Elysion

Ter informatie aan de lezer: “Elysion” is een erotisch verhaal dat een gewelddadige scene bevat, lengte: 5000 woorden.

ELYSION

Deel 1: De straat op zondagochtend

Op zaterdagmiddag had Patrick de Bruijne nog zijn vaste weekendboodschappen gehaald: twee opwarmmaaltijden, een kratje bier, twee zakken chips, een pak yoghurt, een halfje tijgerbruin en een netje sinaasappels. Ook zaterdagavond was er nog niets aan de hand en was hij zoals gewoonlijk na Studio Sport precies om 23.15 uur naar bed gegaan.

Op zondagochtend werd hij ontspannen wakker na een nacht zonder dromen. Eigenlijk voelde hij meestal weinig anders dan een wollige verdoving, die nu echter werd doorbroken door een opflakkering van geilheid. Dat vuur in hem werd aangewakkerd door zijn aanbidding van zijn collega Esperanza. Een lichte stijfheid verwende hem onder het warme dekbed en even speelde hij met de gedachte aan de gewelfde heupen en royale rondingen van Esperanza. Voorzichtig strelend schoof zijn rechterhand langs zijn ondermaatse piemel op en neer, hij stelde zich daarbij ook nog voor dat Esperanza met haar grote borsten plagend over zijn ballen wreef. Maar al snel dacht hij weer aan de maandag op kantoor en voelde zijn opwinding inzakken. Liever dan zichzelf nu even snel en zelfzuchtig te bevredigen, zou hij haar morgen zo fris, fit en mannelijk mogelijk tegemoet willen treden.
Esperanza was een sterke vrouw die zich altijd in donkere mantelpakjes kleedde en zo´n sterk overwicht op hem had dat hij bijna niet in haar kantoortje durfde te komen. Meestal bleef hij net zolang op de drempel draaien en dralen tot zij hem opmerkte en toestemming gaf om binnen te komen. Toch, zo hoopte hij al jaren, zou ooit de dag komen dat hij de heldenmoed had verzameld om haar te zeggen wat hij voor haar voelde.

Hij rekte zich uit en geeuwde. Wat was zondag toch altijd een prachtige dag, dacht hij. Was de zondagochtend niet als een museum waarin de allerlaatste stilte werd bewaard? Op zondagochtenden ademde de stad diep in en blies daarna langzaam uit, zeven dagen lang. Daarom leken op zondagochtend de straten altijd wat breder en de huizen ietsje hoger. Zelfs de smalste straatjes transformeerden dan even tot weidse boulevards en promenades waar de wind vrij spel had. Het zand stoof uit de bouwputten en danste met het zwerfvuil over de verlaten pleintjes van de oude wijk. Er was voor een melancholieke geest dan ook geen mooier moment om naar buiten te gaan dan juist in de lege stilte van de zondagmorgen.

Hij stapte uit het warme bed en liep naakt door het gangetje, bij elke stap zachtjes zwiepend met zijn halfharde lid. Na een korte douche voelde hij zich wakker en sloop op zachte schoenen naar buiten, zo dicht mogelijk langs de huizen schuifelend om te schuilen voor de duizelingwekkende weidsheid van de straat en de grootsheid van de wereld. De wind woei strak uit het noordwesten in zijn gezicht. De kraag van zijn leren jasje stond recht omhoog en zijn oren gloeiden vuurrood van de kou.

In de Derde Bloemstraat ging de deur van het huis naast de snackbar open. Een meisje met een fiets verscheen in de deuropening. In het halletje van de oude, vervallen woning worstelde ze met een groot wit damesrijwiel dat ze naar buiten probeerde te tillen. Aan het stuur hingen oranje, rode en paarse bloemetjes, die de fiets er een beetje hippieachtig uit deed zien. De tweewieler leek veel te groot voor haar en ze begon nu al, terwijl ze nog stilstond, de macht over het stuur te verliezen. De fiets helde langzaam over, viel om en kletterde in chaos tegen haar aan op de grond. “Godverdetyfus. Fok!” Ze greep naar haar scheenbeen. Haar knetterende vloek knalde als een rotje door de stille straat en trapte de zondag keihard in het kruis.
Haar stem was rauw en doorrookt. De combinatie van de grote flowerpower-fiets met de doorleefde stem van het meisje was heel vreemd. Ze had felblauwe ogen en roodgeverfd haar dat blond oplichtte aan de wortels. Haar gave handen hadden mooie lange vingers met verzorgde nagels. Sexy. Ze droeg een witte leren jas die met donker nepbont was gevoerd en afgezet. Haar capuchon had dezelfde voering, er zaten een paar vlekken op de jas en ze had een strakke zwarte legging aan haar sprieterige benen. Samen keken ze naar de grote glimmende fietsbel die van het stuur was gevallen en ratelend en klingelend over de grond rolde. Hij keek naar het huisnummer: 23. Er zat geen naambordje op de deur, hij had zo geen enkele aanwijzing omtrent haar identiteit. Hij zag dat zij de fiets met veel moeite, schrapend met het stuur over de stoeptegels, overeind probeerde te zetten. De echo van haar vloek galmde in zijn oren na. Daar stonden ze nu, verloren op de hoek van de straat en verdwaald in de weidsheid van de lege stad. Een kleine ventilator draaide snorrend in het raam van de snackbar. Er kwam stoom uit, het rook naar oud frituurvet, een oude lucht die van heel diep uit de aarde leek te komen.

“Heb je je bezeerd? Kan ik je helpen?” vroeg hij.

“Helpen? Ja graag, dank je wel.”

Ze was verrassend vriendelijk, maar omdat niet duidelijk was wat hij nu concreet voor haar zou kunnen doen, behalve nog eens zeggen dat hij haar wel wilde helpen, viel er een korte stilte. In die stilte keek zij hem een tijdje aan. Het lukt hem niet om met dezelfde intensiteit terug te kijken. Nooit eerder was de stilte van de zondag voor hem zo voelbaar geweest, zo zuiver en schoon als bevroren kristal.
Ze kuchte. “Ja, je kunt me zeker helpen. Heb je vandaag wat te doen? Me busje staat om de hoek.”

Hij hielp haar de witte fiets weer terug te zetten in het halletje en daarna liepen ze samen naar de hoek. Er stond een oude Mercedes bestelbus. In plaats van hem te vragen of hij wilde helpen met sjouwen of verhuizen opende ze het portier aan de bestuurderszijde en zei: “Je hebt toch wel een rijbewijs hè?” Toen hij bevestigend had geantwoord zei ze: “Laat dan maar eens zien wat je kunt.”  En nadat hij had gevraagd wat hij dan moest kunnen zei ze spottend:  “Toeteren natuurlijk.” Hij aarzelde. Ze hield haar hoofd een beetje scheef en ineens leek ze zo mooi dat hij werkelijk alles voor haar over zou hebben. Hij drukte op de claxon en liet die langdurig als een sirene door de stille straat loeien, tot het moment dat ze met haar vingers in haar oren “ok zo is het wel goed” tegen hem zei.  

“Ga hier maar links af, tegen het verkeer in.”

Hij startte de motor en begon trillend van de zenuwen aan een moeilijke, omslachtige omkeermanoeuvre met het grote busje in de smalle straat. Daarna reed hij tegen de voorgeschreven rijrichting in, onopgemerkt door de gemeentelijke toezichthouders en handhavers, die op deze zondagochtend vast nog allemaal in de armen van hun geliefden en minnaars lagen.

“Die eikel van een Cosmo heeft zich verslapen,” foeterde ze. “Hij weet dat ik vandaag het evenement heb, altijd hetzelfde.”

“Cosmo?”

“Hij had moeten rijden. Ik heb dit busje gehuurd voor het evenement. Ik run vandaag het evenementenbureau van me moeder. Maar die stomme Cosmo…”

“Wat voor evenement?” vroeg hij maar ze antwoordde niet. Haar telefoon ging enkele malen, maar ze schakelde die uit zonder te kijken wie er belde, sloot haar ogen en viel in slaap. Hij wist trouwens nog steeds niet hoe zij heette.

Terwijl hij vanuit Den Haag in de richting van het door haar opgegeven adres in Amsterdam begon te rijden, viel het licht van de vroege zondag door het rechter portierraampje op haar gezicht. De lijntjes van vermoeidheid rond haar mond en ogen accentueerden haar subtiele schoonheid. Af en toe zette de warmte van de zonnestralen haar gezicht in een gouden gloed. De wereld was even beperkt tot wat er bestond in het busje en verder bestond de wereld niet. Voor zijn gevoel reed hij urenlang met haar rond in het ronkende bestelbusje, als in een fragiel ruimtescheepje dat langs de sterren door de zondaghemel vloog.

Deel 2: Het theater op zondagmiddag

Toen het busje eindelijk stopte waar het meisje het wilde hebben keek hij om zich heen. Zij sliep nog steeds. Hij haalde opgelucht adem. Dit was gelukkig geen roemloos einde van de rit op een verlaten industrieterrein, geen loods in de haven, geen schuur op een afgelegen boerderij. Het busje stond gezellig middenin Amsterdam. Er reed een tram door de bocht, de ijzeren wielen knarsten piepend in de rails. Het meisje werd wakker, rekte zich uit en keek hem slaperig aan.

“Alles komt goed,” zei ze met een door slaap omfloerste stem. “Je gaat zo trouwens auditie doen.”

Hij liep achter haar aan de artiesteningang van een theater op de Leidsekade binnen en volgde haar door een labyrint van gangetjes. Nu deed ze een deur open en stapte een kamer binnen die hem deed denken aan een kleedkamer zoals hij die wel eens op films had gezien. Ze keek op de klok. “We hebben wel een halfuurtje,” zei ze. “Ik wil je graag bedanken voor het rijden. Gewoon effe snel. Ik hoef er bij jou geen geld uit te halen hoor. Wil je niet bedankt worden?” Patrick knikte zwijgend. Jarenlang had hij met zijn verlangen naar Esperanza rondgelopen en nu werd hem dit mooie, vreemde meisje in de schoot geworpen, dat nergens moeilijk over deed.

Hij stopte met denken toen zij hem met zachte bewegingen in zijn kruis begon te strelen. Ze ritste zijn gulp open en vond zijn halfharde piemel, die gezwollen maar nog net een beetje buigzaam was. Ze ademde zwaar en hij rook behalve de frituur van de snackbar nu ook haar frisse lichaamsgeur. Voorzichtig kneep ze een beetje in de beweeglijke ballen in zijn soepele zak. Ze stroopte de voorhuid over zijn eikel en trok zijn broek tot op zijn enkels.

“Stap uit je broek,” zei ze gespannen.

Ze kwam achter hem staan, drukte zich tegen hem aan, hij kon haar buik en borsten door haar truitje voelen. Ze trok zijn sweater over zijn hoofd en knoopte zijn overhemd los. Nu stond hij, afgezien van zijn geruite sokken, naakt in de kleedkamer. In de grote spiegel die boven de kaptafel hing keken ze samen naar zichzelf . Kijk mij nou eens, dacht hij overmoedig. Kijk mij hier nou eens met dit jonge ding en mijn piemel recht vooruit. Hij gloeide van opwinding en glom van trots. Morgen zou alles zeker anders zijn op kantoor. Esperanza zou vast opkijken van zijn nieuw opgedane zelfvertrouwen, want…

“Ik doe je effe wat handboeien om, dat vind ik altijd spannend. Jij toch ook?”

De adrenalinekick van angst, verwarring en opwinding raasde door hem heen. Zijn piemel werd nog harder, maakte een sprongetje. Licht in zijn hoofd van het snelle ademen hoorde hij het klikkende geluid van de boeien achter zijn rug, voelde hij de kilte van het onverbiddelijke staal. Alle woorden waren uit zijn hoofd gevlucht.  

Ze stak haar hand plagend naar hem uit. “Ik heet Ivana,” zei ze. “Wat is er? Waarom geef je me geen hand? Je moet je wel eerst netjes aan me voorstellen hoor.”

Zij knielde zwijgend en toen voelde hij de allesomsluitende warmte van haar prachtige mond. Met haar vingers streelde ze zijn strakke balzak. De kriebel van die vingers, de warme liefkozingen van haar tong en lippen en de aanblik van haar knappe gezicht werden hem al snel te veel. Als een ongeoefend zwemmer werd hij binnen een halve minuut door haar warme roze golf ondersteboven gespoeld. Hij probeerde zijn hoogtepunt nog zolang als hij maar kon uit te stellen, maar de gonzende pre-orgastische roes was veel te sterk voor hem.  Hij gaf zijn verzet op en spande toen maar met stokkende adem al zijn spieren aan als opmaat naar zijn orgasme. Met zijn handen in de boeien tot machteloze vuisten gebald voelde hij zijn zaad in een regelmatige puls zachtjes opwellen uit zijn allerdiepste witte bron. Toen Ivana opstond spuugde ze hem de cocktail van speeksel en sperma in zijn gezicht. Er klonk applaus uit een luidspreker.

“De voorstelling is begonnen,” stelde ze tevreden vast.

Na zijn snelle zaadlozing en het langdurige applaus begon Ivana zich om te kleden. Ze gooide haar groezelige jas op de grond en trok haar goedkope glittertruitje uit. Snel trok zij een stevige witte blouse met een klein stijf kraagje aan en even zag Patrick haar navelpiercing glimmen. Hierna maakte ze de veters van haar zwarte gympen los en schopte het schoeisel in de hoek. Liggend op de grond wurmde ze zich uit de strakke zwarte legging.  Ze stapte in het strakke rokje van een duur donkergrijs mantelpakje, hij zag hoe het naadloos om haar ronde billen sloot. Aan haar rechterhand deed zij drie gouden ringen, een aan de wijs- en twee aan de ringvinger. 
Hierna zaten ze een tijdje stil, alsof even ergens op gewacht moest worden. Patrick zat nog steeds naakt en geboeid op de grond en keek af en toe naar Ivana, die verdiept was in een stapel papieren waar “VIP Ladies Arrangement” op stond. Telkens wanneer zij naar hem keek, sloeg hij de ogen neer en wanneer zij haar blik weer afwendde, staarde hij naar het plafond. Deze niet-gebeurtenis duurde langer dan twee uur, tot er weer applaus uit de luidsprekers klonk. Ivana legde haar papieren neer en stond op. “Ze zijn klaar,” zei ze, terwijl ze een paar korte laarsjes aantrok. “ Vanavond heb ik een damesdispuut. Kom maar mee.”

Samen liepen ze door de gangen van het grote verlaten gebouw. Overal stonden grote zwarte kisten van het type dat rockbands gebruiken voor hun geluidsapparatuur en er hingen losse touwen en lichtspots aan het plafond. In een grote, hoge ruimte stonden twee camera´s en daar was een groene chaise longue tussen in geplaatst. Een enorm zwaar, rood gordijn vormde een hoge wand. Geschuifel, gedempte geluiden en een echoënde kuch verraadden dat er achter dat gordijn mensen naderden. Het geroezemoes zwol aan tot stemmen en die stemmen vormden woorden en zinnen.
“Wat een prachtige voorstelling van “Venus” was dat. En ik ben zo benieuwd wat we allemaal nog meer gaan beleven bij dit VIP Ladies Arrangement,” zei een vrouw. Ivana luisterde aandachtig, drukte op een groot knoppenbord en schoof zo het rode gordijn open. Vanaf het podium keken ze een theaterzaal in waar een kleine groep jonge vrouwen nieuwsgierig naar hen staarde. Nog nooit had Patrick zich zo naakt gevoeld. De vrouwen stapten het toneel op en kwamen om hen heen staan. Ivana wachtte tot het geroezemoes was verstomd en plaats had gemaakt voor eerbiedige, afwachtende stilte.

“Hebben jullie genoten van de opvoering  van Venus? Ik ben vanavond jullie gastvrouw bij het VIP Ladies Arrangement,” zei Ivana glimlachend.

Patrick merkte dat Ivana niet alleen maar andere kleren had aangetrokken, want ook haar gedrag en zelfs haar stem waren veranderd. Hij hoorde dat ze nu warmer, zakelijker, serieuzer klonk, minder rauw en nasaal, maar nog wel wat onwennig uit de keel sprekend en af en toe zoekend naar het juiste woord. “Ik hoop dat jullie het allemaal mooi hebben gevonden,” ging Ivana verder. “Want we gaan er nu nog een schepje bovenop gooien. Voor de apo… de slotscène gaan we zo met zijn allen het theater uit, de bus in en dan naar de thermen! En we nemen hem natuurlijk ook mee voor de fun!”

In de coulissen haalde iemand een schakelaar over en ergens ging een lichtspot aan. Vanuit het felwit gebundelde licht klonk het dreigende getik van naderende hakken.  Dit was het licht van een ster die opkwam om te stralen, de komst van een Godin die leefde om te heersen. In een donkerrode jurk wiegde zij met deinende heupen tussen de kisten en koffers door en stapte zelfverzekerd het toneel op.
“Zo Ivana, laat me eens zien wat je hier voor me hebt meegebracht,” zei de rode dame met terloopse minachting.
“Knielen,” siste Ivana hem toe. Ze greep hem bij de nek en dwong hem gedecideerd naar de grond. Patrick lag trillend en hijgend met zijn gezicht op de houten vloer, verlamd en bedwelmd door de hypnotiserende stem die hij onmiddellijk had herkend. Als hij op had durven kijken, zou hij gezien hebben dat haar vlammend rode jurk strak om haar borsten en zachtgevulde taille sloot. Hij zou dan ook gezien hebben dat zij Ivana triomfantelijk glimlachend aankeek. Maar Patrick zag alleen de planken vloer en voelde de pijnscheut van de harde hak die zij genadeloos tussen zijn schouderbladen zette. De andere vrouwen kwamen in een klein kringetje om hen heen staan, behalve Ivana die vreemd genoeg juist een onopvallend stapje achteruit deed en druk in haar schema´s en programma begon te kijken.

“Esperanza,” piepte hij benauwd. “Ik vind het zo erg dat je me zo moet zien! Ik schaam me zo.”

“Ik vind het helemaal niet erg,” zei Esperanza, haar hak op Patrick’s rug ronddraaiend tot de tranen in zijn ogen welden. “Ik vind je wel leuk zo. Heel vertederend en schattig. Dacht je dat ik niet doorhad dat je me in stilte aanbad? Maar waarom heb je je Godin jaren laten wachten? Hoe kan ik een Godin zijn als jij je niet aan mijn voeten werpt? Zelfs Argos, mijn lievelingshond, is me meer toegewijd dan jij. Maar wacht: ik zal er zelf wel voor zorgen dat jij me gaat aanbidden.” Ze deed een pasje voorwaarts in de richting van het groepje vrouwen en wees naar de uitgang. “Op naar het Elysion,” schalde haar stem door het theater.

De dames applaudisseerden allemaal voor deze monoloog, iemand bracht Esperanza zelfs een boeket bloemen en enkele meisjes maakten daarna met uitgestoken tongen selfies bij de naakte Patrick, waarbij zijn achterkant, met zijn lachwekkend slap hangende balzak, veruit favoriet was. Daarna volgden ze allemaal Ivana, die de groep naar een luxe touringcar leidde nadat zij Patrick eerst nog naakt, geboeid en met een zwarte kap over het hoofd, door de dames in het bestelbusje had laten gooien. En omdat het uitgaanspubliek in Amsterdam wel wat gewend was, keek niemand op van de tegenstribbelende naakte man die kermend en jankend in een wit bestelbusje werd gegooid door een groepje joelende studentes. Het had zomaar zijn vrijgezellenfeestje kunnen zijn.

Deel 3: De Thermen van Elysion op zondagavond

Ivana klom op de bestuurdersplek, trok het rokje van haar mantelpakje recht en startte de motor. Tot Patrick’s verbazing bleek Ivana wel degelijk een auto te kunnen besturen. Liggend op de vloer van het busje met de kap over zijn hoofd hoorde hij niets anders dan het zware geronk van de oude dieselmotor. Na een uurtje ging het busje de snelweg af en minderde vaart. Ivana stopte en liet het portierraampje zakken. 

“Goedenavond, welkom bij De Thermen van Elysion,” klonk een vrouwenstem door een luidsprekertje.
“We komen voor het VIP Ladies arrangement,” zei Ivana.
Pak een parkeerkaart en volg de borden naar zone G. Denk erom: U mag alleen in zone G komen, want in de rest van het complex is het badkledingdag.”

Patrick´s adem stokte in zijn keel. Geen badkleding in zone G? Betekende het dat hij al die studentes dan nu naakt ging zien, dat hij misschien zelfs het middelpunt was van een primitieve vrouwenorgie? Wow, Esperanza naakt? Zijn piemel zoog zich vol verwachting vol, terwijl hij zich het hele groepje vrouwen voor de geest haalde. Hij rook eucalyptus en dacht terug aan de enkele keer dat hij jaren geleden naar de sauna was geweest en daar zo opgewonden was geworden van al die vrouwenlijven dat hij zich stiekem in het kleedhokje had afgetrokken.

Ivana leidde hem naar een ruimte waar hij geknield op de grond moest wachten. Hij had nog steeds een kap op zijn hoofd waardoor hij niet kon zien waar hij was. Het moest een soort badruimte zijn als de galmende akoestiek, de vochtige warmte en de harde gladde vloertegels daarvoor een indicatie waren. Na een eindeloos lange wachttijd hoorde hij geschuifel van voeten en het schrapen van een zwaar voorwerp over de vloer, alsof er een tafel of stoel werd versleept.
Enkele vrouwen kuchten hol als kerkgangers en daarna werd het stil. Iemand trok de kap van zijn hoofd en nu zag hij dat Ivana voor hem zat op een hoge driepotige kruk. Die kruk stond boven een lange, dunne spleet in de badruimtevloer. Zij was gekleed in een lang rood gewaad en had haar gezicht half bedekt met een dunne shawl. De vrouwen stonden er op enige afstand naar te kijken. Ze waren allemaal gekleed in grote witte badhanddoeken die zij op dezelfde manier hadden omgeknoopt als op afbeeldingen uit het oude Griekenland of Rome.

250px-john_collier_-_priestess_of_delphi

Uit de spleet begon wittige, ijle rook omhoog te kringelen. De kruk van Ivana werd al snel omringd door flarden van een dunne, maar sterk ruikende nevel. Het was een oude lucht, die van heel diep uit de aarde leek te komen. Patrick zag dat Ivana er onrustig van werd, dat zij zenuwachtig met haar handen over haar schouders, nek en gezicht begon te wrijven. Ook hoorde hij haar diep zuchten, alsof ze naar adem snakte. Het zuchten werd kreunen en ook leek het of zij woorden probeerde te vormen, woorden die door haar adem geschreven werden in de wasemende damp.

“Oooowwweeeeaaaa Aaiiaaiiwee…”

Ivana ging steeds zwaarder ademen en kreunen tot zij in orgastische extase van haar kruk begon te zakken. Esperanza ving haar op en de andere vrouwen hielpen haar op de grond, waar ze wat versuft bleef zitten.

Tering, zuchtte Ivana. “Fok.”

“Het Orakel heeft gesproken,” galmde Esperanza. “Laat het koor der vrouwen klinken.” De dames kwamen aan weerszijden van Esperanza staan en begonnen plechtig, uit het programmaboekje lezend, de profetie van het Orakel te declameren. Het koor klonk ongeveer zo, in een golvend metrum:

De Godin bemint de Goden,
Het is de Held die Haar aanbidt

In het huis van Haar eeuwige schoot
beginnen alle dagen
met het uitstel van de dood

Haar dag moet nog bereden worden
al is het ‘s avonds door de sterren van de stier.
elke warme zilte ochtend
ruisen halmen aan de oevers van de rivier.

Patrick had geen flauw idee wat dit betekende, maar blijkbaar was de ceremonie nu ten einde. De studentes liepen naar buiten en hij bleef alleen achter in de badruimte met Ivana, die inmiddels weer was hersteld.

“Wow, dat was een vette trip,” zei ze.

“Ivana wat betekent dit allemaal?”

“Het is een tragedie, een treurspel. Het geeft een hoop werk, maar ik vind het mooi. Ik houd van de wreedheid van de Godinnen en hun onderlinge strijd. Ik heb een diploma van het Katholiek Gymnasium hoor. Daar moest ik van me moeder naartoe. Een van haar lovers was daar leraar klassieke talen. Ik moest en zou van haar bijles bij hem nemen toen ik in de brugklas zat. Hij kwam daarvoor steeds vaker bij ons thuis en ik haalde ook steeds hogere cijfers. Maar op een dag ging Mama ergens heen en heeft ze mij de hele middag met hem alleen gelaten. Toen heeft hij me…”

Op de binnenplaats blies iemand op een hoorn.

“He gast, je moet nou naar buiten,” zei Ivana. Er liep een traan langs haar gezicht.
Op de overdekte binnenplaats hadden de studentes een haag gevormd. Zodra ze Patrick zagen, lieten ze allemaal hun badhanddoek vallen en zo vormden ze een levende, warme tunnel, een hemelse schede waar hij doorheen moest lopen naar Esperanza, die hem aan het einde stond op te wachten. Ivana gaf hem een por en zo begon hij tussen de vrouwen door te lopen. Het was eigenlijk meer wurmen, want ieder van hen was erg opdringerig, allemaal wilden ze hem nog aanraken, hem nog even vasthouden en strelen, hem tegen een borst, een wang aandrukken, hij voelde hun stevige borsten en de rechtopstaande tepels op zijn naakte huid en met een door verlangen en geilheid vertroebelde geest kwam hij voor Esperanza te staan. Ze keek Patrick niet in zijn gezicht, maar staarde naar zijn kruis, waar hij zijn gevoelens niet kon verbergen omdat hij met het rode dopje van zijn kleine piemel naar haar wees.

“Een Godin bemint de Goden,” zei ze. Een slaaf onderwerpt zich aan Haar. Maar alleen een Held heeft de moed Haar te aanbidden. Jij hebt geluk. Jij bent een slaaf die ik de kans bied een Held te worden. Daarom mag je van het Orakel in de Siciliaanse stier.” Door deze woorden ging een schok van ontzetting door het groepje en toen Esperanza opzij stapte zag Patrick wat zij bedoelde.

Op de overdekte binnenplaats van de Thermen stond een grote bronzen stier op een verhoging. Er liepen enkele pijpleidingen naartoe, die aangesloten waren op zijn achterlijf en borst. Grote rode afsluiters regelden de toevoer van heet water of stoom uit de sauna, al naar gelang de behoefte. De stier hield zijn kop omhoog, alsof hij nu al loeide en zijn grote bronzen ballen glommen krachtig in het licht van de schijnwerpers.

“Ivana, stop hem maar in de stier.”

Ivana greep hem vast en gooide hem op zijn knieen door hem een zetje te geven. Hij viel voorover en zij sprong bovenop hem. Hij voelde de warmte van haar jonge hart tussen haar sterke dijen gloeien terwijl zij schrijlings op hem zat. Die warmte werd verlangen, werd hitte, wond hem op. Het tintelde in zijn borst, en hij voelde dat hij nog steeds een erectie had toen hij door tientallen tedere, gretig strelende vrouwenhanden werd opgetild en naar de stier gedragen. De zijkant van de stier ging met piepende scharnieren open en daar werd hij, hevig tegenstribbelend, door de vrouwen in gepropt.  

“Sorry gast, het was daarnet wel effe lekker toch?. Vind je mij nou niet net zo goddelijk als zij?”

Met die woorden sloot Ivana gehaast het deurtje. Nu lag hij in benauwde, stikdonkere duisternis. Hij had allang geen erectie meer en de gedachte aan de vrouwen was als een vreemd monster in zijn hoofd. Vanochtend had hij nog veilig onder zijn dekbed met zichzelf gespeeld terwijl hij aan Esperanza dacht. Waarschijnlijk droomde hij nog steeds, dacht hij. Ja, dit moest wel een nachtmerrie zijn, een of andere bizarre, lucide droom. Hij zou zo wel thuis in zijn slaapkamer wakker worden omdat hij nodig moest plassen, dacht hij. Wacht eens, zou hij misschien zelfs nu al wakker kunnen worden als hij in zijn bed probeerde te plassen? Zou dat werken? Ten einde raad liet hij zijn urine lopen en inderdaad voelde hij direct een weldadige warmte onder zich, alsof zijn dekbed en lakens verzadigd waren geraakt met lauwe donkergele plekken.
Maar Patrick werd niet meer wakker in zijn eigen bed. Hij lag opgesloten in het beeld en hoorde gedempt het gejoel van vrouwenstemmen. De van buiten glad gepolijste stier was van binnen ruw en onafgewerkt, het scherpe metaal schaafde zijn knieën open en sneed wondjes in het vlees van zijn geslachtsdelen. Hij hapte snakkend naar de allerlaatste zuurstof in het beeld en toen de zwarte duisternis voor zijn ogen rood kleurde, begreep hij dat Ivana de afsluiter had opengedraaid. Naar eucalyptusolie ruikende stoom spoot sissend door de kont van de stier naar binnen en de huid van Patricks billen barste blarentrekkend open. De teelballen van de stier glansden van de hitte en de adem van het beest begon naar in urine gekookt vlees te stinken. “Esperanza?” krijste Patrick. “Esperanza! Ik aanbid jou!” Maar de gniffelende vrouwen verstonden hem niet meer want zijn wanhopige stem klonk alleen maar als een grappig vervormd geloei uit de muil van de stier.
Patrick voelde dat hij langzaam werd ontveld als een tomaat en maakte nog half bewust mee dat zijn testikels werden gekookt in hun eigen vocht. Maar het ergste was dat hij zich, vlak voordat hij stierf, realiseerde dat Esperanza waarschijnlijk helemaal niets meer van zijn laatste aanbidding had gehoord.

Ivana zat op de sokkel van het beeld en zette een fles rode wijn aan haar mond. Ze luisterde naar het wegstervende geloei dat uit de stier kwam. “Hey Patrick, cool man” mompelde ze in zichzelf. “What the fuck…je hele leven was toch al een stomme tragedie. Nou wees blij, dan is dit je apo… apotheose.” Ze hief de fles groetend in de richting van de stier. “Aanbid je Godin Patrick, aanbid me moeder maar. Respect man. Voor mij ben je een Held.”  

-/\-

Tekst: (c) luckymanbooks 2016 Afbeelding: John Collier: Priestress of Delphi (1891).  Dit verhaal heb ik geschreven voor de bijeenkomst van EWA Nederland op 26 november. De opdracht was: “Iemand heeft een abonnement bij een schouwburg en bezoekt iedere premiere. De persoon komt daardoor ook bij de voorstelling van Venus terecht. Wat gebeurt er met hem/haar na afloop. Niks? Of zeer veel er tussen in?

Een gedachte over “Elysion”

  1. Een ‘true-to-type’ Luckyman-story, leest als een trein. Er zitten een paar stilistische juweeltjes in (zoals de metafoor van de zondagochtend, heel erg mooi). Er lijkt een parallel te zijn met The Threshold ‘(dralen op Esperanza’s drempel)? Heb nog wat detailopmerkingen, als je wil stuur ik die separaat door.
    Groet, Mhtsk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *