The White Dress

I have linked this story to Rebel´s Notes Wicked Wednesday meme. It is a translation of a story I wrote in Dutch, called ‘De Witte Japon’ Reader´s advice: this story is longer (2800 words) than most Wicked Wednesday stories.

——————————————————————————–

The White Dress

Wait, what was that? A small irregularity? A minor disruption? A different rhythm maybe?  The more he listened, the louder and more irregular the thumping in his chest became. “I can hear your heartbeat, Luke,” Meryl had often said when they laid exhausted in each other’s arms after sex. But that was then and long ago. Now he was single and listened nervously to the wild pounding of his heart. He put on his shoes and coat and got into his car. He started driving without a plan, without a destination, yet he did have one goal: to stop the maddening thumping in his chest.

At the end of the day he drove through the autumn woods when a dark shadow appeared in a clearing at the edge of the forest. At first he thought of a deer but as it approached he saw that it was the silhouette of a naked woman. She had a beautiful hourglass figure with big round breasts and wide hips. Her long brown hair hung in strands over her face and stuck to her breasts. She was dirty, lumps of mud clinging to her light skin. With her naked, natural beauty she looked like she’d stepped out of a festival film from the sixties. She ran towards him, flagging him down with her arms. Hesitation and fear had him undecided: should he slow down or accelerate?  A horny curiosity got the better of him. He stopped and lowered the car window just a tiny bit. read more here

Als Chocola

Dit verhaal is het tweede deel van: De Witte Japon. In deel 1 is Lukas in de ban geraakt van een mysterieuze vrouw die een ontsnapte moordenares blijkt te zijn. Terwijl hij op zijn werk was heeft zij de bruidsjapon van zijn ex, Mieke, gestolen. Vlak voor sluitingstijd is zij nu samen met Lukas naar het tankstation gereden waar Mieke werkt. 

—————————————————————————

Deel 2: Als Chocola

‘Chocola,’ dacht Mieke.  Ja, het was als chocola geweest. Ze keek naar het bloed dat tegen de muur van de toiletruimte was gespat. Het droop dun op de vloer en stolde stroperig in de voegen tussen de witte tegels. Het zat overal en had zelfs de blaadjes van de witte rozen rood gekleurd. Toch had in het begin alles nog heel gewoon geleken. Er was alleen maar een oude auto aan de zijkant van het tankstation gestopt, vlak nadat Marja als laatste klant het winkeltje van het tankstation had verlaten.

-/\-

“Hé Marja, voordat je weggaat: we hebben weer doosjes chocola in de aanbieding: twee voor 7,95,” riep Mieke vanachter de kassa naar Marja.  “Nee, we gingen deze maand toch gezonder leven, weet je nog?” lachte Marja. “Tot morgen bij de repetitie van het koor. Doei!”

De automatische deur schoof zoevend achter Marja dicht, terwijl buiten een jonge meid in een bruidsjurk bezig was op bruine laarsjes uit een oude Opel te stappen.

Neuriënd pakte Mieke haar tas in. Ze keek even in een spiegeltje en deed zelfs nog wat lippenstift op voor later die avond. “Nou kind, wat een dag, wat een moei koppie hè….,” zei ze tegen zichzelf. “ Gauw een veegje lippenstift, anders ben ik dadelijk weer zo flets bij Joost… Ze keek naar buiten, naar de oude Opel. ”Nou die zijn mooi te laat, ik doe echt niet meer open voor die ouwe bak,’  dacht ze nog. ‘Pffft, ik word er ook niet jonger op. En die schat van een Joost ook niet. Ik wou dat hij vanavond weer eens een keertje ruw met me was, net als vroeger. Daar zou ik nou echt van opkikkeren.’ lees hier verder

The Dead Snow Man

I have linked this story to Rebel´s Notes Wicked Wednesday meme. It is a translation of my story in Dutch: ‘De Dode Sneeuwpop.‘ Reader´s advice: this story contains some cruel scenes and strong language and is longer (2900 words) than most Wicked Wednesday stories.

rainbowcircle111

 

 

 

 

“Do you know me? I’m Alicia. I live in this city, just like you. Perhaps we have even met before. But I’m sure I have not told you my story, because my story is not meant for you. It is mine. My mother moved to the US when I was a year old and left me with my grandmother in San Jose, Costa Rica. I can still remember the heat in my grandmother’s house under the corrugated iron roofing, the thick air saturated by the stench of molten plastic from the burning rubbish heaps in the streets. I can still smell the scent of the charcoal that filled the yard when grandma was cooking. I remember all these things. But I do not remember my mother. No one has ever heard of her anymore. Sometimes I’m glad I cannot remember her. Therefore, I do not live in the past, I only live in the present, without memory, without regret, without expectations for tomorrow … read further