Space

Kommandant?

Ja, jij bent de Kommandant. Laten we dat scenario spelen. Ik doe wat jij me opdraagt. Je schreeuwt bevelen naar me. Jij speldt een onderscheiding op mijn naakte borst.  Ik bloed onder de speld maar voel geen pijn want ik heb het verdiend en ik ben trots. Mijn pupillen zijn groot en zwart, ik zie hun reflectie in de spiegelende glazen van je zonnebril. Je ontdekt nieuwe werelden in die blik in mijn ogen.

Parachute?

Later. Maar eerst word ik gelanceerd en mijn eigen gewicht verplettert mij. Dan zit ik in een helverlichte capsule. De ruimte daarbuiten is donker, maar in een straal van 1 meter rondom me is het licht. En daar, in die cirkel van licht, sta jij. Jij draait om me heen en mijn vizier volgt je. De werelden draaien onder ons door. De hitte in de capsule stijgt. Ik zie dat je het warm krijgt, je zweet.  In close-up loopt je make-up door. Je haar hangt in warme, natte sliertjes voor je gezicht. Mijn bloed druipt langs de binnenkant van mijn dijen. Daar gloeit het, ik weet niet precies wat je hebt gedaan.

Ik kijk door het kleine ronde raampje naar buiten waar alles donker is. Je gooit bliksemstralen naar me. Ik hoor de klappen van de donder nog wel, maar voel de steek van de flitsen steeds minder. De inslagkraters op mijn huidoppervlak rijgen zich aaneen tot lange richels. Mijn bloed regent uit de hemel en kleurt het water van de manen rood.

Bloed?

Ja, dat moet zo zijn. Je kijkt uitdagend naar het bloed dat uit mijn wonden stroomt.. Je smeert het aan je vingers, veegt het af aan mijn gezicht en stopt het in mijn mond. Ik proef eerst staal, dan ijzer, uiteindelijk roest. Ik ben roodstroperig vel. Ik daag je uit. Mijn bloed vloeit goedkoop, ik kan zo nieuwe druppels voor je maken. Ik vervloek de ingenieurs die mij in dit wrakke ruimteschip, mijn lijf, mijn lichaam, hebben gestopt. Ja, dat was een metafoor voor God, je hoorde me toch vloeken? Als je me mijn bloed hebt laten proeven, moet ik huilen.

Begin? Einde?

Het is nog niet begonnen. Maar het begint met de lancering en het eindigt met de terugkeer uit de ruimte, de val uit de hemel. Daartussenin ontmoeten wij elkaar. En aan het einde hoor jij alleen mijn oorverdovende ademhaling. De littekens op mijn huid vervloeien als de draaiende Rode Vlek op Jupiter.

Dat begrijp ik niet.

Klopt. Je kunt het niet begrijpen omdat je het nog niet gedaan hebt. En het kan niet gebeuren zonder dat jij het doet. Zie het als een nieuwe dag. Het begint met de zonsopgang en eindigt met zonsondergang. Dat is het kader dat jij wilt gaan kleuren met mijn bloed.

“Zullen we dan maar gaan spelen?”

“Ja, laten we gaan spelen.”

–/\–

Ⓒ luckyman 2015

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *