Dancing

Love was light and gentle as the airy breeze that cooled my skin. We danced the Kizomba and I followed her hips swaying before me in a rustling summer dress. It was the first night of my life with Love. We closed our eyes and slumbered in the infinite embrace of each other’s arms, the embers glowing defiantly in the dying flames. Then Love rose and dropped the dark blue cloak of night at her feet. She turned away from the fire and faded, like stars inevitably do in the moment of dawn.

That one time was enough. I still feel Love´s warm droplets of sweat running down the arch of her back, intoxicated by the sweet scent of her perfume, the world whirling around me in the enticing cadence of her hips. Love dances every evening until the day embraces the night and the morning gently kisses her lips. Love won’t let go of me and as long as I hold on to her, life will hold on to me. Isn’t she beautiful? As I sit on the edge of the bed I watch her in my room, a silent space as big as the world. My Love is sleeping there, her eyes are dancing in the rhythm of her dreams.

 

-/\-

I have linked this story to the Wicked Wednesday meme of Marie A. Rebelle´s blog: ‘Rebel´s Notes.’ It is an adaptation of a short entry I wrote in Dutch for the Valentines day writing contest of Editio.nl. The prompt was: ‘write an Ode to Love in no more than 250 words.’ The motto of the contest was: ‘If Love isn´t insane, it isn´t Love.’

 

Kizomba

De liefde was licht als de wind die de haartjes op mijn armen koelde. We dansten kizomba en ik volgde haar heupen die zacht zwaaiend voor me uit draaiden in een wuivende zomerjurk. Het was de eerste nacht waarop ik samen met de liefde leefde. Ik struikelde over stenen, stammen en stronken om haar passen bij te kunnen houden. Toen we voldaan waren sloten we onze ogen en sluimerden in de warme oneindigheid van elkaars armen. Ik merkte niet dat de zon al opkwam, het was nog warm en de laatste kooltjes gloeiden dapper in het dovend vuur.

Toen stond de liefde op en liet de zwartblauwe mantel van de nacht aan haar voeten vallen. Zo verdween ze met de sterren in het ochtendlicht en bleef ze altijd in mijn hart.

Die ene keer was genoeg; ik heb de bezwete huid van de liefde gevoeld en ga door de wereld in het wiegend ritme van haar heupen. De liefde laat niet los, zij houdt mij aan het het leven vast. Zo danst de liefde elke avond, tot de dag de nacht omarmt en de ochtend zacht haar lippen kust.  Dan ben ik stil, de liefde slaapt, ik zie haar ogen dansen in het ritme van haar dromen. 

-/\-

‘Kizomba´ is een bewerking van mijn inzending voor de mini-schrijfwedstrijd van Editio.nl. De opdracht was: schrijf een Ode aan de Liefde in niet meer dan 250 woorden. Motto van de wedstrijd was: als liefde niet krankzinnig is, dan is het geen liefde.

Tekst: luckymanbooks (c) 2017

Bron afbeelding: internet

Publicatie van De Kalahari Roos

Op 2 april zal mijn nieuwe boek verschijnen. Het is een bundel erotische verhalen met als titel ‘De Kalahari Roos,’ en zal worden uitgebracht in twee formats: een e-book en een hardcover editie voor de verzamelaars van erotica. De uitgave wordt verzorgd door de nieuwe uitgeverij Eroscripta, die zich richt op het publiceren van oorspronkelijke erotica van Nederlandse schrijvers.

Waarom een nieuwe uitgeverij speciaal voor erotische boeken? Je kunt toch overal 50 tinten kopen? Inderdaad, dat is nu juist het probleem. De titels die beschikbaar zijn op Bol.com, Kobo, Amazon en Ako zijn grotendeels van dezelfde auteurs ofwel zijn vertaald werk (de 50 tinten serie en de eindeloze Erobouquetreeks van Harlequin). Hoogwaardig ero-literair werk is echter moeilijk verkrijgbaar. Ook in de betere boekhandels is veelal geen sectie erotiek. Mocht er toch een kleine selectie zijn, dan staan daar de overbekende vertaalde werken en is er weinig tot geen diversiteit. Veel Nederlandse schrijvers vallen daarom noodgedwongen terug op self-publishing, waarbij zij alles zelf moeten doen, van redigeren tot opmaak, marketing en distributie. EroScripta biedt voor de lezers en de auteurs een bevredigende oplossing: hoogwaardige erotica, met veel diversiteit en achtergrondinformatie.

Ik ben trots en blij dat mijn boek in april gaat uitkomen als eersteling van Eroscripta. De voorbereidingen zijn in volle gang, ik zal regelmatig updates plaatsen!

Deus ex Machina nr 159

Begin dit jaar zat ik op een Afrikaans vliegveld te wachten op mijn vlucht naar huis en typte wat indrukken van de reis op mijn laptop. Uiteindelijk groeiden die impressies uit tot een verhaal over een oorlog die door drie hoofdpersonen op politiek, erotisch en spiritueel niveau wordt uitgevochten.  Ik ben trots en blij dat dit verhaal nu is gepubliceerd in het decembernummer (159) van Deus ex Machina, tijdschrift voor actuele literatuur uit binnen- en buitenland.
Het verhaal heet ‘7×7=´ en is verschenen onder mijn auteursnaam Emanuel Claessens.

De Drempel

Het was winter geworden en de lage middagzon scheen door het raam van je werkkamer. Dat licht zette je rode haren in een vurige gloed en deed zelfs de thee in het glas op je werkblad donkerrood oplichten. Op die dag in eind november begon ik het te zien. Ik merkte dat je naar de bobbel in mijn broek keek en dat je ogen mij spottend vastpinden op de drempel van jouw kantoor. Jouw drempel wierp die dag voor het eerst een lange schaduw op de vloer in het licht van de lage zon.  

Ik stond in je deuropening en tuurde met toegeknepen ogen in het licht. Het was niet zo dat ik niet naar binnen durfde. Nee, zo simpel was het niet. Het was veel groter dan dat. Het had te maken met de manier waarop de wereld, jouw kantoor en mijn plek daarin, was geordend. Ik zag de middagzon, je ogen, je rode haar en het licht in het theeglas. Dat glas was transparant, maar binnen in dat glas, vanuit het zakje op de bodem, kringelde ons geheim als een donker wolkje naar boven. Met elke minuut die verstreek werd de thee sterker en sterker. Nee, vanaf die winterdag was het gewoon niet meer in de orde der dingen dat ik je kantoor zou binnenlopen.

Het glas kleurde rood van de sterk getrokken thee en je nam een klein teugje van de dampende drank. Ik had wel door dat jij toen al heel goed wist wat voor een man ik was. Maar je hield die kennis voor jezelf. Ik merkte wat je voelde en ik voelde wat je wist. Dat was genoeg.  Jij en ik hadden er geen woorden voor nodig. Wie wij waren, werd elke dag even zichtbaar tijdens die korte momentjes waarop we telkens weer ons spelletje speelden. Dat kleine spel waarin ik probeerde je kantoor binnen te stappen en jouw ogen me tegenhielden op de drempel.

Je blik was hard als glas en dwaalde steeds weer af naar het kruis waar mijn piemeltje zich voor je had verstopt. Af en toe moest jij gewoon je overwicht op iemand als ik laten gelden. Jij had dat nodig en ik zag dat je er van genoot. Ik ben er nog steeds trots op dat ik jou dat gevoel heb kunnen geven. Eigenlijk deed ik helemaal niets. Ik hoefde alleen maar net zolang te draaien en te dralen op de drempel van jouw kantoor tot jouw ogen me hadden overwonnen. Er was maar zo weinig voor nodig en tegelijkertijd zoveel: je kantoor, je glas met de warme donkerrode thee, je ogen en de lange schaduw van de lage drempel in de late middagzon. Er was niets geiler dan mijn onvermijdelijke nederlaag, niets bevredigender dan jouw triomfantelijke ogen die mij elke dag opnieuw bedwongen na een korte, ongelijke strijd.  

Zo speelden we maandenlang in de schaduw van de drempel, in de warme kleuren van je middagthee. Jij wist het en ik wist het, jij dronk je thee en ik werd dronken van je ogen. De waarheid tussen jou en mij was teer en breekbaar en kon alleen bestaan als zij verzwegen bleef. Als we naar elkaar keken hing die spanning als een subtiel parfum in de lucht. Ik kon het niet pakken, zelfs jij kon het niet zien. De schittering in jouw ogen wakkerde mijn verlangen aan, je zijdezachte stem bracht me in een verrukkelijke trance. Het was de winter van je ogen, de zon door de ramen, het glas rode thee op je bureau. Maar het was vooral de winter van de drempel en de lange schaduw. De drempel die ons samenbracht, juist door ons uit elkaar te houden. Zo bewaarden wij dit kleine dagelijkse wonder in een stilte, die soms alleen verbroken werd door het gehakkel van mijn onbeholpen tong. 

“Ik eh…ik dacht alleen…misschien wou je…kan ik je misschien nog een kopje thee brengen?”

-/\-

(c) 2016 luckymanbooks

Dit is een uitwerking van een kort verhaaltje met de titel The Treshold dat ik eerder in het Engels schreef voor de Wicked Wednesday meme op het blog van Marie A. Rebelle: Rebel´s Notes.

Tijdens het schrijven van dit verhaaltje heb ik o.a. geluisterd naar: Heaven by Talking Heads (1979).

The Treshold

This is an original story in English that I wrote for the Wicked Wednesday Meme of Rebels’ Notes.

-/\-

The Treshold

For months I´ve noticed that you’ve been looking at the bulge in my pants. Every time I walk into your office, your eyes make me dwell on the threshold.
It’s not simply that I don’t dare to enter. It is just not in the order of things for me to walk into your office.
Unintentionally or purposefully, you watch the small bulge in my pants and me, the man behind it.
By now you must have figured out what kind of a man I am, but you keep your understanding of me to yourself.
I know what you feel, and I sense what you know, but I will not hand you the words to express it.
Our true identities manifest themselves only in those instances when we play this little game every working day; the playful little game which has me trying to enter your office and your eyes keeping me fixed on the threshold.

Your glass-eyed gaze always wanders off onto my lap which holds my fertile little cock. Once in a while you just need to imprint your dominance on someone like me.
It makes you feel so good.
I am proud that I can give you that feeling by just lingering on the threshold of your office. I turn and swivel without any need on your doorstep, just to let you feel that I am submissive to you.
You know it and I know it.
This soft and fragile truth will persist between us as long as it remains unspoken.
When we look at each other, truth hovers as the subtlest of fragrances in the silent air.
It cannot be touched. It cannot be seen. It is simply there.
The spark in your eyes has fueled my desire, the silkiness of your voice has me enchanted in hypnotic bliss. Yet the threshold of your office door is keeping us apart, preserving these precious daily pleasures in the silence which conceals our little secret so delicately. 

I was just thinking, could I bring you some tea now?

-/\-

(c) 2016 luckymanbooks

Wicked Wednesday... a place to be wickedly sexy or sexily wicked