De twee minuten man

Hij stapte opgelucht vanuit de zinderende stoffige hitte van de stad het koele airconditioned hotel binnen. In de lobby was het aangenaam en rustig. Gezellig was misschien wat te veel gezegd, maar in ieder geval was hier op de begane grond alles nog onder controle. Hij liep langs de receptie zonder opgemerkt te worden en langs de ingang van het restaurant zonder dat iemand hem zag. De hele middag was hij bewust bezig geweest om ongezien te zijn, te wandelen zonder zijn schaduw te werpen op het hete asfalt van de straten in de stad. Hij liep stil, zonder te ademen, langs het snuisterijen winkeltje en ging discreet, zonder enig geluid te maken de trap af naar de kapsalon. Hij wist niet echt goed wat hem daar te wachten stond, maar één ding stond wel vast. En dat was dat niemand hem vanmiddag had gezien. Of beter gezegd: dat de mensen die hem toch in het voorbijgaan hadden opgemerkt niet wisten waar hij heen ging en dat op zijn bestemming niemand zou weten waar hij vandaan kwam. Bovendien zou op deze vrije dag niemand hem missen. Dat had de vrouw, die hem dit adres had gegeven, hem op het hart gedrukt. “Zorg dat niemand je ziet. Zorg dat niemand weet wat je gaat doen”, had ze gezegd.

Hij had haar ontmoet in een Libanees restaurant in het centrum van de stad. Het was al snel heel gezellig geworden. Zij was een goedgevormde brunette met haar dat frivool krulde, groene ogen en een knap, fascinerend gezicht. Haar lichaam zat strak in haar blauwe mantelpakje. Toen zij even naar de wc was gegaan, keek hij naar haar wegwandelende ronde kont. Toen zij hem had verteld dat er recent een paar ondergrondse bordelen waren geopend, had hij aandachtig geluisterd. Tot in detail had zij hem verteld hoe die waren georganiseerd en hoe die er keer op keer weer in slaagden de autoriteiten in te palmen.

Hij was haar dankbaar voor al die informatie.  Hij was inmiddels de trap afgelopen en in de onderaardse catacomben kwam hij, precies zoals zij hem had gezegd, bij de ingang van een kapperszaak in het souterrain. Er stonden een paar witte plastic stoeltjes voor de glazen schuifdeur bij de ingang. Het was er benauwd, vochtig en het rook er naar een mengsel van de allergoedkoopste eau de cologne en zurig zweet. Hij stapte naar binnen. In de zaak stonden drie verschrikkelijk mooie vrouwen te niksen.

“Goede middag,” groette hij voorzichtig.

“Goede middag,” antwoordden de vrouwen in koor.

Hij had verwacht dat hij discreet naar een kamertje geleid zou worden, dat de vrouwen direct zouden begrijpen wat hij kwam doen. Hij had verwacht dat hij dan even zou moeten wachten tot er een prachtige exotische prinses bij hem geroepen zou worden. Hij dacht dat men hem zo snel mogelijk uit het zicht, achter een of ander gordijn, zou willen laten verdwijnen. Want zelfs hier, in deze slecht verlichte ondergrondse zaak, voelde hij zich nog steeds kwetsbaar en zichtbaar.

“Eerst betalen. Eerst betalen, dan verder komen”.

“Goed, hoeveel moet..”

“Hoeveel heb je bij je?”

Hij begon te tellen hoeveel geld hij in zijn portemonnee had, maar kon door de zenuwen de verschillende briefjes niet uit elkaar houden. Hij wilde overnieuw beginnen met tellen..

“Laat eens kijken. Geef je portemonnee eens”.

Hij schrok. Ineens voelde het niet meer goed.  Hij wilde eigenlijk wel weer weg, terug naar zijn eigen hotel.

“OOgggghhhhhh Shit!”

Onverwacht kreeg hij vanuit het niets een bijtend goedje in zijn ogen gespoten. Verblind wilde hij vluchten en hij rende in de richting waar hij de deur vermoedde. Hij struikelde over een van de plastic stoelen, viel hard tegen de grond. De vrouwen wierpen zich op hem, trokken een kap over zijn hoofd. Binnen in die kap rook hij een prikkelende, bedwelmende geur.

Hoe lang hij buiten westen was geweest, wist hij niet, maar toen hij weer bij zijn positieven kwam, was hij naakt. Hij hoorde nog net hoe handboeien achter zijn rug werden vastgeklikt. Toen hij overeind werd gesleurd, merkte hij dat zijn enkels aan elkaar waren vastgemaakt met een zware ketting. Zo werd hij geblindeerd en geboeid door een lange gang geleid. Zijn zachte, naakte voetzolen voelden grove granieten tegels. De rinkelende ketting sleepte over de grond. Het was kil en het besef naakt te zijn gaf hem kippenvel. In de verte hoorde hij een aanzwellend geroezemoes van vrouwenstemmen. Hij voelde hoe hij op een andere vloer stapte, een vloer van ruw afgewerkt cement. Een bewaakster trok de kap van zijn hoofd.

Hij stond in een grote zaal vol vrouwen uit alle windstreken. Hij werd onder dwang naar een podium geleid door een bewaakster. Zij prikte hem met een scherpe stok in de billen. Zijn ketting rinkelde toen hij voetje voor voetje het trapje opliep. Met zijn handen op zijn rug geboeid stond hij rechtop in het licht van een schijnwerper. De zaal was halfdonker. Het geroezemoes van de vrouwen ging gewoon door, maar terwijl hij daar zo naakt stond voor al die verschillende vrouwen kreeg hij een onstuitbare erectie. Als ultieme bevestiging van zijn vernedering priemde zijn piemel recht vooruit als een dunne asperge. Maar niemand scheen op hem te letten, tot iemand achterin de zaal op hem bood. En nadat de veilinghamer was gevallen werd hij van het podium geleid en weggevoerd.

Hij werd naar een kleine, kale kamer gebracht. Hij zag een zwaar houten schandblok staan. Op de gang klonk een hoop chaotische herrie, de deur zwaaide ruw open en een brunette werd onder harde dwang binnengebracht met de handen op de rug geboeid. Haar lange haar stak uit onder de kap die over haar hoofd was getrokken.

Zij verzette zich heftig, schreeuwde, probeerde weg te lopen. Maar door de kap was haar verzet blind en haar verwoede bewegingen ongericht. De bewaaksters konden haar daarom vrij makkelijk naar het schandblok leiden en haar daarin vastzetten. Vreemd genoeg gingen alle bewaaksters daarna ineens weg. Hij hoorde hun galmende voetstappen verdwijnen in de lange gang.

De vrouw in het blok was nu met hem alleen en stond met de kap over haar hoofd in een vermoeiende, vernederende houding. Haar benen en ronde billen trilden.

“Je wordt eerst gemist, daarna vermist”, zei ze ineens vanonder haar kap. Daarna zoeken ze je een tijdje, tot je wordt vergeten. Het geeft niet. Want hier vergeten ze je niet. Weet je, deze markt bestaat al 1800 jaar. Niemand heeft hem tot nu toe ontdekt omdat hij door vrouwen wordt gerund. Je wordt net zolang vergeten tot je niet meer wordt gemist. Daar is het hele systeem op gebaseerd. Op vergeten”

life__s_remaining_pleasure_by_alt_images
Life´s remaining pleasure by Suffering4Art

Haar woorden hadden een andere uitwerking op hem dan zij bedoelde. Het zien van haar vernedering had hem ineens verschrikkelijk opgewonden. Hij had weer een erectie gekregen en hoewel hij doodsbang was dat de bewaaksters terug zouden komen, won zijn geilheid het van zijn verstand. Hij was naar haar toe geschuifeld, rinkelend met zijn enkelketting. Hij stond voor haar en ging met zijn pik langs de mondopening van haar kap. Hij had zijn rode eikel in haar mond gestopt en tot zijn verbazing had zij er met overgave aan gelikt en gezogen. Voor hij het wist, had hij al zijn klonterige zaad in haar mond gespoten en hij stond versteld dat zij haar best deed het sliertige vocht allemaal in haar mond te houden, te proeven, in te slikken. Hij had haar dankbaar gevraagd hoe zij heette. Net toen hij dacht dat zij hem dat wilde vertellen, kwam een bewaakster terug.

Zij had een klapstoeltje en een ijsemmer in haar hand. Vlak achter haar kwamen twee andere bewaaksters aanzetten met klapstoeltjes, flesjes bier en sigaretten. Ze gingen gezellig keuvelend op de stoeltjes zitten, legden stapeltjes dollars op de grond en wezen lachend naar de brunette in het blok.

“Zo, waren jullie al begonnen?” Het groepje schaterde het uit. “We gaan zo spelen”, zei de bewaakster. “De regels zijn simpel. Jij moet deze slavin neuken. Je krijgt daarvoor twee minuten op deze kookwekker. Twee minuten omdat veel mannen het toch niet langer uithouden, dus die grens is niet door ons maar door jullie nutteloze mannen zelf bepaald”. De vrouwen sloegen dubbel van het lachen. “Als het je lukt om haar binnen twee minuten te neuken en zelf klaar te komen, mag je het morgen nog eens proberen. Als het niet lukt, zetten we jou in het blok, net als je voorgangers. En dan mag zij jouw waardeloze ballen bij die van de anderen in de ijsemmer doen. Nou wat zeg je ervan? Kunnen we de kookwekker zetten?”

Ze trok de kap van het hoofd van de slavin. Hij herkende haar direct. Het was de brunette die hij in het Libanese restaurant had ontmoet. De vrouw die hem hiernaartoe had gelokt.

“Nou jochie”, zei ze vrolijk in het schandblok. “Kom maar op. Of heb je niet zo’n zin meer?”

–/\–

Tekst: Ⓒ luckyman 2015

Foto: Ⓒ suffering4art.com 2012

Dit verhaal is geplaatst in het zomernummer #279 van MassaD, Nederlands oudste bdsm lifestyle magazine!

 

thewa200thumb.65

Een gedachte over “De twee minuten man”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *