Dwang

Dwang is fascinerend. Mensen doen dingen onder dwang. Ze doen het omdat het moet of omdat er anders dingen gebeuren die ze niet willen. Ze staan middenin de winter op om kwart voor zes, staan een uur in de file en gaan dan 8 uur op een of ander kantoor zitten.  Hoe vrijwillig is dat?

Ik bedenk me dat allemaal als ik vastgesnoerd lig op een bank. Mijn enkels zitten aan het meubel vastgesjord, mijn handen zijn zelfs met stalen handboeien op mijn rug vastgezet. En die geboeide handen zijn ook nog vastgemaakt aan een riem om mijn middel.  Ik zit vast en kan helemaal niet meer bewegen. Niet mezelf verzetten.

Mijn Meesteres heeft mij vastgezet. Ik weet niet wat Zij van plan is. Maar wat het ook is: wat kan ik nu daar tegen in brengen? Ik heb een ballgag in mijn mond, ik kan niet praten. Ik ben een kwijlende hond geworden. De Meesteres is een Godin.

Zij komt de kamer binnen en draagt een politie-uniform. Zij zet een videocamera op een statief. Zo word mijn gezicht gefilmd.  Achter mij hoor ik een zoemend geluid. Het klinkt vertrouwd. Het is een kappersgeluid. Zij komt in Haar uniform voor mij staan en laat me een tondeuse zien.

“Slaaf, je ziet er niet uit zo”.

“Ik ga je haar even fatsoeneren”

Ik wil tegensputteren maar ze zet de tondeuse in mijn nek en ik voel de scherpe hardheid van het blad. Dat gevoel maakt een einde aan mijn verzet. Toch drukt ze die niet ruw, maar wel gedecideerd en aandachtig op mijn hoofdhuid. Het is een besef van overgave en machteloosheid dat zij mij wil laten ondergaan. Langzaam beweegt zij de tondeuse over mijn gladde schedel.

Ze stopt even halverwege op mijn hoofd. Ze verwijdert de ballgag.

Zeg: “scheer me kaal, ik onderwerp me, scheer me kaal”

Ik wil me ineens toch nog verzetten. Ik wil niet kaalgeschoren worden. Ik ben bang en wil eigenlijk dat Zij mij in Haar armen neemt. Maar ik heb geen keus. Onderwerping in vrijwilligheid maar soms ook onderwerping in dwang. Met trillende stem zeg ik de woorden na.

“Meesteres, scheer me kaal, ik onderwerp me , scheer me helemaal kaal.”

Ze gaat door waar ze gebleven is. De tondeuze voelt koel en de opwinding van deze totale vernedering, die ook de komende weken nog voor iedereen zichtbaar zal blijven, geeft me een harde erectie. Die stijve stikt echter een snelle en pijnlijke dood in het harde kooitje dat mijn Meesteres bij mij permanent heeft aangebracht.

Ik ervaar zo heel hard en duidelijk wat onderwerping is. Bij elke haal over mijn hoofd met de tondeuse, bij elke seconde dat mijn berustende gezicht met de gelaten uitdrukking wordt gefilmd, voel ik dieper, dieper, dieper wat mijn Meesteres voor mij betekent.

Zonder Haar zou ik gewoonweg niet bestaan.

Om dat te weten, om dat te voelen, word ik door Haar onder dwang kaalgeschoren.

Meesteres,

Liefde

Tekst: Ⓒ luckyman 2015

Foto: Ⓒ Kink-Art 2012

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *