Alle berichten van admin

Deus ex Machina nr 159

Begin dit jaar zat ik op een Afrikaans vliegveld te wachten op mijn vlucht naar huis en typte wat indrukken van de reis op mijn laptop. Uiteindelijk groeiden die impressies uit tot een verhaal over een oorlog die door drie hoofdpersonen op politiek, erotisch en spiritueel niveau wordt uitgevochten.  Ik ben trots en blij dat dit verhaal nu is gepubliceerd in het decembernummer (159) van Deus ex Machina, tijdschrift voor actuele literatuur uit binnen- en buitenland.
Het verhaal heet ‘7×7=´ en is nu te lezen in Deus ex Machina.

De Legende van Kruth

Uit: De Trilogie van Orlac
Deel 3: De Legende van Kruth

De duistere dwerg Orlac is uit zijn kosmische spelonk verjaagd door de ruimtekruisers van de intergalactische confederatie van Kruth. Uitgekotst door het volk van Org en verstoten door zijn geliefde Ovaria doolt hij rond in de wereld die rondom de werelden is. Hij balanceert op de Plat-Aarde, een kleine asteroïde die dreigt te verdwijnen door verbrokkeling. Om in leven te blijven moet Orlac van asteroïde naar asteroïde hoppen of op een komeet zien te komen. Verblind door kosmische straling en verdoofd door achtergrondruis kan hij maar aan een ding denken: wraak nemen op zijn vijanden en er tegelijkertijd voor zorgen dat zijn asteroïde zo hard mogelijk groeit.
Maar helaas: Orlac is gevangengenomen door de Wachters van Zzor en terwijl hij als dwangarbeider hulpstoffen delft in de giftige goudmijnen, broeden zijn aartsvijanden een luguber plan uit. Geleid door de gemene trol Lurck, de Witte Heks Lucretia en de schurk Chuman spelen zij een spel dat nooit gespeeld zou mogen worden. Een spel zo gecompliceerd, met zoveel complexe, in elkaar verwikkelde regels en zoveel perverse en verdorven handelingen, dat tot nu toe geen enkel mens erin is geslaagd het uit te spelen. Sterker nog: het spel is inmiddels al verboden in Singapore! Durf je toch de uitdaging aan? Denk je dat je er klaar voor bent? Reis dan met ons naar de mijnen van de donkere ruimtesteen van Zzor en doe mee. Laten we “De Legende van Kruth” spelen. 

Kijk, zegt Manon. Kijk.
We kijken met zijn vieren eerbiedig in de enorme doos die zij net voorzichtig heeft opengemaakt.
Ziet er mooi uit.
Vooral het plastic.
Ik ga ze eruit halen.
Ja.
Dit is de Asteroïde van Zzor.
Het zijn de puzzelstukjes ervan. Styrofoam, een soort van piepschuim of zo.
Ja.
Orlac moet die asteroide in elkaar zetten denk ik.
Lees het nou eerst.
Ok.
Dit is de handleiding.
Pak het nou gewoon.
Mooi hè,
Ja. Vooral de kaarten.
Dit zijn de kaarten.
22 monsterkaarten en 12 gevechtskaarten.
De tienzijdige dobbelsteen en de zandloper
Lucretia en Lurck zo te zien.
Dit is Chuman.
Gadver.
Laten we spelen.
He, waar is Orlac?
Zit-ie niet in dat zakje?
Zoek m effe, dan l
ees ik verder in de handleiding, goed? lees hier verder

Bezoek aan Venus

Toen begin dit jaar bekend werd dat het stuk “Venus” in het Nieuwe de la Mar opgevoerd zou worden, waren de erotica schrijvers van EWA Nederland direct enthousiast en besloten we er een gezamenlijk uitje van te maken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen verstand van toneel heb en eigenlijk nooit naar voorstellingen ga. Ik ben meer een muziekliefhebber en de laatste keer dat ik in dit theater was, was zelfs in de vorige eeuw. Een paar jaar geleden had ik het boek “Venus in Fur” van Leopold von Sacher-Masoch gelezen en daar is dit toneelstuk ook op gebaseerd. Ik had me daarom erg verheugd op deze voorstelling.

Het stuk begint eigenlijk al zodra we gaan zitten want het doek is open en we kijken naar een rommelige theaterstudio, waar een groene chaise longue een sensueel, vrouwelijk accent vormt, een zetel, een schelp, een troon, een Godin waardig. Vanaf het moment dat Thomas (Jeroen Spitzenberger) het toneel oploopt en gefrustreerd loopt te ijsberen en te mopperen omdat hij geen geschikte actrice kan vinden voor de rol van Vanda in zijn stuk, worden we meegenomen op een herkenbare zoektocht. Waar is hij eigenlijk naar op zoek? Een actrice? Een minnares? Een Godin? De stage presence van Georgina Verbaan als Vanda is verbluffend. Haar typering van een ordinaire actrice zonder cv, met alleen een rommelige sporttas vol props is tegelijk grappig en ontroerend, maar steeds intens.

Ik zit te wachten op het sleutelmoment, het moment dat zij gaat transformeren van een kansloze schoolverlater zonder diploma tot een Godin. Dat speciale moment komt zodra zij haar teksten uit het draaiboek van Thomas zijn toneelstuk begint uit te spreken. Onmiddellijk zit zij in haar dominante rol en het is prachtig om te zien hoe Thomas direkt meeverandert van een ontevreden toneelregisseur in een meegaande, schuchtere man. Geleidelijk wordt duidelijk waar voor mij het stuk om gaat: dat er een Godin zit in elke vrouw, een Godin die zich met name kan manifesteren als zij een man als slaaf heeft. De een kan niet zonder de ander bestaan en beide spelers zijn daarin gelijkwaardig, beide rollen ook. Het machtsspel is om van te smullen, we worden meegenomen in een spel van aantrekking, afstoting, het uit de eigen rol stappen en de aantrekkingskracht van dit spel tussen man en vrouw. Dit stuk gaat niet over seks. Het gaat niet over sm. Het gaat misschien niet eens over liefde. Het is een spel tussen hoogte en diepte, een dans van licht en donker, een spel waarin de onderdanige man niet het willoze speeltje van de vrouw is. Deze man en vrouw ambiëren veel meer, namelijk dat de macht hun gezamenlijke speeltje wordt. De eindscène waarin Vanda zich als de Godin Aphrodite aan Thomas manifesteert is erg sterk en laat ons allemaal verbijsterd achter. Bij de borrel na afloop merk ik pas hoezeer het stuk mij emotioneel en fysiek heeft aangegrepen. Ik heb wel een paar dagen nodig gehad om alles helemaal te verwerken. Een inspirerende toneelvoorstelling, gebaseerd op een prachtig thema. Hulde aan beide spelers!