remco en de steeds diepere ademhaling van Ella zijn te horen. Gebeurt dit allemaal echt? In het hoofd van Roos rollen gevoelens en gedachten ordeloos rond.

Flarden. In flarden van woorden, in flarden van uitgestoten lucht komt Ella schreeuwend naast haar klaar. Ella heeft Roos haar hand vastgegrepen en knijpt hem zowat fijn. Oh…God…..Oh…..God………Lik-me-lik-me……aaaah……aaaaaahhh…………. Ze duwt Remco’s hoofd van zich af. Hij heeft bij haar zijn werk gedaan.

“Wil jij ook? Hij likt fantastisch. Daarom houd ik hem bij me als een hondje en mijn cuck.” Ik laat hem alleen maar likken. Als ik wil neuken komt iemand anders dat doen………

Ik heb alleen 1 regel voor je : jij moet geblinddoekt zijn. Alleen dan kun je je helemaal laten gaan, want je moet hem vergeten. Denk niet aan hem, maar aan het ritme van zijn tong. Kijk bij jezelf naar binnen.

Ella pakt een glimmend zwart leren masker en trekt het over Roos haar hoofd. Wat een verschil! Het is of de wereld zich voor haar opent maar zich vlak achter haar direct weer sluit. Het is vreemd, maar fijn.  Het verleden sluit zich hermetisch achter haar, als de sluiting van het leren masker dat Ella nu met een zacht knerpend en roetsjend geluid dichtritst. Zij denkt niet meer aan alles wat geweest is, niet aan de dingen die hadden kunnen zijn. Zij daalt diep af in zichzelf. Door het masker kan zij zich laten gaan. Het is alsof een nieuw leven zonder herinneringen begint. Haar onderlichaam gloeit, haar hoofd tintelt, suist. Wat is het fijn om geen controle meer te hebben, niets te mogen, niets te hoeven! Zij voelt haar ogen wegdraaien in blindheid, zij ziet lichtgele flitsen die uit haarzelf komen, ze voelt die door haar rug heen trekken en uiteen spatten in haar hoofd. Zij voelt een warme mond zuigen aan haar kut, zij voelt de warmte van zijn tong. Zij voelt hoe Ella haar vasthoudt, hoe zij aan haar tepels zuigt. Machteloos door de opwinding kan zij maar één kant op, ze gaat klaarkomen. Haar ademhaling en haar hart werken daar samen naar toe. Ze houdt haar adem in en spant al haar spieren. Dan verliest ze zich in haar orgasme en terwijl de sterke puls golvend door heel haar lichaam trekt en zelfs haar kontgaatje ritmisch doet knipogen, stoot ze bevrijd haar adem uit in hetzelfde ritme.

Ze hijgt en snikt na in het masker tot Ella de rits openmaakt. Heel even heeft zij Roos bij zichzelf naar binnen laten kijken.

“Was het fijn?”, vraagt Ella.
“Sshhhhh”, knikt Roos, te uitgeput om te praten. Zij ligt in flarden in haar armen.

Zal ik dan nu maar voor jullie gaan koken? , vraagt Remco.

-/\-

Tekst en foto: Ⓒ luckyman 2015

 

thewa200

3 gedachten over “Flarden”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *