Als Chocola

Dit verhaal is het tweede deel van: De Witte Japon. In deel 1 is Lukas in de ban geraakt van een mysterieuze vrouw die een ontsnapte moordenares blijkt te zijn. Terwijl hij op zijn werk was heeft zij de bruidsjapon van zijn ex, Mieke, gestolen. Vlak voor sluitingstijd is zij nu samen met Lukas naar het tankstation gereden waar Mieke werkt. 

—————————————————————————

Deel 2: Als Chocola

‘Chocola,’ dacht Mieke.  Ja, het was als chocola geweest. Ze keek naar het bloed dat tegen de muur van de toiletruimte was gespat. Het droop dun op de vloer en stolde stroperig in de voegen tussen de witte tegels. Het zat overal en had zelfs de blaadjes van de witte rozen rood gekleurd. Toch had in het begin alles nog heel gewoon geleken. Er was alleen maar een oude auto aan de zijkant van het tankstation gestopt, vlak nadat Marja als laatste klant het winkeltje van het tankstation had verlaten.

-/\-

“Hé Marja, voordat je weggaat: we hebben weer doosjes chocola in de aanbieding: twee voor 7,95,” riep Mieke vanachter de kassa naar Marja.  “Nee, we gingen deze maand toch gezonder leven, weet je nog?” lachte Marja. “Tot morgen bij de repetitie van het koor. Doei!”

De automatische deur schoof zoevend achter Marja dicht, terwijl buiten een jonge meid in een bruidsjurk bezig was op bruine laarsjes uit een oude Opel te stappen.

Neuriënd pakte Mieke haar tas in. Ze keek even in een spiegeltje en deed zelfs nog wat lippenstift op voor later die avond. “Nou kind, wat een dag, wat een moei koppie hè….,” zei ze tegen zichzelf. “ Gauw een veegje lippenstift, anders ben ik dadelijk weer zo flets bij Joost… Ze keek naar buiten, naar de oude Opel. ”Nou die zijn mooi te laat, ik doe echt niet meer open voor die ouwe bak,’  dacht ze nog. ‘Pffft, ik word er ook niet jonger op. En die schat van een Joost ook niet. Ik wou dat hij vanavond weer eens een keertje ruw met me was, net als vroeger. Daar zou ik nou echt van opkikkeren.’

Precies volgens haar dagelijkse schema wilde ze net de kassa gaan tellen en de wc’s op slot doen toen er op de glazen deur werd gebonsd. “Bent U nog open? Ik moet zo verschrikkelijk plassen,” had een vrouw in een bruidsjurk benauwd naar haar geroepen. Tegelijkertijd had ze zich in het donkere kruis van de zijden japon gegrepen alsof ze het bijna niet op kon houden. “O jee, natuurlijk meid,” had Mieke geantwoord en was op een holletje samen met haar naar de wc’s gelopen. “En nog gefeliciteerd hè,” had ze gul knipogend gezegd. “Zit je man in de au……. “ Hier was haar adem gestokt op dat ene woord: auto. Vanonder het boeket witte rozen had de bruid een groot zwart pistool tevoorschijn getrokken.

“Je hebt mijn japon aan,” stamelde Mieke ontzet.  

“Heel goed,” sprak de bruid. “Jou past-ie toch niet meer. En nu trek je je kleren uit en ga je knielen met je gezicht naar de muur en je handen op je hoofd.” In shock, trillend en ijskoud gehoorzaamde Mieke aan haar stem.

“Lukt het een beetje, met die strakke broek?”

Het zweet brak Mieke uit, ze kreeg de knoop van de sluiting niet door het gaatje. Er stond veel te veel spanning op.

“Je kunt je kleren voortaan beter op de groei kopen,” zei de bruid terwijl ze haar slanke handen parmantig op de elegante heupen legde.

Mieke worstelde ondertussen met de nauwe pijpen van de broek, het werd meer afrollen dan uittrekken.  

“Wow,” zei de bruid toen ze zag dat Miekes buik, verlost van de knellende jeans,  flink uitdijde toen haar broek eindelijk uit was.  “Gaat dat knielen nog wel lukken?” vroeg ze spottend.

Aan Mieke ging deze lichte spot voorbij. Ze hield haar handen als in gebed wanhopig bovenop haar hoofd gevouwen. Voor zich zag ze alleen een grauw groene, wat vlekkerige muur. Tussen haar dijen lag nog wat viezigheid op de grond, kauwgom of zo, verdorie, dat had ze nog willen schoonmaken dacht ze. Vergeleken met de bruid voelde ze zich armoedig en seksloos en ze schaamde zich voor haar lichaam.

Verschrikt voelde ze dat de bruid haar polsen greep en haar een paar handboeien omdeed.  Verbaasd merkte ze dat ze kippenvel kreeg van het ratelende dichtklikken van het slot achter haar rug. Toen ze daarna een por in haar rug kreeg slaakte ze een hoog gilletje en viel voorover met haar gezicht op de grond.  Een straaltje bloed begon uit haar neus te lopen. 

“O mijn god ik bloed. Ik ga dood, ik wil hier weg,” riep Mieke in paniek, terwijl ze wild om zich heen schopte en trapte.

“Je gaat niet dood. Er is niks aan de hand. Je gaat alleen dood als ik dat wil. Je moet stilliggen, hoor je? Lig stil!” De bruid snoerde gedecideerd Miekes enkels aan elkaar vast met de ceintuur van haar eigen broek.  Zo werd haar verzet in de sterke leren lussen van de riem gesmoord en eindelijk kwam ze tot rust. Ze lag stil op de grond en luisterde.

“Je bent heel mooi als je bang bent, wist je dat?,” zei de bruid . “Zou je je niet eens een keertje echt supermooi willen voelen? Voor mij bijvoorbeeld? Dat lijkt me zo leuk, om jou eens een extreme make-over te geven! Weet je wat? We beginnen er gelijk mee. Maak je trouwens maar geen zorgen over het geld in de kassa hoor. Dat pak ik later wel als ik klaar met je ben.”

“Genade alsjeblieft,” smeekte Mieke piepend.

“Hoe werkt dat koffieapparaat in het winkeltje?” vroeg de bruid daarentegen.

“Koffieapparaat… Je moet een bekertje pakken en het eronder zetten. Dan maak je de keuze. Ik had hem nog niet uitgezet. Pak maar, geen muntjes nodig,” zei Mieke.

De bruid liep naar het winkeltje en liet Mieke even alleen. “Als ik nu naar buiten zou kunnen schuiven, dan zou iemand me misschien zien,” dacht Mieke. Ze begon naar de deur te hobbelen met de buigende en strekkende bewegingen van een spanrups. Maar nog voor ze daar gekomen was, kwam de bruid alweer terug.

“Lekker, even koffie in mijn pauze. Neem zelf ook even pauze Mieke. Kijk eens wat ik in het winkeltje gevonden heb?” Ze smeet een pak goedkope scheermesjes voor Mieke op de grond.

Mieke trok wit weg en overal voelde ze weer dat kippenvel. De bruid sleurde haar overeind en dwong haar hoofd  omlaag met de woorden:  “Wie geschoren wordt moet stilzitten.”

Mieke zat stil op haar knieën terwijl de bruid rustig haar koffie dronk en op gezellige toon tegen haar begon te praten. “Ik had je japon even nodig want ik ben vanavond met Lukas getrouwd,” zei ze ineens. “Die ken je toch nog wel? Hij zei gelijk ja toen ik mijn pistool tegen zijn ballen hield. Het was zo romantisch!”

“Lukas?” stamelde Mieke.

“Ja. Het is echt een sukkel van jewelste. Maar dat had jij al eerder gemerkt, toch? Had jij hem niet het huis uit gezet? Waarom ook weer?”

“Ik werd gek van zijn gemekker,” zei Mieke eerlijk.

“Ik heb in de gevangenis gezeten,”zei de bruid. “Onder andere wegens moord op mijn ex. Eerst irriteerde hij me en daarna probeerde hij me te stalken. Nu doet hij dat niet meer. Dode kerels leren het snelst. Ons huwelijk was een simpel verhaal dat begon als een sprookje en eindigde als een thriller.” Ze pauzeerde en dacht even na. “Of eigenlijk andersom. Wist jij dat veel sprookjes een gewelddadige erotische lading hebben? O ja, over dat gemekker gesproken… ik zou nog een schaap scheren.”

Ze pakte een schaar en begon heel rustig in Miekes asblonde haar te knippen.  Haar lokken rolden kriebelend  van haar naakte schouders op de witte tegelvloer. Mieke hoorde een straaltje koud water in het groezelige wastafeltje lopen en zag dat zij daarmee een mesje bevochtigde. Daarna smeerde ze wat Venus scheergel uit het winkeltje op haar hoofd en begon aandachtig en bijna teder de overgebleven borstelige plukjes haar weg te scheren. De schrapende bewegingen van het mesje over haar hoofdhuid en de geur van de scheergel maakten bij Mieke een eigenaardig gevoel los. Wat begon als een lichte tinteling deed diep binnenin haar een warme gloed ontwaken. Die was zalig als gesmolten chocola, warm en troostend. Het was een gloeiend gevoel dat vanuit haar buik langzaam naar haar tenen kroop en haar voetzolen deed krommen, of zij het nu wilde of niet.

Mieke zag dat zij de dop van een viltstift trok en rook de sterke prikkelende lucht van de inkt. Net zo aandachtig als zij haar had geschoren, begon zij grote zwarte letters op Miekes kale hoofd te schrijven.  Het gekriebel van de punt op haar gevoelige hoofdhuid trok vanonder haar schedeldak langs haar ruggengraat tot diep in haar onderbuik. Ze balde haar geboeide handen tot vuisten en sloot haar ogen.  Een trage deining begon zachtjes op de zachtroze stranden in haar schoot te spoelen. Ze hield haar adem even vast en liet het vreemde, troostende gevoel bevrijdend door haar hele lichaam heen en weer golven, tot ze kreunend wegzonk in een zee van lust. Nadat de laatste warme golfjes waren weggeëbd, drukte de moordenares het pistool tegen Miekes achterhoofd.

“Zo Mieke. Dat was heel goed van je. Ben je nu klaar voor je totale make-over?”

-/\-

Ondertussen had Lukas bijna een uur in de auto aan de zijkant van het tankstation gewacht. Hij speelde met de radio, op zoek naar een liedje dat hij leuk vond. Hij vond niets van zijn gading en zocht met een geïrriteerd gezicht alle stations af. Hij dacht aan de slanke handen en de fraaie ronde kont van zijn Dame, de moordenares. Even stak hij zijn hand in zijn broek en frommelde wat aan zijn voorhuid en eikel. Hij verveelde zich eerlijk gezegd dood. Hoewel de moordenares hem had gezegd in de auto op haar te blijven wachten, was hij zo ongeduldig geworden, dat hij toch maar had besloten eens te gaan kijken.

In de toiletruimte zag hij een forse naakte vrouw op haar knieën zitten, met haar billen op haar voeten en haar voetzolen naar achteren. De moordenares hield het pistool tegen haar achterhoofd. Lukas herkende Mieke natuurlijk direct aan de grove handen die strak geboeid op haar rug rustten en aan de zachte kussentjes op haar heupen. Op haar glimmend kaalgeschoren hoofd stond met zwarte letters  “Specimen #1” gekalkt.  “Wat heeft ze een dun nekje zo zonder haar,” was zijn enige concrete gedachte, want verder was zijn hoofd helemaal leeg. Hij voelde zich overbodig en had eigenlijk alleen maar aan de moordenares willen vragen of hij nog iets voor haar moest halen in het winkeltje.

De moordenares had Lukas nog niet gezien. Ze streek juist met de zwarte knaldemper van het pistool over de kwetsbare voetzool van Mieke. Die slaakte een jammerende kreet. “Voel je het Mieke? Ik  druk het pistool hier in, hier in deze holte, en als ik dan afdruk versplinter ik gelijk alle botjes in je voet.” Lukas zag dat Mieke hard begon te huilen.  Vreemd genoeg deed het hem helemaal niets. De moordenares boog zich over Mieke heen en zei zachtjes: “Je bent zo mooi als je bang voor me bent, je bent dan zo prachtig. Je maakt me dan zo geil.”

Ze draaide zich plotseling om. “Lukas, je stoort en dat irriteert me. Ik had je gezegd in de auto te blijven en je hebt niet geluisterd.  Je bent van mij en jij doet wat ik zeg want anders doe ik met je wat ik wil. Wat begrijp je daar nou niet aan, irritante sukkel! Je loopt me achterna als een of andere stomme stalkende hond!”

-/\-

Ja, dacht Mieke, toen alles voorbij was. Het gevoel was als het smelten van chocola geweest, warm en troostend. Maar het meest van alles was haar de kus bijgebleven. Het gevoel van die prachtige bloedrode lippen op haar eigen mond, de tong die zich met de hare had verstrengeld in een wilde, wrede dans. Het gevoel van de nog hete loop van het pistool tegen haar slaap tijdens die hemelse kus. En daarna de smaak van het donkere bloed in het kruis van de witte bruidsjapon. Zij had zich aan de moordenares gegeven en de moordenares had haar gegeven wat ze had beloofd. Ze had zichzelf nog nooit zo mooi gevoeld, niet eerder zo warm, gewild en geil. Het was een werkelijk totale make-over geworden.

De lege bruidsjapon lag voor haar op de grond als een ragfijne zijden cocon waar net een prachtige vlinder uit te voorschijn was gekomen. Ze hoorde de motor van de oude Opel starten. De moordenares had gelijk gehad. Lukas was altijd een slappeling geweest, dacht Mieke. En dat was hij gebleven, tot het laatst. Ze keek nog even misprijzend naar zijn roerloze lichaam naast haar op de witte tegelvloer.

Ja het was als chocola geweest. Smaakte puur niet altijd bitter net zoals die laatste, zoete kus?

(C) luckymanbooks 2016

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *