De Castratiepraktijk

De Castratrix sluit de deur en draait hem op slot. Daarna loopt ze naar de spiegel en kijkt een tijdje naar zichzelf.  Het bevalt haar wel, wat zij in de spiegel ziet. Ze loopt naar een klein kastje en haalt er een fles Wodka uit. Dan trekt ze een stoel bij en gaat voor mij zitten. Ze schenkt een glas in en kijkt mij aan. Ik kijk in haar oranjebruine ogen. Ik zie niet wat zij denkt. Ik heb geen grip op haar. Zij drinkt haar glas zwijgend leeg. Ik zie hoe zij verandert. Mijn angst komt weer terug. Hoe ik hier ben terechtgekomen is een lang verhaal. Het begint in de volle wachtkamer van mijn huisarts……….

Want druk is het zeker geworden in de wachtkamers van artsen en specialisten. Ze zitten eigenlijk voortdurend vol. De gezondheidszorg kreunt onder de last van recente beleidswijzigingen en veranderingen in het vergoedingenstelsel. Ik merk dat als ik een afspraak probeer te maken vanwege aanhoudende pijn en klachten, veroorzaakt door mijn kuisheidskooitje. Mijn balzak is rauw en bloederig aan de randen en ik heb blaren. Ik kan geen ondergoed meer aan, fietsen is er ook niet meer bij. Bukken doe ik door voorzichtig door de knieën te zakken. Toch ben ik al jaren geleden door mijn Meesteres gekooid. Ik heb twee jaar geleden voor het laatst zaad afgestaan voor een regulier onderzoek. De jonge arts, een mooie vrouw met ronde borsten en zachte groene ogen staart mij vriendelijk aan.

“Ik heb van je Meesteres gehoord dat je klachten hebt”. “Ja dat klopt”, antwoord ik. “Zij zegt dat ik een ander kooitje moet hebben΅.

“Laat eens kijken, wat voor kooitje heb je nu?” De arts pakt mijn gekooide ballen beet. Het doet pijn en ik schaam mij vanwege al dit gedoe over mijn kleine ongemak. Wat heb ik toch gezeurd! Elke man is tegenwoordig toch gekooid? Er is voor elke man wel een passende kooi op de markt. En daar is een hele zorgindustrie van kooiproducenten, kooireparateurs en kuisheidsconsulentes omheen gebouwd.

De arts laat mijn balletjes los. “Ja ik zie het, dit goedkope standaardkooitje heeft een ring die achter de ballen klemt. Die ring heeft een scherpe plastic rand. Als de spanning op de ring vergroot wordt omdat de ballen zich bijvoorbeeld willen terugtrekken als het koud is, dan snijdt die ring in de huid. Dat kan ook gebeuren als je een erectie hebt. Dan duwt de erectie de kooi naar voren en snijdt de ring in je ballen. Omdat tijdens opwinding de balzak zich ook wat samentrekt, is het effect van een erectie eigenlijk dubbel en ook veel pijnlijker. Maar je hebt dat zelf in de hand. Kortom, het ligt ook aan jou, niet alleen aan het kooitje. Ik begrijp eigenlijk niet waarom je na al die jaren bij je Meesteres blijkbaar nog steeds zomaar erecties hebt. Heeft Zij je dat dan nog steeds niet afgeleerd? Nou ja, laten we eerst maar eens je balzak inspecteren.”

De arts verwijdert het kooitje en ik krijg onmiddellijk een volle erectie. Hoofdschuddend ontsmet zij mijn wondjes. “Dit gaat hem niet worden zo”, mompelt ze en wrijft diep in gedachten en verlangens verzonken zachtjes wat ontsmettingsmiddel over mijn balzak. Wat bijt dat! En wat een lijden om niet te mogen, niet te kunnen ejaculeren……

Het wordt nu plechtig stil in de praktijkruimte. Zij is gaan zitten en zij schrijft. Haar groene ogen volgen de kringetjes die haar pen op het papier tekent. Het wordt een handgeschreven briefje, weliswaar in gewone taal, maar toch in het geheimschrift dat artsen onder elkaar hebben afgesproken in hun disputen. Ik heb vroeger op school veel gespiekt en kan deze vaardigheid nu goed gebruiken. Ik lees op zijn kop mee. Volgens mij staat er:

Patient: slaaf van Meesteres  ▉▉▉▉▉▉▉▉

Geslacht: Ongecastreerde man

Specialist: Kuisheidsconsulente

Geachte collega, Hierbij verwijs ik bovengenoemde patiënt in verband met klachten van wond- en blaarvorming (drukblaar) aan de huid van het scrotum (rand aan achterkant). Vermoedelijk symptoom van abrasie door de plastic bevestigingsring van kuisheidskooitje CB6000s (Advanced Series.)

Vermoeden van spontane erecties. Graag bevestiging van diagnose en advies alsmede inzetten behandelingstraject. Meesteres van patiënt ingelicht.

Anamnese

Patiënt leidt een actief en drukbezet leven als slaaf van Meesteres ▉▉▉▉▉▉▉▉ Patiënt geeft aan dat hij al drie jaar permanent gekooid is. Twee jaar geleden bij routineonderzoek sperma afgestaan dm.v. electro-ejaculatie zonder bijzonderheden. Al geruime tijd, patient geeft aan enkele maanden, pijn en irritatie onder bevestigingsring kooitje. Af en toe ontsmet patiënt de wondjes zelf. Patiënt geeft aan dat probleem ernstiger wordt. Voelt zich koortsig. Op voorspraak van zijn Meesteres op mijn spreekuur verschenen. Vermoeden dat wondjes en drukblaren mede ontstaan door frequente niet-geautoriseerde erecties.

Lichamelijk onderzoek

Lichamelijk onderzoek laat een algemeen gezonde mannelijke slaaf zien. Afgezien van de normale gebruikssporen zoals enkele diepe brandmerken en striemen geen bijzondere kenmerken.  Zeer diep, recent brandmerk reeds gezien en geneest goed. Patiënt lichamelijk onderzocht. Na verwijdering kooitje wondjes ontsmet. Patiënt reageert met erectie op aanraking. Hiervan rapport opgemaakt.

Aanvullend onderzoek:

Laboratorium: waardebepaling testosteron Verdere diagnose: Verhoor t.b.v. achterhalen oorzaak niet-geautoriseerde erecties

Symptoom bestrijdingOverweeg afspraak met kooiproducent voor maatwerk kooi

De volgende dag sta ik met het verwijsbriefje van de huisarts voor een statig pand aan een oude singel. Ik bel aan, ik druk op het koperen belknopje. De deur wordt automatisch zoemend opengetrokken. Er is een gang met zwart-witte marmeren vloertegels. Ik ga een trap op. Het ruikt er naar iets ontsmettends. Iets waarmee je met water en zeep hardnekkige ongerechtigheden verwijdert uit werkkleding.

Ik zit weer in een wachtkamer. Ik heb nog steeds pijn. Ik probeer in verschillende houdingen zo pijnloos mogelijk te gaan zitten. Ik ben zenuwachtig. Hoe zou deze specialiste zijn? En hoe zou zij mijn situatie inschatten? Er liggen wat tijdschriften in een rieten mand. Een beeldschone vrouw zwaait de deur open. Zij is lang, blond en heeft een duur geruit mantelpakje aan met een prikkelend strak, kort rokje. Ik kijk naar die benen. Mijn bonkend hart dreunt onregelmatig ergens tussen borst en keel.

“Kom maar mee”.

Zij gaat hoog op een lederen draaistoel zitten die achter een hardhouten bureau staat. Het bureau staat op een soort van verhoging, een podium bijna. Vandaar af kijkt zij op mij neer. Voor mij staat een simpel hard stoeltje klaar. Ik kijk naar de grond.

“Weet je nog waarom je Meesteres je gekooid heeft?”

Die vraag brengt alles weer terug. Ik vertel haar hoe mijn Meesteres mij uitkoos, mij aanwees als haar slaaf toen Zij mij ontmoette. Hoe ik mij aan haar wilde onderwerpen.  Hoe Zij mij daarbij hielp met een kooitje. Het kooitje maakte mij sterk en zorgde ervoor dat ik al mijn energie kon gebruiken om Haar te dienen, niet langer om mijzelf te bevredigen.

Maar nu voldoet het kooitje niet meer. Ik heb pijn en wondjes. Die hinderen mij in mijn bewegingen, maken het lastig mijn Meesteres te dienen. Ik moet ook opbiechten dat ik ’s nachts erecties heb die ik niet kan beheersen. En dat ik daarna niet meer kan slapen omdat ik dan opgewonden ben en behoefte heb aan seks met verschillende vrouwen.

“Weet je waarom je nog steeds niet gecastreerd bent?”

Dat is het. De ultieme straf. De ultieme vernedering.  Ik ben zo van mijn stuk dat ik alleen nog maar kan uitbrengen: “ik onderwerp me”. Ik wacht trillend mijn vonnis af.

“Ik zal je dat vertellen. Jouw Meesteres geeft om je. Zij is blij met de worsteling die je met jezelf hebt. Door die strijd laat jij Haar zien wat jij ervoor over heeft om Haar dienaar te zijn. Zij is tevreden dat je pijn hebt door de wondjes aan je ballen, want het is een les voor je. Erectie is lust en lust is pijn voor jou op dit moment. Je kunt natuurlijk achteraf spijt hebben van een erectie of een ontrouwe gedachte, maar je Meesteres heeft niets aan jouw spijt. Wel aan jouw pijn, want pijn is altijd eerlijk en laat geen ruimte voor spijt. De pijn zal er altijd zijn, zolang je erecties blijft houden.

We gaan een andere kooi voor je maken die je beter past, afgestemd op de afmetingen van je geslachtsdelen. De kooi zal permanent aangebracht worden door een specialiste. Er zijn namelijk geen sleutels. De sluiting wordt door haar dichtgesoldeerd. Je zult leven met de kooi, maar dat betekent ook dat je, zonder ooit nog seks te hebben gehad, zult sterven met de kooi om je ballen. Je zult nooit van de zijde van je Meesteres wijken, zolang zij jou liefheeft.

Ik zal je voor de zekerheid ook aan de enkels laten ketenen. Je Meesteres heeft mij dat gevraagd. Dit doen we hier per direct en ook dat zal permanent zijn. Ik zal klinknagels door de ogen van je enkelboeien laten slaan en die boeien verbinden met een ijzeren ketting van 30 centimeter. Als je bereid bent om geboeid te leven en te sterven, sta dan op en kniel met je gezicht naar de muur.”

Ik kniel met mijn gezicht naar de muur, niet in staat me te verzetten tegen haar stem. Zij spreekt namens mijn Meesteres. De kuisheidsconsulente roept haar assistente erbij. Een jonge roodharige vrouw met een Oosteuropese tongval. Zij komt binnen met de enkelboeien en de rinkelende verbindingsketting in haar handen. Ik kijk achterom en zie dat zij twee gouden ringen aan de vingers van haar rechterhand heeft. Ze heeft sproeten in haar gezicht en in haar hals. Ze draagt een witte bloes en een donkergrijze rok. En de sproeten lopen door tot in haar bloes.

De stalen enkelboeien zijn groter en zwaarder dan ik had gevreesd. De assistente drukt de boei stevig dicht en ik voel de zachte warme huid aan de binnenkant van haar vingers. Zij klemt haar hand om mijn naakte enkel. De boei is koud en haar hand is warm. De boei warmt langzaam op. Zij plaatst een klinknagel in het oog van de boei en tikt hem aandachtig dicht. De klinknagel vervormt en zo zit de boei hermetisch dichtgeslagen. Het gevoel van de warme hand van de roodharige, de inmiddels lauwe boei, het geluid van het tikkende hamertje, het strakke gevoel van de permanente stalen boei en het besef van de onomkeerbaar vervormde klinknagel brengen mij in extase. Het is ook de aandacht waarmee de mooie jonge vrouw mij behandelt. Ik krijg er een heel harde erectie en een enorm gezwollen eikel van in mijn kooi. Maar nu heb ik pijn zonder spijt. Mijn strijd is gestreden.  Nadat de andere boei op dezelfde manier is gesloten, schrijdt de jonge assistente magistraal op haar lange benen weg. De consulente opent zonder een woord te zeggen de deur en ik begrijp dat ik weg moet. Maar ineens drukt ze mij in de deuropening tegen zich aan. Ze streelt mij zachtjes in mijn nek. Ze fluister me geil in mijn oor:

“Voel de pijn, voel je pijn voor je Meesteres”

Ik ruik weer de lucht van het intense reinigingsmiddel op de gang. Ik wankel, val half door de deur naar buiten, de stoep af. Ik staar naar het plantsoen. De fontein spuit schuimend, helderwit water. Ik schuifel op platte schoenen, voetje voor voetje om niet over de ketting tussen mijn enkels te vallen, richting huis. De mensen kijken mij verbaasd aan, wijken terug, wijzen naar me. Ik ben warm geworden, gelukkig, ik zit vol energie.

Thuis schuifel ik in mijn enkelboeien naar mijn Meesteres. Ze zit achter haar bureau. Vanachter dat bureau bestuurt ze haar wereld. En bestuurt ze mij. Er lijkt iets niet in orde. Ze kijkt nauwelijks naar mijn nieuwe enkelboeien, maar zwaait direct met een klein papiertje. “Dit document…….”. Ze zwijgt. Ze begint opnieuw. “Dit document van de huisarts en de kuisheidsconsulente zegt dat jij voortdurend erecties hebt waar ik niks van weet”. Beschuldiging. Ik voel de lucht uit mijn borstkas weglopen en het bloed zakt uit mijn hoofd. Dit is het einde van de wereld. Op dat moment gaat haar telefoon. Zij laat mij even alleen. Ik hoor Haar op de gang met iemand praten. “nee joh, die is er mee gestopt……… echt hopeloos die kutslaaf…… ja gewoon elke nacht heeft …….. totaal onbetrouwbaar……. ja, zij castreert best wel goed………….hij moet die teefjes voortaan met rust laten….. nee, ik wil niet dat hij pijn ervan heeft………ik wil hem alleen maar bij me houden………  Iemand huilt op de gang. Het is de Meesteres.

Ik ken Haar. Misschien niet zoals Zij mij kent, maar toch. Ik ken Haar. Elk woord dat ik nu tegen Haar ga zeggen, elk gebaar, elke blik, het zal niets veranderen aan Haar besluit. Niets wat ik kan doen of laten zal haar nog van gedachten doen veranderen. En elk woord van mij zal het uur, waar Zij blijkbaar op doelt, dichterbij brengen.

Ik word wakker na een onrustige nacht. “Bereid je voor.” De stem van mijn Meesteres. “We gaan”.  Zij komt met een mandje aanlopen, met een hondje erin. “Houd Easy even vast”, zegt ze. Easy is het hondje van de Meesteres, een Papillon reutje. Zij is dol op het hondje en besteedt meer tijd aan hem dan aan mij. Het hondje eet zelfs met Haar mee aan tafel. Ik mag soms aan een klein tafeltje in een hoek van de kamer zitten, maar meestal eet ik van een bord op de grond.

We rijden. Zij zwijgt. Ze is gespannen. “En, heb je nog erecties gehad?”, bijt ze me toe. Daarna zwijgt Ze weer. We stoppen bij een kliniek.  Binnen in de wachtkamer zitten drie jonge vrouwen met hun hondjes op schoot. Na een paar minuten komt er een prachtige vrouw aanlopen van een jaar of 25. Ik herken haar. Zij is de assistente van de Kuisheidsconsulente! Maar in deze kliniek is zij Castratrix. Zij schrijdt op haar lange benen door de wachtkamer en begroet de dames een voor een. Daarna neemt zij het woord. Woorden uitgesproken door de prachtigste stem die je je maar kunt inbeelden. Een stem die klinkt als het geluid uit de ronde klankkast van een met liefde gebouwde cello. Warm, natuurlijk en met het soort gezag dat veel Oosteuropese vrouwen uitstralen.

“Vandaag ga ik jullie reutjes castreren”. Zij kijkt even naar mij. Ik zie dat zij even een blik van verstandhouding wisselt met mijn Meesteres. Een vraag die niet was gesteld wordt in de uitwisseling van blikken tussen hen beantwoord. Hiermee is mijn lot, zonder woorden,  vastgesteld. Het is haar duidelijk. Nu gaat ze verder.

“Ik neem de reutjes een voor een mee naar binnen. Ik ga ze verdoven zodat ze er geen pijn van hebben. Ik weet hoeveel jullie om ze geven. Wat ik ga doen is: Ik snijd de huid vlak voor de balzak in met een scalpel. Daarna duw ik het balletje vanaf de buitenzijde naar die opening. Ik snijd dan het vlies, waarin de teelbal zit, een stukje in en de teelbal komt dan vrij te liggen. Ik maak dan de aanhechting van de balzak met de teelbal los, vervolgens zoek ik de zaadstreng en het bloedvat naar de bal en bind die met oplosbaar hechtmateriaal af. Hetzelfde doe ik natuurlijk met de andere teelbal. Als laatste sluit ik de onderhuid met oplosbare hechtingen. Daarna komen de hondjes weer bij uit hun narcoseslaapje en kunnen jullie voorzichtig naar huis. Hebben jullie vragen?”. Er heerst een gespannen, zware stilte. Geen vragen. Het is stil. Behalve mijn hart, dat hoorbaar bonkt.

Een voor een worden de hondjes meegenomen door Castratrix. Maar als alle hondjes zijn meegenomen, komt ze onverwacht terug. Ze ziet er nog hetzelfde uit. Maar toch is ze ineens anders. Ze lijkt slordiger, slonziger geworden.   “En hij?”, vraagt ze aan mijn Meesteres, terwijl ze haar lange rode haar in een knotje boven op het hoofd bindt. Ze wijst met een hoofdknikje naar mij. Met een haarspeld in haar rechter mondhoek en met haar handen het knotje schikkend vraagt ze: “Wanneer komt hij nu aan de beurt?”

Mijn Meesteres knikt. Ja, ik ben aan de beurt. Castratrix draait om mij heen. Het lijkt of zij mijn angst opsnuift, er geil, gek, opgewonden en bloeddorstig van wordt. Ik voel onderwerping en opwinding. Ik ben licht in het hoofd geworden, dronken en duizelig. Wat doet ze achter mij?  O, te laat! Ratelend klikken snel de handboeien achter mijn rug dicht. Snel en efficiënt. Zo doet ze dat. Wat een vrouw…. hoe ze deint en uitdagend en genietend en steeds dieper verzonken in haar eigen wereld haar dodelijke heupen wiegt….

Zij maakt het hangslotje open en trekt langzaam het kooitje van mijn pik, Ze trilt van opwinding. Ze verwijdert voorzichtig de ring die achter mijn ballen zit en voor het eerst in tijden ben ik even vrij. Bijna ongemerkt raakt haar hand terloops een vrij stukje huid van de roze balzak. O die aanraking! Jaren zonder aanraking. Jaren opgesloten in een harde kooi! Eerst blijft mijn pik net zo klein als de kleine bedompte ruimte waar hij jaren in opgesloten heeft gezeten. Maar langzaam, heel langzaam komt het besef van gevoel terug in cellen, de drang om te groeien ontwaakt in het oude weefsel dat veel te lang in elkaar was geperst in een veel te kleine ruimte. Mijn pik is lui wakker geworden en rekt zich tergend langzaam uit. Geeuwend en zwalkend van de slaap, voeden de uitgehongerde zwellichaampjes zich gulzig met hun eerste maaltijd: mijn warme bloed. Ik voel een onstuitbare erectie opkomen.

Castratrix staat nog steeds voor mij. Ze is roodharig, mooi en jong, ze lijkt zo onschuldig . Is dit de beul die mijn behandeling zal uitvoeren? Zij lijkt onder invloed, ademt zwaar, lijkt in een of andere roes. Haar adem verstikt mij, steekt mij aan, maakt me licht in mijn hoofd. Ik kom in een zelfde roes.

Zij drukt zich opdringerig tegen mij aan. Ik geniet van haar warmte. Zij ruikt naar bloemen. En naar zoet bloed. Haar nabijheid bedwelmt, verdooft me. Ik laat haar toe. Zij neemt mij over. Zachtjes, zachtjes, geleidelijk en voorzichtig streelt haar hand mijn ballen. Ze drukt ze licht omhoog. Ze weegt ze. Zo oordeelt ze over mij, zo schat zij in wat ik waard ben. Ze knijpt ze zachtjes samen, kneedt ze liefdevol, kijkt goedkeurend naar de blauwe aderen die aangeven dat ze leven. Ze wachten na al die jaren op een ontlading. Ik voel de gouden ringen aan haar vingers over mijn huid glijden. Maar dan stopt de zachte streling abrupt. De onderzoekende bewegingen van haar vingers zijn verstrakt, gaan nog een of twee keer over hetzelfde stukje huid. “Hé, je hebt eelt op je ballen! Weet je wat dat betekent?” Ik geef geen antwoord. De vraag blijft hangen op het antwoord.

Ze zit nog in haar roes, ze is wild, gek, tot alles in staat. Ze schiet zomaar, zonder aanleiding in de lach. Dan zegt ze: “Weet je wat? Sluit je ogen. Doe je ogen dicht. Wat er ook gebeurt, niet kijken. Vooral niet kijken”.

Ik gehoorzaam. Ze trekt een kap over mijn hoofd. Het is benauwd. Maar ik ben rustig. Ik wacht rustig, omdat mijn Meesteres dit allemaal zo wil. Zij pakt mijn ballen heel handig beet en trekt ze naar beneden. Ik voel hoe zij de huid van de balzak oprekt. Zij leidt mij zo achter zich aan. De Castratrix trekt mij kalm en zonder geweld aan mijn ballen met zich mee. Zij heeft een heel natuurlijke, ontspannen manier om ballen te pakken. Zij weet hoe ze een man rustig houdt door zijn ballen op een bepaalde manier tussen de vingers te houden. Ik volg haar dan ook zonder verzet, ik voel de koude tegels onder mijn blote voeten, vijftien stappen lang. Daarna sta ik stil op warm tapijt. We zijn dus blijkbaar  naar een ander vertrek gelopen. En ik ben al helemaal hard. Ik voel de kracht in de schacht, ik voel mijn ballen in positie draaien in mijn zak. Ik voel het voorvocht zachtjes kruipen en kriebelen. Er kroelt iets in mijn pisbuis. Ik ben trots op mijn kracht. Ik voel me een man. Ik waan me sterk. Ik wil neuken. Met mijn priemende erectie sta ik geblinddoekt rechtop. Het lijkt alsof er meerdere vrouwen zijn. Ik hoor gedempte stemmen, door de kap over mijn hoofd klinkt alles bedompt.

“Nee, niet te geloven.”

“Kijk nou”

“Wat een raar dun piemeltje.”

“Hij wijst ook nog krom naar boven.”

“Echt zielig.”

“Het lijkt wel een hondenlulletje.”

“Wat een stom paars dopje staat erop, is dat een kurk of zo?”

“Een asperge met een minipaprikaatje als hoedje”

“Jakkes, echt een slavenpiemeltje”

“Waar zitten zijn balletjes, ik zie ze niet”

“Ach, het kereltje is geil, jammer dan, hahaha”.

“Laat hem lekker zo rondlopen, die balletjes mag hij houden hahaha”

“Ja, daar kan hij toch niets mee”

“Ziet er wel een beetje viezig uit zo, getver”.

De vrouwen proesten het uit. Ik had het kunnen weten. Niets wekt meer medelijden en lachlust op dan een geboeide, geile slaaf. De vrouwen kijken hoofdschuddend naar mijn erectie. Het rare dunne piemeltje dat licht naar boven gekromd is als van een dier, een hondje. En daarbovenop het paarse topje met dat ene druppeltje helder voorvocht. De geilheid van een onderdanige. Een erectie die de lachlust opwekt. Geen enkele vrouw zal zich nog door dit nietige slavenapparaatje laten penetreren. Of het zou een slavin moeten zijn die in opdracht van haar Meester heel diep vernederd moet worden. Met tranen in de ogen en met mijn machteloze gebalde vuisten in de stalen boeien gesloten onderga ik de diepste vernederingen. Vernederd door de vrouwen die ik bewonder. Verafgood. Vrouwen die ik wanhopig lief wil hebben, waarvan ik de warme schoot aanbid. Vrouwen met stemmen als Godinnen.

Maar Castratrix is er alleen maar nog geiliger en roziger van geworden. Ze rijdt met haar gewelfde buik tegen mij aan. Maar mijn erectie is al ingezakt. Was deze hele exercitie dan alleen maar een test? Dan is de behandeling is geslaagd. Niets is zo bevrijdend als vernedering. Periodieke vernedering zal me goed doen. Ik zie ergens wel uit naar de volgende sessie. Maar zover is het nog lang niet.

Eerst zal Castratrix mij nog mijn laatste kooitje aanmeten. Dat gaat ze doen tijdens de eerste ochtenderectie als de zon opkomt. Het wordt een speciaal moment want het betekent weliswaar dat zij mij niet gaat castreren; aan de andere kant zal dit mijn laatste kooitje zijn. Zij zal het vast solderen. Dat houdt dus in dat ik nooit meer seks zal hebben en tot mijn dood gekooid zal blijven. Mijn lust zal nooit doven, maar ook nooit bevredigd worden.  Dat stond eigenlijk allemaal op het verwijsbriefje.

Mijn Meesteres zal mij hiervoor bij Castratrix achterlaten. Ik ga de nacht in eenzaamheid geboeid doorbrengen op het bed in dezelfde behandelkamer waar zij vanmiddag nog een paar reutjes heeft gecastreerd. Vlak voor zonsopgang zal Castratrix mij wakker maken.

Meesteres en de vrouwen nemen hun hondjes weer mee en nemen afscheid van Castratrix. Zij sluit de deur. Daarna loopt ze naar de spiegel en kijkt naar zichzelf. Ze haalt een borst uit haar blouse. Gewoon, omdat zij dat fijn vindt. Ze kneedt haar borst zoals ze mijn ballen kneedde, alleen zijn haar borsten natuurlijke vele malen groter. Zij heeft er allebei haar handen voor nodig. Het bevalt haar wel, wat zij in de spiegel ziet. Ze glimlacht en fluistert toonloos tegen zichzelf: “Budu vykastrovat.”  Haar stille, melancholieke glimlach bij het uitspreken van deze woorden doet haar schoonheid schitteren. Door die lach verschijnen kleine, fijne lijntjes aan weerszijden van haar mond. Het lijkt even op verdriet. Hierna loopt ze naar een klein kastje en haalt er een fles Wodka uit. Ze trekt een stoel bij en gaat voor mij zitten. Ze schenkt een glas in en kijkt mij aan. Ik kijk in haar oranjebruine ogen. Ik zie niet wat zij denkt. Ik weet niet wat zij voelt. Ik heb geen grip op haar. Zij drinkt haar glas zwijgend leeg. Ik zie hoe zij verandert. De angst komt weer terug. Wat mij te wachten staat, is niet op het verwijsbriefje vermeld.

 

luckyman ©2015

Verkorte en aangepaste versie van het vervolgverhaal “Het Verwijsbriefje”, eerder geplaatst op The Kinky Web.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *